ตอนที่ 366 คนที่อยู่ข้างเธอไม่มีใครมีจุดจบที่ดี

ซิ่วหยูรู้ว่าคนนี้พูดอะไรก็จะทำอย่างนั้น

หากเขายังไม่ฟังต่อไป ก็จะยิ่งขายหน้ามากกว่าตอนนี้แน่

เขาลุกจากเตียงแล้วสวมเสื้อผ้า ก็ไม่ลืมที่จะยื่นมือออกไปหาตันเวย

คุณท่านซิ่วแสร้งทำเป็นไม่เห็นผู้หญิงที่ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่ม เห็นว่าเขาแต่งตัวเรียบร้อย ใบหน้าก็ดูดีขึ้น

"เวยเวย ฉันจะกลับไปกับคุณปู่ก่อนนะ เธอกลับกับพวกสือฮว่าแล้วกัน เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องบ้านตระกูลซิ่ว พวกเราก็ได้แต่งงานกันแล้ว"

ตันเวยรู้สึกว่าทั้งสองคนอยู่ในสภาพที่น่าขัน แต่ในใจก็ยังมีความหวานอย่างควบคุมไม่ได้

เธอยกยิ้มมุมปากและไม่ได้ตอบ ได้ยินเพียงเสียง "โอ๊ย" ของซิ่วหยู อาจเพราะโดนคุณท่านจัดการ

คุณท่านมาอย่างรวดเร็วและจากไปอย่างรวดเร็ว

ทั้งห้องเงียบลงอย่างรวดเร็ว ตันเวยที่อยู่ในผ้าห่มอย่างอึดอัดก็เลิกผ้าห่มออกมาหายใจหอบ

กลิ่นไอของซิ่วหยูยังคงอยู่บนผ้าห่มและหมอน แต่ตัวเขาถูกพาออกไปแล้ว

เธอรู้สึกขาดหาย ตอนที่เขาอยู่ เธอกลับรู้สึกรำคาญ

แต่เขาเป็นเหมือนแสงที่ส่องสว่างอยู่ตรงหน้า ตอนแรกรู้สึกแสบตา เมื่อพอเขาหายไปก็จะรู้สึกไม่สบายใจจนนอนไม่หลับ

ตอนเที่ยง สือฮว่าเข้ามาบอกว่าจะกลับเย็นนี้

แต่ในตอนเย็นมีหมอกหนา ทำให้เครื่องบินไม่สามารถบินได้จึงเลื่อนเวลาไปเป็นพรุ่งนี้

ซิ่วหยูถูกพาตัวไปที่จิงตู จิงตูคงไม่สงบแน่

ตั้งแต่เมื่อวานที่พวกเขาจากไป จิงตูก็เหมือนจะระเบิด คนไม่น้อยเลยที่ตามหาสือฮว่า

โทรศัพท์มือถือที่สือฮว่าวางไว้ในวิลล่าโดนจัดการปิดเครื่องไป

ถงเหยียนออกจากเฉียนสุ่ยวานตอนกลางคืน ไปโรงแรมที่นัดไว้กับฮ่อซือหนาน

ชั้นแรกมืดสนิท ไร้แสงไฟ ทันทีที่เธอเข้าไปก็มีมือเข้ามาที่เอวของเธอ

ฮ่อซือหนานกลับมาที่จิงตูช่วงเวลาสำคัญพอดี ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ถงเหยียนถูกเขาโยนลงบนเตียง จากนั้นก็โดนกดจูบ

ผู้หญิงที่ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนั้นง่ายมาก การจูบเพียงหนึ่งและความรักนิดหน่อย เธอก็สามารถให้อภัยคุณได้ทุกอย่าง

เช่นเดียวกับถงเหยียนในตอนนี้ แม้ว่าเธอจะทนต่อความเจ็บปวดจากการทรยศสือฮว่า แต่เมื่อฮ่อซือหนานมอบจูบอันร้อนแรงนี้ให้กับเธอ เธอก็ลืมทุกอย่างไปในทันที

มือของชายคนนั้นสัมผัสหน้าอกของเธออย่างรวดเร็ว เป็นที่ที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อน

ถงเหยียนกลัวและจับมือเขาไว้

ฮ่อซือหนานเลิกคิ้วและจ้องเธอ "เธอไม่ต้องการเหรอ?"

แน่นอนว่าเธอต้องการ แต่ในใจยังมีความกังวลอยู่

ความชื่นชอบที่เขามีต่อเธอในตอนนี้ เสมือนการแสดงหุ่นเชิดที่หน้าซื่อใจคด ซ่อนตัวอยู่ในความมืดคอยควบคุมด้วยมือ บีบคอของเธอ กุมชีวิตของเธอเอาไว้ ทาบเงาลงบนกระดาษ เป็นเขาที่สลักภาพออกมาอย่างสวยงาม

เธอรู้ทั้งหมด แต่กลับไม่หันหลังกลับ

เธอค่อยๆปล่อยมือและหลับตาลง

ผู้ชายและผู้หญิงมีความคิดที่แตกต่างกัน ในสายตาของผู้ชายอย่างฮ่อซือหนาน ผู้หญิงที่เคยนอนด้วยกันต่างไร้ค่า และเสียความรู้สึกนั้นไป

แต่สำหรับผู้หญิง หลังจากที่มีความสัมพันธ์กับผู้ชายแล้วก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่สามารถหลุดพ้นได้

ถงเหยียนรู้สึกเจ็บปวด ทั้งเจ็บทั้งมีความสุข

แต่หากเธอมองดีๆ จะเห็นว่าดวงตาของฮ่อซือหนานนั้นชัดเจนอยู่เสมอ

หลังจากเสร็จกิจ เขาก็ลุกขึ้นและจัดเสื้อผ้านิ่งๆ "ฉันไม่สามารถอยู่จิงตูได้นาน เธอต้องระวังตัวดีๆ"

เขาบีบคางเธอด้วยปลายนิ้ว "ปกป้องตัวเองให้ดีล่ะ"