ตอนที่ 391 เธอกลับชอบที่สือฮว่าทำให้ทุกข์ทรมานเธอ

เธอลืมตาขึ้นมองเขาด้วยความงุนงง และเมื่อเธอได้ยินเขาถามแบบนี้ เธอก็พยักหน้าช้าๆ

ฮ่อฉวนสือ กอดเธอแน่นขึ้น และทุกครั้งที่เขาปลุกความทรงจำขึ้นมา เขาจะรักเธออย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

น่าเสียดายที่ฮ่อหมิง ในเวลานั้นคิดว่าการคุมขังคือความรัก และการครอบครองคือความรัก ผลักดันหัวใจของเธอให้ไกลออกไป

ก่อนที่จะพบกับสือฮว่าที่โตขึ้น ผู้หญิงหลายคนในเมืองแห่งความบาปชอบ ฮ่อหมิง ชื่นชมความลึกลับของเขา คิดถึงความยิ่งใหญ่ของเขา และถึงกับหมกมุ่นอยู่กับเขาที่อาศัยอยู่ในเงาของดาบ ความมืดของโลก

แต่เธอกลับชอบที่สือฮว่าทำให้ทุกข์ทรมานเธอและลำบากเธอ

ฮ่อฉวนสือ กอดเธอแน่น ลูบเหงื่อจากหน้าผากบนแก้มของเธออย่างแรงแล้ว ยิ้ม "นอนเถอะ"

สือฮว่าพบตำแหน่งที่สบายในอ้อมแขนของเขาและเผลอหลับไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น เธอลองขยับไปข้างๆและสัมผัสถึงร่างของชายที่ร้อนแรงจริงๆ

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่ใช่ความฝัน เขากลับมาแล้วจริงๆ

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยคิดว่าก่อนที่เขาจะตื่น เธอจะลงไปทำโจ๊กบ้าง มิฉะนั้นจะไม่มีใครทำอาหารให้

เธอเห็นบางอย่างบนโต๊ะข้างเตียงด้วยดวงตาที่แหลมคม ยาวประมาณนิ้วชี้ของเธอ เธอหยิบมันขึ้นมาดู เมื่อเธอบังเอิญแตะสวิตช์ ใบมีดคมก็เด้งออกมาทันที

มีด?

นี่อาจเป็นของขวัญที่ ฮ่อฉวนสือ นำมาจากต่างประเทศได้หรือไม่? แต่ใครจะให้มีดผู้หญิง

เธอถือมีดไว้แล้วเดินออกไปอย่างแผ่วเบา

หลังจากทำข้าวต้มแล้ว เธอหยิบมีดขนาดเล็กและน้ำหนักเบาโดยคิดว่าที่บ้านไม่มีมีดหั่นผลไม้ และเธอควรใช้มีดนี้มาลองหั่นผลไม้ดู

แต่ปลายมีดคมเกินไป และมันกระทบกับนิ้วของเธอโดยตรง และเลือดก็ไหลออกมาในทันที

ไม่รู้ว่าความคิดแบบไหนที่สือฮว่าชอบมีดนี้มาก

เธอควักกล่องยาออก ใช้ผ้าพันแผลพันนิ้วอย่างสบายๆ จากนั้นจึงพับมีดแล้วใส่ลงในถุงที่เธอถืออยู่บ่อยๆ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ชั้นบนสุดของบันได และฮ่อฉวนสือก็แต่งตัวและลงมาข้างล่าง

เมื่อได้กลิ่นข้าวต้ม เขาจึงเดินเข้าไปในครัวและกอดเธอจากด้านหลัง "คุณทำอะไรเหรอ"

ใบหน้าของสือฮว่าแดงก่ำ หลบหน้า หลีกเลี่ยงลมหายใจของเขา "ข้าวต้ม ที่นี่ไม่ใช่ดีไปกว่าเฉียนสุ่ยวาน ไม่มีใครทำอาหารให้เรา"

ฮ่อฉวนสือ หลับตาลง คิดว่าเธอกำลังโทษเขาสำหรับการหย่าร้าง "ฉันขอโทษ"

เมื่อสือฮว่าได้ยินสิ่งนี้ เขารู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว

แต่เรื่องแบบนี้ ยิ่งคุณอธิบาย ยิ่งปรากฏว่าอยากปกปิดซ่อนเร้น

เธอตักโจ๊กออกมา วางลงจานเล็กๆ สองสามจานลงบนโต๊ะ แล้วกวักมือให้เขานั่งลง

แต่โทรศัพท์ของฮ่อฉวนสือก็ดังขึ้นในขณะนั้น และเห็นว่าเป็นหมิ่นซา คิ้วของเขาก็แน่นขึ้น และลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ฉายผ่านเขา

"นายท่าน หมิงยวิ๋นมาที่จิงตูแล้ว และเธอไม่สามารถหาที่พักได้ในขณะนี้ เธออาจจะมาหาคุณหนูสือเมื่อใดก็ได้"

ฝ่ามือของฮ่อฉวนสือบนโต๊ะกระชับขึ้นทันที ยืนขึ้นอย่างขมขื่น คิ้วของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

สือฮว่ารู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของเขา เป็นกังวลเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นเขารับสาย มันก็ยากที่จะถามเขาว่าเป็นอะไร

หลังจากวางสาย ใบหน้าของฮ่อฉวนสือ ดูน่าเกลียดมาก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาสามารถพาสือฮว่า ไปเที่ยวพักผ่อนข้างนอกเพื่อหลีกเลี่ยง หมิงยวิ๋นมาหาเธอ

แต่ตอนนี้วันที่แต่งงานของ ซิ่วหยู และ ตันเวย กำลังใกล้เข้ามา การไปเที่ยวพักผ่อนอีกครั้งไม่ใช่เรื่องปกติ และ สือฮว่าจะสังเกตเห็นบางสิ่งอย่างแน่นอน

เขาเดินขึ้นไปหาเธอและทิ้งจูบที่ริมฝีปากของเธอ "ฉันมีบางเรื่องที่ฉันต้องออกไปข้างฃนอก ฉันจะขอให้ หนานสือมารับคุณกลับไปที่เฉียนสุ่ยวานอย่าออกไปไหน รอฉันกลับบ้านตอนกลางคืน ฉันมีเรื่องสำคัญที่จะคุยกับคุณ"

เมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของเขา สือฮว่า ก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว