ตอนที่ 377 ฉันไม่ได้กอดคุณแบบนี้มานานแล้ว

สือฮว่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ครก็ปลอบก็ไม่มีประโชน์

เธอสามารถเข้าใจ ถางเมิ่งหรู หากจู่ๆ ก็มีคนบอกเธอว่าฮ่อฉวนสือ ประสบอุบัติเหตุ เกรงว่าอาการของเธอจะไม่ดีกว่าอีกฝ่าย

ถางเมิ่งหรูผลักเธอออกไปด้วยดวงตาสีแดง "ให้ฉันอยู่คนเดียวอย่างเงียบๆสักพัก"

พูดจบเธอก็ขึ้นรถข้างๆไป

สือฮว่ายืนอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง เมื่อเห็นรถหายไป เธอก็ถอนหายใจอย่างหนัก

มีเสียงฝีเท้าตามหลังเธอ ซึ่งเธอคุ้นเคยดีอยู่แล้ว นั่นคือซือรั่วเฉิน

"ขอบคุณที่ช่วงกี่วันนี้ที่คุณดูแลฉัน ฉันจะย้ายออกคืนนี้"

เธอพูดเบาๆ รู้สึกอึดอัดในใจอย่างมาก

ซือรั่วเฉินไม่ได้พูดอะไร และเดินตามเธอไปที่รถ

รถจอดอยู่หน้าอพาร์ตเมนต์และทั้งสองเข้าไปในห้องด้วยกัน

สือฮว่ามีของเล็กน้อย เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด เธอเก็บของเรียบร้อยแล้วก่อนจะออกไปข้างนอก และตอนนี้เธอก็สามารถออกไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางได้เลย

แต่เธอเพิ่งจะถือกล่องขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีอ้อมกอดมาข้างหลังเธอ พร้อมกลิ่นหอมของหมึกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

ร่างกายของสือฮว่าสั่นอย่างรุนแรง "ซือรั่วเฉิน?"

ซือรั่เฉินเอนคางลงบนไหล่ของเธอและหลับตาช้าๆ "ฉันไม่ได้กอดคุณแบบนี้มานานแล้ว"

สือฮว่าขมวดคิ้ว หมายความว่ายังไง?

อ้อมกอดของเขาสั้นและเขาก็ผละตัวออกทันทีโดยไม่ทำให้ทั้งสองคนต้องอับอาย "ที่พักหาเจอหรือยัง"

เดิมที่สือฮว่าอยากจะถามเขาว่าทำไมจู่ๆ ถึงกอดเธอ แต่เมื่อเขาถามเรื่องนี้ ทั้งคู่ก็จะเขินอายและเขาก็หยุด

"เจอแล้ว"

ซือรั่วเฉิน จ้องที่เธอก่อนที่จะมองออกไปเป็นเวลานาน "ให้ฉันส่งคุณไปที่นั่นไหม"

สือฮว่าส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ไม่เป็นไร ฉันเรียกรถมาแล้ว ไม่รบกวนคุณล่ะ"

ซือรั่วเฉินไม่ยืนกรานอีกต่อไป เขาเดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เห็นสือฮว่าถือกล่องกล่องเล็กๆ แล้วก็หายตัวไปที่นี่

เขาก้มศีรษะลงและแตะแหวนบนนิ้วซ้ายแล้วถอนหายใจเล็กน้อย

สือฮว่าได้มาที่วิลล่าแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสมบัติอย่างหนึ่งที่ ฮ่อฉสวนสือ มอบให้เธอ ระหว่างทางไปนั้น เธอก็ซื้อผักด้วย เธออาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวแล้วค่อยหางานทำ

เธอผลักประตูและพบว่าห้องสะอาดมาก แม้แต่ตู้เย็นก็ถูกเติมเต็มไปหมดแล้ว

ดูเหมือนว่าอาหารที่เธอซื้อจะเกินความจำเป็นและไม่มีบุคคลภายนอกในบ้านพัก คาดว่า ฮ่อฉวนสือจะสั่งให้คนส่งมา

หัวใจของเธออบอุ่น เธอได้ทำบะหมี่ให้ตัวเอง แล้วนั่งบนโซฟาด้วยความงุนงง

แสงไฟในห้องเป็นโทนสีอบอุ่น โดยรวมแล้วดูอบอุ่นมาก เหมาะกับสาวๆ มาก

เธอนั่งบนโซฟา หยิบไวน์ออกมา รินแก้วให้ตัวเองแล้วดื่มช้าๆ

การดื่มช่วยคลายความเบื่อหน่ายเมื่อเธอรู้สึกหดหู่ใจ เธอดื่มไปครึ่งขวดแล้วผล็อยหลับไปบนโซฟาด้วยความงุนงง

เธอมีความฝันว่าฮ่อฉวนสือได้เปิดประตู

เขาจูบเธออย่างอ่อนโยน เขากดเธอลงบนโซฟา และแรงนั้นทำให้โซฟาขยับถอยออกไป เธอติดงอมแงมและพูดอะไรไม่ออก เรียกชื่อเขาด้วยความรำคาญ

ร่างกายของชายผู้นั้นแข็งทื่อ เบาลงเล็กน้อย และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

"อย่าไปเจอซือรั่วเฉินอีกเลยได้ไหม ฮว่าเอ๋อร์"

เขาพูดเบา ๆ จูบริมฝีปากของเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก

สือฮว่าหายใจไม่ออกเมื่อเขาถูกจูบและยกคอขึ้นเล็กน้อย "ทำไม?"