ตอนที่ 394 สือฮว่าเป็นคนถูกเอาเปรียบ เธอเป็นคนได้เปรียบ

ดวงตาของ สือฮว่าเบิกกว้างในทันทีราวกับว่าเขาได้ยินจินตนาการบางอย่าง

หมิงหวิ๋นมองดูท่าทางตกใจของเธอในดวงตาของเธอ และมุมปากของเธอก็กระตุก "สือฮว่า คุณได้ยินแล้วยัง เขายอมรับว่าเขาฆ่าสวี่ฉางอัน คุณจะยกโทษให้เขาหรือไม่"

สือฮว่าหลับตาลงแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง "ฉันไม่แน่ใจว่าจะยกโทษให้เขาได้หรือไม่ แต่ฉันจะไม่ยกโทษให้คุณ"

หลายครั้งที่ใส่ร้ายเธอ หลายครั้งเพื่อฆ่าเธอ หมิงวิ๋นเป็นศัตรูของเธอ

ด้วยปืนในมือ หมิงยวิ๋นรู้สึกเหมือนกับว่าเธอได้ยินเรื่องตลก

ตอนนี้สือฮว่าเป็นคนถูกเอาเปรียบ เธอเป็นคนได้เปรียบเธอต้องการดูว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ไม่ยกโทษให้เธอ

"ฉัวะ"

มีดเล่มหนึ่งถูกสอดเข้าไปในหน้าอกของเธอ และมือที่เธอถือปืนนั้นถูก สือฮว่าเหวี่ยงออกไป ช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดดูเหมือนจะทำลายหัวใจของเธอ

ก่อนที่หมิงยวิ๋นจะพูดอะไร เธอจ้องไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าเธอ ราวกับว่าเธอไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน

สือฮว่าหยิบมีดออกมาแล้วเช็ดบนเสื้อผ้าของเธอ

เลือดของ หมิงยวิ๋น สองสามหยดก็เปื้อนแก้มของเธอด้วย แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกถึงมัน

ฮ่อแวนสือก้าวเข้ามา หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเช็ดมือเธออย่างแรง "คุณทำอะไรเนี่ย! ปล่อยให้เปื้อนมือคุณทำไม!"

เธอศึกษาการกฎหมายและเคารพทุกชีวิต แต่ตอนนี้เธอทำร้ายหมิงยวิ๋น

นี่ขัดกับหลักการของเธอ

ปากของสือฮว่า กระชับและไม่ได้พูดอะไร

ฮ่อฉวนสือเช็ดมือของเธออย่างแรง แต่เลือดที่ติดอยู่นั้นไม่สามารถทำความสะอาดได้

เขาจับมือเธอ ดึงสืออว่า มาที่สระน้ำ และเอามือของเธอจุ่มเข้าไป

เขาตะโกนอย่างโกรธเคืองใส่คนข้างๆ "ส่ง หมิงยวิ๋น ไปที่โรงพยาบาลและช่วยเธอ! แล้วส่งมอบให้คนในเมืองแห่งความบาป"

ในเมืองแห่งความบาป ผู้คนต้องการจะฆ่าเธอ

เมื่อเลือดไปสัมผัสกับน้ำจะละเลงและหายไปอย่างช้าๆ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่สือฮว่าไม่สามารถโกหกตัวเองได้ เธอจำได้ดีว่าเธอมีอะไรอยู่ในมือ เธอจำได้หมด

ฮ่อฉวนสือจับใบหน้าของเธอและเช็ดเลือดบนแก้มของเธอทีละน้อย "มือคู่นี้ของคุณควรจะบริสุทธิ์"

"แล้วมือของคุณล่ะ? ฮ่อฉวนสือ สสวี่ฉางอัน ถูกคุณฆ่าจริง ๆ เหรอ? คุณอาศัยอยู่ในตระกูลฮ่อ มาหลายปีแล้วและคุณถูกมองว่าเป็นครึ่งหนึ่งของตระกูลฮ่อ ตามรุ่นพี่เขาควรเรียกคุณว่าลูกพี่ลูกน้อง คุณลงมือไปได้ยังไง"

ปลายนิ้วของ ฮ่อฉวนสือ หยุดลง และเสียงก็จางลง "สือฮว่าผู้เฒ่าจากตระกูลฮ่อ ในจิงตูอยู่ในอันดับสามในสำนักงานใหญ่ของตระกูล ฮ่อเขาเป็นพี่ชายคนที่สามของปู่ของฉัน พูดอย่างเคร่งครัด ฉันควรเรียกเขาว่า ซานเย่ๆ แต่ ทุกครอบครัวในเมืองแห่งความบาปมีแนวคิดครอบครัวที่อ่อนแอมาก เช่นเดียวกับหมิงยวิ๋น เธอเรียกพ่อของเธอว่า หัวหน้า และไม่เคยกล้าเรียกพ่อของเธอต่อหน้าคนนอก ในเมืองแห่งความบาปไม่มีกฎเกณฑ์และไม่สมบรูณ์"

เขาลูบหน้าเธอ นัยน์ตาไม่เต็มใจที่จะนึกถึงเรื่องค่ำคืนนั้น

"ฉางอันเป็นหลานชายของซานเย่ๆ แต่เมื่อมีโอกาสฉันจะไม่ฆ่าเขา แต่คืนนั้นเขาเอาปืนมาฆ่าฉันก่อน เขายิงฉันลับหลังฉันคิดว่าเขาเป็นศัตรู ฉันก็เลยโต้กลับ จนกว่ายิงกรถสุนออกไปแล้วฉันเพึ่งจพเห็นหน้าเขา"

"สือฮว่า ฉันเวลานั้นฉันกลัวมาก ฉันคิดถึงการสิ้นสุดกับคุณนับพัน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเห็นร่างกายของเขา ฉันจากไปที่นั่นอย่างคนขี้ขลาด ซานเย่ๆรักฉางอันมาก ตอนนี้เขาตกอยู่ในอันตราย ฉันฆ่าหลานชายของเขา และฉันก็ไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขาเช่นกัน คนเดียวในสำนักงานใหญ่ของตระกูล ฮ่อที่ให้ความสำคัญกับคนในตระกูลก็มีเพียงแค่ซานเย่ๆคนเดียว ลูกๆ และหลานๆ ของตระกูลเราล้วนเป็นเครื่องจักรของตระกูลใหญ่ ตอนที่ฉันถูกทอดทิ้ง ถ้าไม่มีเขา ฉันคงตายไปนานแล้ว"