ตอนที่ 367 เธอรู้ว่าฮ่อฉวนสือทำอะไรลับหลังเธอไว้ไหม?

ได้ยินเสียงร้องไห้แหบๆ ของฮ่อเจิง เธอกับสวี่เม่าซงมีลูกชายเพียงคนเดียว การแต่งงานก็โชคร้าย ลูกชายก็มาตาย เส้นฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดลง

ฮ่อเจิงถอยหลังล้มก่อนจะเป็นลมไป

สือฮว่าเองก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน เธอรู้สึกมีมือนับไม่ถ้วนถูกยื่นมาจากบนพื้นและฉุดเธอลงนรก

เธอต้องฝันไปแน่ คงเป็นเพราะวันนี้แดดแรงเกินไป เธอเลยเห็นภาพหลอน

เธอนั่งยองๆ อยู่พักหนึ่ง แต่ภาพถ่ายขาวดำของสวี่ฉางอันก็แขวนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เป็นรอยยิ้มที่สดใสมาก

สือฮว่าเห็นดอกไม้อีกดอกหนึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ ก็ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น

สวี่เม่าซงยืนอยู่ข้างหลังเธอและถอนหายใจ "ฉันไม่เคยคาดหวังว่าฉางอันจะต้องมีอนาคตที่ดี เขาได้รับการดูแลลอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก เพราะอย่างนั้นเขาเลยจริงใจกับคนอื่นมาก ตอนที่พวกเธอคบกัน เขามาหาฉันและขอให้ฉันเกลี้ยกล่อมฮ่อเจิงให้ยอมรับเรื่องของพวกเธอ แต่ในตอนนั้นภรรยาของฉันคือทุกอย่างของฉัน ฉันทนไม่ได้ที่จะทำร้ายเธอ เลยปล่อยเลยตามเลย ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่น่าขัดขวางพวกเธอตั้งแต่แรกเลย"

สือฮว่าไม่พูดอะไร ร่างกายสั่นเล็กน้อย

สวี่เม่าซงพูดราวกับคนแก่ที่ยอมรับชะตากรรม "ฉางอันจากไปแล้ว ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ที่จิงตู ฉันจะออกไปจากที่นี่ ฉันกับฮ่อเจิงเป็นพ่อแม่ที่ล้มเหลวมากที่สุดในโลก แต่โชคดีที่มีเธอ ฉางอันได้สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ต่างไป เธอเป็นคนเดียวที่เขาห่วงใย เพราะอย่างนั้น สือฮว่า ใช้ชีวิตให้ดีนะ เพื่อตัวเอง และเพื่อฉางอันด้วย"

สือฮว่ารู้สึกได้เพียงลมที่พัดผ่าน รอบๆเงียบงันจนเหมือนภาพลวงตา

เธอยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานถึงได้สติ "คุณลุง ฉางอันตายได้ยังไงกันคะ?"

สวี่เม่าซงยิ้มอย่างขมขื่น "ในคืนก่อนที่เธอออกจากจิงตู จิงหรานได้รับโทรศัพท์ว่าฉางอันได้รับบาดเจ็บและถูกยิงที่หน้าอก ตอนที่ฉันเห็นฉางอัน ร่างของเขาก็อยู่ในห้องเก็บศพแล้ว"

"ใครเป็นคนยิงคะ?"

สวี่เม่าซงมองไปที่รูปถ่ายของสวี่ฉางอันและพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น "ได้ยินมาว่าเด็กคนนี้เจอเข้ากับคนที่เก่ง แต่อีกฝ่ายไม่ใช่นักเลงธรรมดา ทั้งหมดมันคือชะตากรรม"

สือฮว่าไม่ถามอะไรอีก หากถามต่อไปก็มีแต่ไปจิ้มบาดแผลของคนอื่น

คนสุดท้ายที่สวี่ฉางอันคือถางจิงหราน มีแค่ถางจิงหรานเท่านั้นที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เธอเสียสติไปแล้ว

ถางจิงหรานเสียสติไปแล้วจริงๆ และทางบ้านตระกูลถางก็ได้ออกมาบอกว่าจะส่งเธอไปโรงพยาบาลจิตเวช

สือฮว่าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น เธอจึงไปโรงพยาบาลจิตเวช

แต่ถางจิงหรานก็ไม่สามารถพูดอะไรที่เป็นคำออกมาได้เลย มันเลยยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจเธอมาขึ้น

"ฉางอันน่าสงสารจัง ฮึกฮือ ฉางอันน่าสงสาร ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ ไม่ได้ตั้งใจ เป็นความผิดของสือฮว่า เป็นความผิดสือฮว่าทั้งหมด"

"สือฮว่านังเลว! นังต่ำ!"

ถางจิงหรานดึงผมตัวเอง อีกเดี๋ยวก็ก่นด่า อีกเดี๋ยวก็หัวเราะ

สือฮว่ารู้ว่าตัวเองถามอะไรไม่ได้ก็ลุกขึ้นจะเดินจากไป แต่ขณะที่เดินกำลังจะถึงประตูก็ได้ยินเสียงที่สั่นเครือจากด้านหลัง

"ฮ่อฉวนสือ ฮ่อฉวนสือน่ากลัว..."

สือฮว่าชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองเธอ "เธอพูดอะไรนะ?"

ถางจิงหรานจ้องไปที่กำแพงอย่างเหม่อลอย และเริ่มร้องไห้อีกครั้ง "ฉางอันน่าสงสาร ฮือ ฮือ ฮือ ฉันไม่ได้อยากทำ ฉางอัน ฉางอัน..."

ราวกับที่เธอได้ยินว่าฮ่อฉวนสือนั้นแค่ฟังผิดไป

สือฮว่าขมวดคิ้ว ไม่สนใจและจากไป

หนึ่งสัปดาห์หลังจากการเสียชีวิตของสวี่ฉางอัน จิงตูสงบสุขมาก แต่มีบางอย่างเหมือนพลุ่งพล่านภายใต้ความสงบ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ถางจิงหราน มีเพียงถางจิงหรานเท่านั้นที่รู้ความจริงของคืนนั้น

แต่ไม่ว่าตำรวจจะสอบปากคำอย่างไร ไม่ว่าทุกคนจะคาดหวังอะไร ถางจิงหรานก็ไม่สามารถบอกหลักฐานที่เป็นกุญแจสำคัญได้ เธอเสียสติไปแล้ว

สือฮว่ายืนอยู่ตรงหน้าต่าง หันกลับและกำลังจะลงไปชั้นล่าง แต่ฮ่อฉวนสือกลับกอดเธอจากด้านหลัง "สือฮว่า นั่นเป็นเพียงอุบัติเหตุ"

สือฮว่าชะงักก่อนจะหลุบตาลง "ฮ่อฉวนสือ บางครั้งที่ฉันตื่นแล้วมองออกไปข้างนอก ก็สงสัยว่านี่เป็นฝันร้ายหรือเปล่า"