ตอนที่ 386 อย่าร้อง สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการที่เธอร้องไห้

"ฉันจะกลับเมืองหลวงแห่งบาปแล้ว ให้ฉันมองเธอหน่อย อย่าขยับ"

ร่างกายของสือฮว่าแข็งทื่อ กลับไปยังเมืองหลวงแห่งบาป หรือทางนั้นจะเกิดอะไรขึ้น?

แต่ตอนนี้เธอจะมีสิทธิ์อะไรไปถาม เป็นพฤติกรรมที่ไร้สาระของเธอที่ตัดขาดระหว่างทั้งสอง

ฮ่อฉวนสือจับใบหน้าของเธอและเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเป็นห่วง "ผู้ชายเมื่อคืนคือฉันเอง หมอไม่อนุญาตให้ฉันออกจากโรงพยาบาล เลยกลับมาแต่เช้า บวกกับเรื่องที่เกิดขึ้นในต่างประเทศ เลยไม่ทันบอกอะไรเธอ ตกใจเลยใช่ไหม?"

ใบหน้าของสือฮว่าผงะและน้ำตาก็ไหลมากขึ้น กัดฟันและเข้าไปซุกในอ้อมแขนเขา "คุณมันเลว!"

เธอทุบหน้าอกของเขา ไหล่ที่เกร็งของเธอกระตุกตลอดเวลา

ฮ่อฉวนสือลูบผมของเธอเบาๆ "อย่าร้อง สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการที่เธอร้องไห้"

สือฮว่านั่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ก็นึกถึงที่หมิงยวิ๋นกุมจุดอ่อนของเขา "ยังไม่เจอคุณปู่ฮ่อเหรอ?"

"เจอแล้วล่ะ แต่สุขภาพไม่ค่อยดี"

"จุดอ่อนอีกอันที่หมิงยวิ๋นรู้คืออะไร?"

ฮ่อฉวนสือตัวแข็งทื่อและหลุบตาลงอย่างเศร้าสร้อย "ไม่มีอะไร เดี๋ยวเธอก็รู้"

สือฮว่ารู้นิสัยเขา ถ้าเขาไม่พูด ถามให้ตายก็ไม่มีประโยชน์

เธอนั่งอยู่ในอ้อมแขนเขาสักพักก่อนจะเปิดปากพูด "ตอนตื่นขึ้นมาฉันตกใจมากจริงๆ หมิงยวิ๋นเอาการ์ดเชิญงานหมั้นของพวกคุณมากระตุ้นฉัน ฉันพูดอะไรไม่ออกสักคำ ฉันรู้สึกละอายใจจนไม่มีหน้ามาเจอคุณ"

ฮ่อฉวนสือยิ้มและบีบแก้มเธอ "เมื่อคืนเธอกระตือรือร้นมาก"

สือฮว่าหน้าแดงและปัดมือของเขาอย่างรำคาญ "ไปต่างประเทศคราวนี้แล้วเมื่อไรจะกลับงั้นเหรอ?"

"ตอนซิ่วหยูแต่งงาน จะต้องมาทันอย่างแน่นอน"

สือฮว่าก้มหน้า ลังเลอีกครั้งแต่ก็ยังถาม "ขอตามคุณไปได้ไหม?"

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่คอยตามติด แต่ทุกครั้งที่ฮ่อฉวนสือไปต่างประเทศก็ไม่เคยมีเรื่องดี

"ไม่ได้ เธออยู่จิงตูน่ะดีแล้ว"

สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธ

ดวงตาสือฮว่าเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้ฝืนต่อ

ฮ่อฉวนสือเดินทางไปต่างประเทศครั้งนี้เพื่อจัดการเรื่องหมิงยวิ๋น เขาจะโดนหมิงยวิ๋นขู่ไปตลอดไม่ได้ ยังไงก็ให้สือฮว่ารู้ไม่ได้

เมืองหลวงแห่งบาป สวนจื่อ

เด็กหญิงตัวเล็กๆที่ในมือถือมีด ก่อนจะตัดหัวของตุ๊กตาบาร์บี้

ฮ่อหยังที่อยู่ด้านข้างมองก็รู้สึกเหมือนคอตัวเองสั่น "น้องพระจันทร์ พ่อจะกลับมาแล้วนะ"

มือของเด็กหญิงตัวเล็กๆสั่น สายตาบ่งบอกว่าไม่เชื่อ และยังมีความคับข้องใจที่ฝังลึกอยู่ในนัยน์ตา "เหรอ"

"ไม่ดีใจเหรอ? แต่ก่อนไม่ใช่ว่าชอบตามติดเขาที่สุดเหรอ?"

"หนูเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีคนที่ชอบแล้วก็ไม่มีใครชอบหนูด้วย"

ฮ่อหยังรู้สึกเจ็บปวดหัวใจก่อนจะค่อยๆย่อตัวลง "หนูกำลังพูดถึงอะไรน่ะ อายังรักหนูมากนะ"

มูนไม่พูดอะไร กัดมือและเท้าของบาร์บี้อย่างเงียบๆ

ข้างนอกมีเสียงดัง พ่อของเธอกลับมาจริงๆ

ฮ่อฉวนสือกลับมาครั้งนี้ ยังคงปิดหน้าและเปลี่ยนเป็นชุดปกติของฮ่อหมิง

มูนวางมีดลงและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นชายคนนั้น เธอก็ไม่ได้วิ่งเข้าไปกอดเขาเหมือนเมื่อก่อน

ฮ่อฉวนสือก็ไม่ได้สังเกตเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ ในความทรงจำของเขาไม่มีเด็กคนนี้ด้วยซ้ำ

แม้ว่าความทรงจำอื่นๆ จะถูกปลุกขึ้นมาแล้ว แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์

เขากลับมาที่ห้อง และทันทีที่เขาถอดหน้ากาก ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นด้วยแรงที่เบามาก