ตอนที่ 333 เธอสามารถมองเห็นความมืดข้างหลังเขาได้ชัดเจน

กลับมาถึงที่เฉียนสุ่ยวาน สือฮว่าถูกเขาอุ้มลงจากรถ

หลังจากเข้าไปในห้องนั่งเล่น เธอตื่นขึ้นชั่วครู่และเรียก "หนานสือ"

หนานสือ รีบไปข้างหน้า "คุณหนูสือมีคำสั่ง คืออะไร"

"หวังอี้หวนและหวังฉั่ง โปรดจ้องไว้ดีๆ เดี๋ยวถ้าฉันตื่นขึ้นมาแล้ว ฉันมีเรื่องจะถามพวกเขา"

ตอนนี้เธอเหนื่อยเกินไปและไม่สามารถพยายามซักถามพ่อลูกสาวพวกนั้นได้

เธอต้องถามให้ชัดเจนว่าบาดแผลกระสุนปืนของฮ่อหมิงอยู่ตรงไหนในขณะนั้น

ดวงตาของเธอเป็นประกาย และนิ้วของเธอสัมผัสบาดแผลจากกระสุนปืนของ ฮ่อฉวนสือ โดยไม่ได้ตั้งใจ หากบาดแผลจากกระสุนปืนทั้งสองอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกัน ฉันเกรงว่าการเดาที่ไร้สาระจะกลายเป็นจริง เธอจะไม่ยอมรับผลนี้

ฮ่อฉวนสือ จับมือเธอไว้แน่น เหลือบมองไปที่ หนานสือ เบา ๆ และไม่พูดอะไร

หนานสือ พยักหน้าอย่างรวดเร็วและตกลงโดยบอกว่าเขาจะจ้องพ่อและลูกสาวคู่นี้ไว้ดีๆ

เป็นวันรุ่งขึ้นที่ สือฮว่าตื่นขึ้น ทันทีที่เธอล้างหน้าเสร็จ เธอวางแผนที่จะพบคู่พ่อลูก

"คุณหนูสือ พวกเขาออกไปแล้ว"

เสียงของ หรนานสือจางและคิ้วของเขาก็อ่อนแอเช่นกัน

ฝีเท้าของสือฮว่าหยุดชั่วคราว และหัวใจของเขาก็ "ง้าง" "ฉันบอกให้คุณจ้องไว้ดีๆไม่ใช่? ออกไปเมื่อไหร่ ยังสามารถหากลับมาได้ไหม"

"หวังฉั่งเคยเล่นการพนันมาก่อน และเขาเป็นหนี้เงินจำนวนมากในต่างประเทศ ผู้คนที่นั่นมาเมื่อคืนนี้และต้องการเอาหวังอี้หวนไปทดแทนหนี้ คุณหนูสือ คุณได้จ่ายค่ารักษาพยาบาลของพวกเขาแล้ว เราไม่ได้เป็นหนี้อะไรพวกเขาแล้ว แต่ พ่อกับลูกสาวไม่รู้จักพอ ตะโกนว่าให้เราช่วยเขาใช้หนี้การพนัน เราจะไม่ยอมถูกเปรียบ แน่นอน เราไม่ต้องการอะไรแบบนี้ คนที่นั่นเลยพาพวกเขาออกไปชั่วข้ามคืน ตอนนี้ ตายหรือมีชีวิตอยู่และไม่มีใครรู้ "

สือฮว่าโกรธมากจนปวดใจ เมื่อวานฮ่อฉวนสือเริ่มมีอารามณ์บนรถ และทรมานเธอจนไม่สามารถลุกจากเตียงได้ ทำให้เธอไม่สามารถแม้แต่จะไปหา หวังอี้หวน ได้

เป็นผลให้เมื่อเธอตื่นขึ้น พ่อกับลูกสาวก็หายไป และเธอพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไป

เธอโทษตัวเองที่ไม่สนใจบาดแผลกระสุนปืนบนร่างกายของฮ่อหมิง และลืมทุกอย่างที่กระตุ้นด้วยความโง่เขลาของเขา

"ฉันรู้แล้ว ฮ่อฉวนสือยู่ที่ไหน"

ตื่นเช้ามาไม่เห็นฮ่อฉวนสือ เขาไปทำงานหรือเปล่า?

"ปท่านระธานได้ไปที่ตี้เซิ่งแล้ว และเมื่อเร็ว ๆ นี้มีงานสะสมไว้มากมาย และตอนนี้คงจะยุ่งอยู่"

สือฮว่าพยักหน้า ขมวดคิ้วและนั่งบนโซฟาเพื่อพักผ่อน

อันที่จริง เธอไม่กล้ายอมรับ และเธอก็รู้สึกดีขึ้นในใจหากไม่พบหลักฐาน

เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกเดินทางไปตี้เซิ่ง

ตอนนี้ทุกคนรู้ตัวตนของเธอแล้ว แม้ว่าจะมีรายงานว่าเธอได้เลี้ยงผู้ชายลับหลังของฮ่อฉวนสือ แต่พอตื่นขึ้นมาตอนเช้าและพบว่าข่าวลือทั้งหมดได้หายไปแล้ว ฝ่ายกฎหมาย ตี้เซิ่ง ได้ออกหนังสือเตือน หากยังมีคนใส่ร้ายอีก จะฟ้องทีละบ้าน ฟ้องจนล้มละลาย

ฝ่ายกฎหมายของตี้เซิ่งถูกเรียกโดยบุคคลภายนอกว่าชัยชนะและมีชื่อเสียงที่ดีมาก มันพัวพันกับพวกเขา แล้วถูกพวกเขาเจอไม่ตายก้เกือบตาย สื่อที่ไร้ยางอายไม่มีหลักฐานพวกนั้น ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงหยุดไฟ

สือฮว่าไปที่สำนักงานระดับบนสุดและได้ยินฮ่อฉวนสืออยู่ในที่ประชุม และเธอก็ยืนรอเขาอยู่นอกประตูห้องประชุม

กระจกในห้องประชุมเป็นกระจกใส และเธอเห็นชายผู้นั่งอยู่ที่ที่นั่งหลักได้อย่างรวดเร็ว

เขาหรี่ตาเล็กน้อย ท่าทางช้าและเกียจคร้าน แสงเหนือศีรษะทำให้คิ้วของเขาเย็นเฉียบเป็นพิเศษ และเสื้อที่คอเสื้อเผยให้เห็นถึงความโปร่งใสและความสะอาดของผิวหนังที่แทบไม่มีเส้นเลือด

เขามีเสน่ห์โดยกำเนิดที่ทำให้ใครคนหนึ่งมองมัน แค่มองมันก็เหมอนกับใจสลายในโลกนี้

สือฮว่ามองเขาอย่างว่างเปล่า และทันใดนั้นก็รู้สึกว่าอารมณ์ของฮ่อฉวนสือดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตอนแรกเขาเย็นชามาก และทั้งตัวก็โอบล้อมด้วยเครื่องปรับอากาศ ซึ่งทำให้ดวงตาของคนอื่นๆ ที่ต้องการสำรวจแข็งค้าง

แต่ตอนนี้ท่าทางของเขาช่างเกียจคร้าน และเธอสามารถมองเห็นความมืดข้างหลังเขาได้ชัดเจนราวกับลูกสมุนปีศาจ

เธอขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็สงสัยว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เริ่มต้นเมื่อใด

ฮ่อฉวนสือ ดูเหมือนจะเห็นเธอเช่นกัน เงยหน้าขึ้นมองเบา ๆ และรอยยิ้มเล็กน้อยก็เปิดขึ้นที่มุมปากของเขา