ตอนที่ 354 ฉันยอมเป็นสุนัขตัวนั้น

พวกเขาเคยทำกันหลายครั้ง และซิ่วหยูก็คุ้นเคยกับจุดอ่อนไหวเธอดี

ตันเวยอยากจะปฏิเสธ แต่ไม่นานก็อ่อนลง

ใบหน้าของซิ่วหยูดูน่ากลัวเล็กน้อย จนแทบรอไม่ไหวที่จะจัดการเธอ!

หลังจากเสร็จ ชาบนโต๊ะก็เย็นแล้ว

ตันเวยดันหน้าอกของเขา แต่ซิ่วหยูคว้ามือของเธอไปกดจูบ

"พอใจหรือยัง? พอใจแล้วก็รีบออกไปได้ยัง?"

ตันเวยยังยืนกราน โกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว

ซิ่วหยูชอบท่าทางเธอโกรธมากที่สุด "เมื่อกี้เธอก็จงใจเปิดประตูให้ฉัน เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้อยากให้ฉันไป เวยเวย เราไม่ต้องทะเลาะกันแล้วได้ไหม?"

ตันเวยยังคงดิ้นแต่ซิ่วหยูกลับกอดเธอไว้ "ผู้ชายคนนั้นไม่คู่ควรให้เธอชอบ เธอคงไม่ได้คิดอยากจะไปคบกับเขาใช่ไหม? เธอมองหาสุนัขยังดีกว่าเขาอีก"

ตันเวยหลุบตาลง ก่อนที่ซิ่วหยูจะบอกความจริงกับเธอ เธอเคยคิดจริงๆว่าจะแต่งงานกับชายคนนั้นและใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย

แต่หลังจากที่รู้ความจริงที่น่าขยะแขยงพวกนั้นแล้ว เธอจะดูถูกตัวเองได้ยังไงกัน

ซิ่วหยูพูดถูก หาสุนัขดีกว่าผู้ชายคนนั้น อย่างน้อยสุนัขก็ไม่เอาเธอไปขาย!

"ยังไงก็ไม่ไปหาคุณก็แล้วกัน!"

เดิมทีเธอพูดแบบนี้เพื่อให้ซิ่วหยูโกรธ แต่เธอไม่คิดว่าชายคนนี้จะหน้าไม่อาย "ฉันยอมเป็นสุนัขตัวนั้น"

หลังจากที่พูดจบ เขาก็กดจูบที่แก้มเธอ "เธอรู้สึกผิดหน่อย เราแต่งงานกันแล้วก็มีลูกกันเป็นไง?"

ตันเวยหัวใจเต้นแล้วหลุบสายตาลง "ซิ่วหยู คุณให้เวลาฉันคิดหน่อย"

ดวงตาของซิ่วหยูเป็นประกายและปล่อยเธอทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "เธอพูดจริงเหรอ?"

ตันเวยละสายตา "เรายังไม่ได้คบกันเลย"

"เรื่องบนเตียงก็ผ่านมาแล้ว ยังไม่เรียกว่าคบอีกเหรอ?"

กับชายแท้บางคนก็ไม่เข้าใจ ใบหน้าของตันเวยขรึมทันทีก่อนจะลุกขึ้นและสวมเสื้อผ้า เปิดประตูห้องนั่งเล่น "ออกไป!"

ซิ่วหยูงงงวย แต่เห็นเธอโกรธจริงๆก็ไม่ได้ยั่วโมโหอีก "เวยเวย งั้นเดี๋ยวครั้งหน้าฉันจะมาหาเธอใหม่นะ"

"ปัง!"

คำตอบสำหรับเขาคือเสียงกระแทกประตูดัง

หลังจากปิดประตู ตันเวยก็ไม่ได้กลับไปที่โซฟาทันที แต่เอนตัวพิงประตูโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่นานฟ้าก็มืดลง คนรับใช้ก็นำอาหารมื้อเย็นมาให้

สือฮว่าไม่มีอารมณ์จะกิน ดื่มซุปไปนิดหน่อยก่อนจะวางชามลง

ข้างนอกฟ้าร้อง กลางวันก็ยังแดดออกฟ้าใสอยู่เลย กลางคืนกลับฟ้าร้องซะได้

ทันทีที่เธอกลับมาที่ห้องนอน ก็ได้ยินเสียงจากระเบียง ราวกับว่ามีของหนักตกลงบนพื้น

เธอใจเต้นแล้วเปิดไฟที่ระเบียง พริบตาเธอก็เห็นชายชุดดำนอนอยู่บนพื้น

เขาสวมหน้ากากบนใบหน้า ซึ่งเป็นชุดของฮ่อหมิง

แต่ตอนนี้ฮ่อฉวนสือยังอยู่ต่างประเทศ เพราะงั้นฮ่อหมิงก็มาอยู่ที่นี่ไม่ได้

"ฟึ่บ"

หน้ากากถูกยกออกโดยชายคนนั้น เผยให้เห็นใบหน้าของกู่เฉิน

กู่เฉินเหลือบมองเธอ ก้มศีรษะและกระแอมไอ "ฮ่อฉวนสือให้ผมมาปกป้องคุณ ช่วงนี้คุณอย่าออกไปไหนจะดีกว่า"

สือฮว่าชะงักแล้วพยุงเขาเข้ามาให้บ้าน