ตอนที่ 269 จำความสิ้นหวังเมื่อกี้ของคุณไว้

ร่างกายของ ฮ่อหมิงหยุดชั่วคราวและดวงตาสีแดงเข้มของเขาก็เพิ่มขึ้น

สือฮว่าอยู่ในฝันร้ายที่น่ากลัวแล้ว เธอร้องไห้และอ้อนวอนเขา "อาหมิง ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ ฉันไม่อยากเป็นแบบนี้ ฉันไม่อยากอยู่กับพวกเขา ได้โปรด.. ."

โลกเบื้องหน้าเธอนั้นมืดมิด แต่โลกในจิตใจของเธอก็ชัดเจน

พวกเธอพูดภาษาหยาบคายใส่หูเธอ ให้อาหารเธอมากมาย และเธอก็ขอเขาต่อไป

ผ้าสีดำพันรอบดวงตาของเธอแน่น และเธอต้องการที่จะดิ้นรน แต่สิ่งที่ได้รับการต้อนรับคือจูบอันร้อนแรงจากผู้ชายคนหนึ่ง

การขอความเมตตาของเธอไม่ได้ผลเลย เธอเป็นเหมือนตุ๊กตาที่แตกหัก

เธอถูกพลิกกลับและพับเป็นตำแหน่งเหลือทนมากมาย

น้ำตาของเธอไหลออกมา และเธอเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทันใดนั้น แถบผ้าสีดำด้านหน้าเขาก็ขาด และเขามองดูสีแดงเข้มของเธอ

เธอเข้าใจทันทีว่าทันทีที่ผ้าสีดำปิดตาเธอ คนที่กดทับเธอกลายเป็นเขา

ทุกเสียงร้องอ้อนวอนขอความเมตตาก็เงียบลง เธอมองเขาอย่างเฉยเมย เสียงแหบ "ฉันจะไม่หนีแล้ว ฉันจะไม่หนีแล้วจริงๆ..."

"ฮว่าเอ๋อร์ จงจำความสิ้นหวังของเะอไว้เดี๋ยวนี้ และถ้าหนีอีกครั้ง คราวหน้าเธอจะสิ้นหวังยิ่งกว่าเดิม"

กำมือของเธอเต็มไปด้วยเลือด และผิวปากของเธอถูกกัด เธอมองดูชายคนนั้นด้วยความเกลียดชัง และทันใดนั้นก็หลับตาลงอย่างหนัก

เธอสู้เขาไม่ได้ ต่อให้ดื้นรนเท่าไหร่ เธอก็หนีไม่พ้นมือเขา

เธออยากตาย แต่เขามีวิธีมากมายที่จะทำให้เธอทุกขืทรมานโดยไม่ตายได้

สืฮว่าไม่รู้ว่ามันเป็นความฝันหรือความจริง และตอนนี้มันก็มืดมิดต่อหน้าต่อตาเธอ เธอตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ยิ่งเธอหวาดกลัวและเปราะบางมากเท่าไหร่ ฮ่อหมิงก็ยิ่งชอบเธอแบบนี้มากขึ้นเท่านั้น

ความหวาดระแวงดังกล่าวน่ารังเกียจมาก

สือฮว่ารู้สึกเหนื่อยจากการร้องไห้และรู้สึกว่าร่างกายของชายคนนั้นถูกกดลง และเขามัดมือเธอแน่นโดยไม่สงสาร

ถูกทรมานด้วยฝันร้ายและความเป็นจริง หัวใจของเธอดูเหมือนจะตายไปแล้ว เธอคิดถึงจิงตู คิดถึง เฉียนสุ่ยงวานและฮ่อฉวนสือ มากขึ้นเรื่อยๆ

ปลายจมูกของเธอมีรสเปรี้ยวและเธอก็ค่อยๆหลับตาลง

การเคลื่อนไหวของ ฮ่อหมิง นั้นบ้าคลั่ง ราวกับว่าเธอกำลังจะทุบกระดูกของเธอ เขาและเธอ ประสานนิ้วของเขาราวกับหมาป่าที่หิวโหยมาเป็นเวลานาน

สือฮว่ารู้สึกเพียงว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอ ดูเหมือนว่าร่างกายทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยไวรัสและมันสกปรกเกินไป

เขาไม่ได้หยุดจนกว่าดวงอาทิตย์จะส่องแสงข้างนอก

เขาได้ลองแล้วชอบมาก จนไม่ยอมพัก

ในที่สุด สือฮว่า ก็หมดสติและรู้สึกอับอาย

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอไม่รู้ว่านี่เป็นวันไหนแล้ว เธอกอดตัวเอง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความงุนงง

เธอกินไม่กินอะไรเลย และเอาแต่เกามือราวกับมีสิ่งสกปรกติดอยู่บนนั้น

เธอเกาแขนของเธอด้วยคราบเลือดมากมาย

แต่คืนแล้วคืนเล่า เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยเธอไป

ในเวลากลางวันคนใช้จะนำของมากมาย อาหารเสริมต่าง ๆ มาวางบนโต๊ะทีละอย่าง

เธอลุกจากเตียง รั้งตัวเอง แล้วเดินไปที่หน้าต่าง

มีหมอกหนาที่นี่ และไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณกระโดดลงมา

แต่เธอต้องการจะกระโดดออกไปในตอนนี้

ทันทีที่เธอเปิดหน้าต่างด้านหนึ่ง ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

ฮ่อหมิงยืนอยู่ที่ประตูอย่างเย็นชา รูม่านตาของเขาหดตัวอย่างรุนแรง "คุณจะทำอะไร"

เขาเดินขึ้นอย่างรวดเร็วและคว้าเธอไว้ "คุณจะกระโดดลงไปอีกแล้วเหรอ?"

พูดอย่างนี้แล้ว ตัวเขาเองก็ตกตะลึงเพราะเขาใช้คำว่าอีกแล้ว

รังสีของแสงแวบผ่านดวงตาของสือฮว่า อยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างนุ่มนวล และไม่พูดอะไร

ฮ่อหมิง ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและยื่นมือออกไปลูบผมของเธอ "คุณอยากออกไปสูดอากาศบ้างไหม"