ตอนที่ 355 คนเราต่างก็ต้องเอาตัวรอด

แม้ว่าฝนจะตกหนัก แต่เขาก็ยังได้กลิ่นเลือดที่ลอยมา

"จัดการศพให้เรียบร้อย"

ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วออกคำสั่งกับคนรอบข้างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปจัดการกับศพด้วย

ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง ซือรั่วเฉินยิ้มจางๆ "ออกรถ กลับได้"

แต่ไม่นานหลังจากที่รถแล่นไป คนขับก็ตบพวงมาลัยอย่างแรง "นายน้อยซือครับ ยังมีคนอีกครับ"

ทันทีที่เขาพูดจบ ข้างนอกก็มีเสียงปืนดังขึ้น

ซือรั่วเฉินขมวดคิ้ว คืนนี้มีมากกว่าหนึ่งชุด?

"เยอะหรือเปล่า?"

"เยอะมากครับ ดูท่าเราต้องเรียกกองหนุนครับ"

ซือรั่วเฉินเหยียดมือออกมานวดกลางคิ้วของเขา มีกี่คนที่ต้องการจะฆ่าสือฮว่ากันแน่...

"เอางี้แล้วกัน เราจะจัดการให้ครึ่งหนึ่ง คนที่เหลือยังไงก็เข้าเฉียนสุ่ยวานไม่ได้อยู่ดี"

คนขับพยักหน้า หมุนพวงมาลัยและจากไป

ฝนเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ทันทีที่สือฮว่าเปิดประตู ก็เห็นพี่เลี้ยงเจ้าเล่ห์อยู่ข้างนอก

ใบหน้าของเธอเย็นชาทันที "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

ใบหน้าของพี่เลี้ยงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกับยาที่หมอทำอยู่ในมือ "คุณสือคะ หมอบอกว่านี่คือยาที่คุณต้องกินค่ะ เลยให้ฉันเอามาให้คุณค่ะ"

สือฮว่านึกถึงที่หลิวจิงซูพูดขึ้นทันที ในวิลล่านี่มีคนของเธอ

"ถงเหยียน"

เธอส่งเสียงเรียกและเตะเข้าที่ท้องของพี่เลี้ยง "ลากเธอลงไป"

พี่เลี้ยงเจ็บจนแทบกลิ้งลงบันไดด้วยใบหน้าซีด "คุณสือคะ นี่มันหมายความว่ายังไงคะ?"

สือฮว่าก้มมองยาในชาม และกระตุกมุมปากอย่างเย็นชา "ไม่อยากให้ฉันท้องก็ได้นะ แต่เอายามาให้เวลานี้ กลัวว่าฉันจะไม่ตายเร็วๆสินะ?"

พี่เลี้ยงไม่กล้าตอบ และรีบคุกเข่าลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว "คุณสือคะ คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ"

ถงเหยียนเองก็มองออก และจับผมของพี่เลี้ยงเอาไว้

สือฮว่าถือชามยาและบีบคางของเธอ "ดูเหมือนว่าท่านผู้หญิงจะฟื้นแล้วสินะ ตอนนี้เขาคงจะเกลียดฉันมากแน่เลยให้คุณมาลงมือใช่ไหม? แต่น่าเสียดายที่ครั้งที่แล้วเธอบอกง่ายไป เลยหลุดตัวตนคุณ"

เธอบีบคางของพี่เลี้ยงและกรอกยาลงไป

ใบหน้าของพี่เลี้ยงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนน้ำตาไหลลงมา

หลังจากกินยาเสร็จ สือฮว่าก็ปล่อยมือของเธอ ใบหน้าของเธอเย็นชา "ฮ่อฉวนสือดีกับคุณ ฉันก็ไม่เคยทำอะไรคุณแต่คุณกลับสมรู้ร่วมคิดกับคนอื่น เพื่อจะมาเอาชีวิตฉัน"

มือของพี่เลี้ยงล้วงคออย่างสิ้นหวัง พยายามเอายาออกมา แต่ยาได้เข้าไปในกระเพาะแล้ว เอาออกมาก็ไม่มีประโยชน์

ทันใดนั้นเธอก็คุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มโอนเอนอย่างหนัก

"คุณสือ ฉันคิดน้อยไปเองค่ะ! คุณปล่อยฉันเถอะนะคะแล้วฉันจะบอกความลับกับคุณ! ความลับนี้มีค่ากับคุณมาก! คุณสือคะ ได้โปรด ฉันยังมีลูก ยังมีครอบครัว ฉันยังไม่อยากตาย..."

ความลับ?

คิ้วของสือฮว่าเข้าหากัน พี่เลี้ยงคนนี้อยู่ในวิลล่าก็ไม่ใช่เวลาสั้นๆ เธอยังรู้ความลับอะไรได้อีก?