ตอนที่ 395 อยู่เคียงข้างฉัน แล้วค่อยๆคืนโอเคไหม

สือฮว่าถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอมองลงไปที่ท้องของเธอ ไม่นานนี้เธอเพึ่งจะทำแท้งไป ทันใดนั้น เด็กอีกคนในวัยนี้ปรากฏตัวขึ้น และเธอไม่สามารถย่อยได้

ทั้งเธอและฮ่อฉวนสือเป็นหนี้ลูกคนนี้มากเกินไป

"ฉันพาเธอมาที่จิงตู และอีกไม่นานก็จะถึงแล้ว"

ฮ่อฉวนสืออุ้มเธอขึ้นชั้นบนและหยิบเสื้อผ้าที่สะอาดสำหรับเธอออกจากตู้เสื้อผ้า "คุณเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเลย"

สืออว่า ไม่รับไว้ แต่ถามอย่างว่างเปล่า "สวี่ฉางอัน ตายแล้วจริงหรือ?"

มือของฮ่อฉวนสือ แข็งและมุมปากของเขาขมเล็กน้อย "อาจจะ"

สือฮว่ารู้สึกว่ามีบางอย่างพังทลายลงในใจเธอ เธอสั่นสะท้านและหยิบชุดสะอาดขึ้นมา "ฮ่อฉวนสือขอโทษ ถ้าฉันบอกว่าฉันห่วงใยเขา มันจะไม่ยุติธรรมกับคุณ แต่ฉันรับไม่ได้จริงๆ การตายของเขา ถึงเราจะเลิกกันแล้วฉันก็ยังหวังว่าเขาจะอยู่ดีกินดี เคยเห็นเขาตอนเด็กๆ ตอนนั้นเขาถูกซ่อนอยู่ในถังขยะ มันสกปรก เหม็น ฉันเห็นไม่มีที่สิ้นสุดในดวงตาของเขา ความมืดดูเหมือนจะกลืนกินเขา ตอนนั้น ฉันคิดว่า ถ้าปล่อยให้ความมืดหายไปได้ก็คงจะดี

ฮ่อฉวนสือ ขมวดคิ้ว มือของเขาที่แขวนอยู่ด้านหนึ่งกระชับขึ้นทันที

"คุณบอกว่า... คนที่คุณพบคือสวี่ฉางอัน?"

เบ้าตาของสือฮว่า มีสีแดงเล็กน้อยและเขาพยักหน้าช้าๆ

ฮ่อฉวนสือ สูดหายใจเข้าลึก ๆ และจับมือเธอ "ไม่ใช่เขา"

สือฮว่าไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เพียงรู้สึกเหนื่อย

ฮ่อฉวนสือ เงยหน้าเธอขึ้น "จำคืนที่คุณจูบครั้งแรกของฉันได้ไหม"

ทำไมจู่ๆถึงพูดแบบนี้ล่ะ?

สือฮว่า ขมวดคิ้วและไม่ตอบ

"คุณถูกวางยา คุณมองมาที่ฉันด้วยสายตาสับสนและถามฉันว่าทำไมฉันถึงแก่ขึ้น ตอนนั้นฉันไม่คุ้นเคยกับคุณ แม้ว่าฉันจะได้ยินคุณพูดแบบนี้ ฉันก็ไม่ได้สนใจ สือฮว่าฉันเหมือนเด็กน้อยคนนั้นหรือ สวี่ฉางอันเหมือนกว่า?"

เปลือกตาของสือฮว่า สั่นทันที ลืมตาขึ้นและมองที่เขาด้วยความประหลาดใจ

ฮ่อฉวนสือ กอดเธอและลูบหูของเธออย่างเสน่หา "ฉันมีความสุขมาก ที่คุณยังจำสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานั้นได้"

สือฮว่าไม่ได้ตอบ และคนทั้งหมดตกตะลึงอย่างมาก

ฮ่อฉวนสือ หมายถึงว่าเขาคือเด็กน้อยคนนั้น?

"ฉว่าเอ๋อร์ ฮ่อหมิงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กับคุณ และฉันไม่ได้พูดถึงมัน เพราะเราอยากให้จำเราที่เข้มแข็งไว้ ไม่ใช่เด็กสกปรกและมีกลิ่นเหม็นที่ดูเหมือนขอทาน"

"ถ้าคุณตกหลุมรัก สวี่ฉางอัน ตั้งแต่แรกพบเพราะเหตุนั้น แสดงว่าคุณเป็นหนี้ฉันมาเกินไป อยู่ข้างๆฉันแล้วค่อยๆคืนโอเคไหม?"

คำพูดของเขาเหมือนดาบเหล็กและ แทงทะลุหัวใจที่อ่อนนุ่มของเธอโดยไม่ลังเล

ฮ่อฉวนสือกอดเธอแน่นขึ้น "ฉันยังมีถังหูหลุอีกสี่ลูก ฉันไม่กล้ากิน"

สือฮว่าหลับตาลงและค่อยๆโอบแขนรอบเอวของเขา

วิถีแห่งโชคชะตามีอยู่ทุกหนทุกแห่ง และพวกเขาทุกคนล้วนถูกโชคชะตาครอบงำ

คนหนึ่งจำได้ คนหนึ่งจำคนผิด คนหนึ่งรัก คนหนึ่งอยากหนี

ทั้งหมดนี้ทำให้พวกเขาตกหลุมรักและฆ่ากันเอง

สือฮว่าฝังเขาไว้บนหน้าอกของเขา กำเสื้อผ้าแน่น "ร่างกายของผู้เฒ่ายังไม่ดีขึ้นหรือ?"

"มันยังอยู่ในช่วงสังเกตการณ์อาหาร ไม่มีใครสามารถพูดได้"

สือฮว่าเงยหน้าขึ้น ประกายแห่งความหวังฉายแววในดวงตาของเขา "ฉันไม่ต้องการให้คุณฆ่าสวี่ฉางอัน ดังนั้นฉันเชื่อว่าการยิงของคุณไม่ได้กระทบโดนหัวใจเขา"

หัวใจของฮ่อฉวนสือ อ่อนลงและจูบริมฝีปากของเธอ "คืนนั้นฉันตื่นตระหนกมาก หลังจากนั้นผู้คนไปดูสถานที่และไม่พบร่างของสวี่ฉางอัน ฉันคิดว่าเขาอาจจะไม่ตาย เขาอาจจะไปโรงพยาบาลแล้ว แต่ฉันคิดอีกครั้งว่าถ้าเขารอด เขาจะเติมเชื้อเพลิงและความหึงหวงเพื่อยั่วยุความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าคุณ ฉันเลยพาคุณไปเที่ยวพักผ่อนทันที และเมื่อฉันกลับมา ฉันได้ยินมาว่าคนๆ นั้นถูกเผาแล้ว ฉันก็เลย ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน"

สือฮว่าปล่อยเขา ถอดเสื้อผ้าสกปรกในมือออกแล้วสวมชุดที่สะอาด "ฉันคิดว่า ถางจิงหรานต้องรู้เหตุผล แต่น่าเสียดายที่เธอกระโดดลงจากตึกไปก่อน"

ฮ่อฉวนสือ ไม่ได้พูดอะไรและนั่งข้างเธอ