ตอนที่ 390 พ่อคะ พ่อช่วยหนูเอาอันนี้ไปให้สือฮว่าทีค่ะ

เมื่อเรื่องของหมิงยวิ๋นได้รับการจัดการแล้ว ฮ่อฉวนสือก็ไปเยี่ยมคุณท่าน

คุณท่านยังอยู่ในห้องไอซียู ในช่วงสังเกตการณ์ สถานการณ์ปัจจุบันก็ยังคาดเดาไม่ได้

เขายืนอยู่นอกห้องกระจกและสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง พลางฟังคำอธิบายของแพทย์เกี่ยวกับสภาพร่างกายของคุณท่าน

ผ่านไปครู่หนึ่ง หมิ่นซาก็รีบเข้ามา "นายท่าน เมื่อกี้มีข่าวจากทางตระกูลหมิงว่าหมิงยวิ๋นหนีไปแล้วครับ"

ดวงตาของฮ่อฉวนสือฉายแววแสดงความเกลียดชังอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนั้นยังคงไม่ยอมแพ้ เธอจะไปหาสือฮว่างั้นเหรอ?

"ตามหาเธอ เช็คเครื่องบินไปจิงตู อย่าปล่อยให้เธอไปจิงตู"

หมิ่นซาพยักหน้าและกำลังจะหันหลังกลับ ฮ่อฉวนสือก็พูดอีกครั้ง "ในเมื่อตระกูลหมิงดูแลไม่ได้ เจอตัวแล้วก็อย่าปล่อยไว้ จะได้ไม่มีปัญหาอีก"

หมิ่นซาชะงักฝีเท้า เขาคิดว่านายท่านจะมีความรักให้คุณหมิงสักนิด แต่ไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นนี้ "ได้ครับ"

ฮ่อฉวนสือกลับไปที่สวนจื่อทันที ขมวดคิ้วรอข่าว

ถ้าหมิงยวิ๋นติดต่อสือฮว่า ทุกอย่างที่เขาทำมาก็จะพังทลาย ยังไงสือฮว่าก็ต้องไม่รู้ความรับนั้น

คนของเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาเครื่องบินไปจิงตู แต่หมิงยวิ๋นก็ฉลาดพอที่จะไม่เลือกเครื่องบิน แต่นั่งเรือส่วนตัวไป

เธอไม่กล้าใช้อุปกรณ์สื่อสารใดๆ ก่อนที่จะมาถึงจิงตู ตระกูลหมิงทรงพลังมาก การสื่อสารของเธออาจเปิดเผยออกไปได้

คนของฮ่อฉวนสือตามหาอยู่สองวัน แต่ก็ยังไม่พบที่อยู่ของหมิงยวิ๋น เขายิ่งนิ่งไม่ติดและคิดจะกลับจิงตู

ในวันที่จะจากไป มูนก็มาเคาะประตูเขา

"พ่อคะ พ่อช่วยหนูเอาอันนี้ไปให้สือฮว่าทีค่ะ"

มูนต่างจากเด็กคนอื่นๆมาตั้งแต่เด็ก เธอชอบเล่นดาบและปืน นิสัยของเธอก็จืดชืด

เธอถือมีดเล็กๆ ไว้ในมือ น่าจะทำเอง ละเอียดอ่อนมาก

ด้ามมีดเป็นสีดำ บางเฉียบแถมน้ำหนัก

มูนดึงเส้นผมออกมาหนึ่งเส้นแล้ววางลงบนปลายมีด ผมก็ขาดเป็น 2 ส่วนทันที

มีดที่คมมาก ไม่พูดเกินจริงที่จะบอกว่าคงตัดทองแดงและเหล็กได้

"หนูให้อันนี้เพื่ออะไรงั้นเหรอ?"

สือฮว่าคงไม่ได้ใช้ อาจจะกลัวด้วยซ้ำไป

"แน่นอนว่าไว้ฆ่าคนเลวค่ะ อันนี้พับได้ด้วย ฟันทีเดียวคอก็ขาดเลยค่ะ"

ฮ่อฉวนสือขมวดคิ้วอย่างดุเดือด แต่เมื่อเห็นแววตาของเธอก็ยากที่จะปฏิเสธ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงตอบอย่างไม่เต็มใจ: "ได้ ฉันจะให้เธอเอง"

คราวหน้าถ้าเขากลับมาคงต้องสอนเด็กคนนี้เองเสียแล้ว เด็กขนาดนี้ทำไมถึงพูดจาโหดร้ายขนาดนั้นได้

ฮ่อฉวนสือคิดจะเดินผ่านเธอไป เพื่อออกจากสวนจื่อแล้วไปขึ้นเครื่องบิน แต่ชายเสื้อเขาก็ถูกเด็กจับไว้

"พ่อจะกลับมาเร็วๆ นี้ใช่ไหมคะ?"

น้ำเสียงของเธอไม่แน่นอน ดูตื่นตระหนก ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับการถูกทิ้ง

หัวใจฮ่อฉวนสือเจ็บปวดอย่างรุนแรง จนเขาอยากพาเด็กคนนี้ไปที่จิงตูตอนนี้เพื่อให้เธอกับสือฮว่าเข้ากันได้

แต่สือฮว่ายังไม่ทันได้เตรียมใจ ยิ่งเธอเคยถูกสะกดจิต แล้วไปโดนกระตุ้นเข้าคงจะไม่ค่อยดี

ในใจของเขา ไม่มีใครสามารถเทียบกับสือฮว่าได้ แม้แต่เด็กคนนี้ก็ไม่ได้

"อืม"

มูนปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ "งั้นก็ได้ พ่อไปเถอะค่ะ"

ฮ่อฉวนสือก้าวไปไม่กี่ก้าวก็อดไม่ได้ที่จะมองกลับไป

เด็กยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ เหมือนต้นไม้ที่ไม่ขยับเขยื้อน

เด็กที่อายุเท่ากันกับเธอ มีความรักพ่อแม่คอยหล่อเลี้ยงก็คงยิ้มอย่างสดใส แต่เขาไม่เคยเห็นเธอยิ้มมาก่อน

เพราะทุกคนในสวนจื่อบอกเธอว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า เป็นเด็กไม่มีใครต้องการ

เธอมีมารยาทที่ดีและไม่ยึดติดกับคน บางครั้งก็เงียบราวกับไม่มีตัวตน

ฮ่อฉวนสือชะงักฝีเท้าลงทันที ขมวดคิ้วแน่นแล้วยื่นมือออกไปโดยไม่พูด