ตอนที่ 44 ความรักของเขาจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นตลอดไป

เธอหรี่ตาลงและรู้สึกอับอายเหมือนถูกจับข่มขืนบนเตียง

เธอไม่เคยหลบซ่อนกับความรักครั้งก่อนของตัวเอง แต่เมื่อถูกเฒ่าแก่ร้านพูดออกมาแบบนี้และยังประจวบกับที่ฮ่อฉวนสือก็ได้ยิน ก็รู้สึกใจฝ่ออยู่ตลอด

"นั่น... นั่นมันเป็นเรื่องที่นานมากแล้ว"

ฮือฮว่าอธิบายอย่างอึดอัดและคำพูดนั้นซีดมาก

ฮ่อฉวนสือไม่ได้พูดอะไร เก็บสายตากลัยมาแล้วจ้องมองไปที่โอเด้งชามใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ โดยไม่ขยับ

อากาศอบอ้าวและหดหู่

สือฮว่ารู้สึกคิดผิดมาก คิดผิดที่พาฮ่อฉวนสือมาทานอาหารที่นี่ เธอควรอยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยจิงตูให้มากๆ

"กินเถอะ ไม่งั้นมันจะเย็นนะ คุณจะเอาโยเกิร์ตผัดสักถ้วยไหม？"

เธอต้องการที่จะทำให้บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนสบายขึ้น แต่ ฮ่อฉวนสือเพียงแค่มองไปที่เธออย่างแผ่วเบาหยิบช้อนและกินหนึ่งอันแล้ววางมันลง

" ไม่น่ากิน?"

ร้านนี้มักจะถูกสัมภาษณ์และพวกเขาบอกว่าเป็นร้านโอเด้งที่ดีที่สุดในประเทศ

" ตายหยิง."

เขาเอนกายลงบนเก้าอี้อย่างแผ่วเบาความรู้สึกเฉยเมยวนเวียนอยู่รอบตัวเขา

เมื่อ สือฮว่ารู้สึกสำลักมากใครก็ตามที่รู้จักเขาไม่ได้ชักชวนให้เขากิน

อาหารมื้อนี้เป็นของเธอใครจะไปรู้ว่ามันจะจบลงแบบนี้ตอนนี้ฉันต้องออกไปก่อนแล้วไปบ้านหลังถัดไป

เธอไปที่แผนกต้อนรับเพื่อจ่ายเงิน แต่เจ้านายรู้สึกอับอายที่เห็นเธอและเขาไม่กล้ามองตาเธอตลอดเวลา

" ถ้าไม่คิดเงินก็ไม่คิดเงินฉันคุยเร็วแค่นี้ไม่เป็นไรฉันไม่คิดว่านายจะแยกจากเด็กผู้ชายมาก่อนเฮ้ผู้ชายคนนั้นน่ารักดีนะ ดูดีและเกรงใจคุณฉันคิดว่าคุณจะแต่งงาน "

เสียงของเจ้านายนั้นเล็กมากกลัวว่าจะได้ยินโดย ฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือยืนอยู่หน้า Wish Wall จิตใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เลย

ดวงตาของ สือฮว่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง "ฉันแต่งงานแล้วและเป็นสามีของฉันที่อยู่ที่นี่ในวันนี้"

เจ้านายถึงกับผงะและส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ "น่าเสียดายที่เมื่อก่อนฉันมองในแง่ดีเกี่ยวกับคุณและเด็กผู้ชายคนนั้น"

สือฮว่ายิ้มเมื่อนึกถึงตอนนี้วันเวลาเหล่านั้นดูเหมือนจะผ่านไปนานแล้วราวกับว่ามันเกิดขึ้นในศตวรรษที่แล้ว

เจ้านายยืนยันที่จะไม่เก็บเงินดังนั้นเธอจึงยอมแพ้และไปที่ด้านของ ฮ่อฉวนสือ

ฮ่อฉวนสือจ้องมองไปยังสถานที่ที่วางโน้ตอวยพรสองอันพร้อมกับหัวใจสีแดงเล็ก ๆ บนพวกเขา

- ฉันรักคุณจากที่นี่ไปยังดวงจันทร์แล้วกลับมา

ลายเซ็นคือฉางอาน

ด้วยลายมือที่อ่อนโยนและปากกาที่ถูกต้องฉันควรจะเป็นคนที่อบอุ่นมาก

โน้ตที่อยู่ถัดจากนั้นแนบชิดแนบสนิทราวกับคู่รัก

—— ฉางอานมีบ้านเกิด

ลายเซ็นคือ สือฮว่า

เช่นเดียวกับลายมือที่เขาเคยเห็นมาก่อนฮวนซิ่วนั้นสวยงาม

อธิบายไม่ถูกว่าเขารู้สึกว่าดวงตาของเขาถูกเจาะบางทีไฟในร้านก็สว่างเกินไปจนทำให้รู้สึกไม่สบายตา

เมื่อ สือฮว่าเพิ่งเดินผ่านไปเขาก็เห็นบันทึกคำอวยพรทั้งสองนี้

เสียงฝีเท้าของเธอหยุดนิ่งและมีเสียง "หึ่ง" อยู่ในใจ

เธอดูเหมือนจะสูญเสียเสียงของเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปชั่วขณะ

เธอเปิดปากของเธอและในที่สุดก็หยุดอยู่กับที่แสงในดวงตาของเธอค่อยๆหรี่ลง

ทำไมเธอถึงลืมสิ่งนี้เธอเพิ่งเห็นมันและความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็มาจากหัวใจของเธอ

ฉางอานมีบ้านเกิด