ตามที่ 43 ดวงตาของฮ่อฉวนสือเหมือนกับดาบที่แหลมคม

สือฮว่าทำเหมือนไม่ได้ยินเธอ ก้มหน้าและลูบขาของตัวเองเงียบ ๆ

อีกด้านหนึ่ง สือหยวนกลับบ้านด้วยหน้าตาที่บวมและเตะไปที่โต๊ะชาในห้องนั่งเล่นด้วยความโกรธ!

"รักแกกันเกินไปแล้ว! ฮ่อฉินฉินนั้นหลอกกันเกินไปแล้ว!"

เมื่อสือเฉียงเห็นท่าทางที่ดูไร้เดียงสาของเขาก็ยื่นมือมาตบเขา!

"เปี๊ยะ!"

สือหยวนจับหน้าตัวเองด้วยความเหลือเชื่อ" พ่อ พ่อตีผมเหรอ?"

สือเฉียงโกรธมากจนมือสั่นและหูของเขาก็มีเสียง "หึ่งๆ" ลูกชายและลูกสาวของเขาไม่เอาไหนและคนเดียวที่ได้เรื่องก็ยังตัดสัมพันธ์กับครอบครัวตระกูลสือ นี้เขาจะโชคร้ายอะไรอย่างนี้

"ให้แกไปบอกข่าวแกยังเกิดเรื่อง ฉันยังจะคาดหวังอะไรจากแกได้บ้าง! ไร้ประโยชน์! ยังกล้ามาวุ่นวายในบ้านอีก"

สือหยวนไม่กล้าที่จะพูดในขณะนี้พลางจับหน้าด้วยความเสียใจ

พวกเขาไม่รู้ข้อมูลติดต่อของบ้านตระกูลฮ่อ ทำได้แค่ไปยังสถานที่ที่พวกเขามักปรากฏตัวได้ แต่ใครจะรู้ว่าจะเจอกับฮ่อฉินฉินที่นั่น!

ตอนนี้ฮ่อฉินฉินรู้แผนการของพวกเขาแล้ว ถ้าพวกเขายังไปกระจายข่าวอีก คาดว่าครอบครัวตระกูลสือคงจะไม่มีจุดจบที่ดี

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ สือเฉียงก็แค้นลูกชายที่ไร้ความสามารถคนนี้！

สิงเหมี่ยวนั่งอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไร ใบหน้ามืดมนและมือที่วางอยู่บนเข้าก็ค่อยๆบีบแน่น

เพราะลูกชายและลูกสาวคนนี้ สือเฉียงจึงไม่พอใจเธออย่างมาก

แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจนในหลายปีที่ผ่านมา แต่เธอนั้นไม่ได้โง่

เธอมองออก สือเฉียงในตอนนี้ต้องการที่จะเอาสือฮว่ากลับมา

ลูกชายและลูกสาวของเธอกลับพ่ายแพ้ให้กับลูกชายที่ต่ำช้าคนนี้!

หน้าอกของสิงเหมี่ยวเดือดขึ้นอย่างรุนแรง แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้โกรธ(เป็นฟืนเป็นไฟ)

ลูกชายก็น่าผิดหวังจริงๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเงินและเวลาก็เสียไปกับผู้หญิงหมด ตอนนี้ที่เธอสามารถพึ่งพาได้ก็มีแค่ลูกสาว ตราบใดที่ลูกสาวแต่งงานกับฮ่อฉวนสือ เธอก็จะมีทุกอย่าง

สิงเหมี่ยวเม้มริมฝีปาก อยากให้โม่โม่นั้นแต่งงาน แต่ปัญหาที่สำคัญที่สุดที่ต้องแก้คือสือฮว่า สือฮว่าจะต้องไม่มีชีวิตอยู่ได้!

เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาและส่งข้อความไปยังหมายเลขนั้น ซึ่งทางนั้นไม่มีการตอบกลับ แต่เธอรู้ว่าคนๆนั้นได้รับข้อความแล้ว

หลินเสี่ยวหม่านมองไปที่ข้อความบนโทรศัพท์มือถือและมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นอย่างเย้ยหยัน ต้องการให้ตะพาบอย่างสือโม่นั้นนั้นแต่งงานกับฮ่อฉวนสือ? ก็ไม่ดูว่าหญิงต่ำๆนั้นคู่ควรหรือไม่!

สิงเหมี่ยวฉลาดมาชั่วชีวิต แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ก็เหลือเพียงมีดในมือเธอเท่านั้น ใช้ตระกูลสือจัดการสือฮว่าและเธอค่อยติดต่อ ฮ่อฉวนสือผ่านคุณหญิง ถึงตอนนั้นจะมีเพียงเธอคนเดียวที่จะแต่งงานกับครอบครัวตระกูลฮ่อ ดังนั้นทุกคนที่แย่งชิงฮ่อฉวนสือ กับเธอ ทุกคนสมควรตาย!

ทั้งสองตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว แต่สือฮว่าไม่รู้เรื่องนี้ เธอนั้นรออยู่ที่บ้านด้วยความสบายใจ

ไม่กี่วันต่อมา สือหนานก็บอกเธอว่าตี้เซิ่งชนะคดีและบริษัทของจำเลยจ่ายเงิน 19.4 ล้านหยวน นี่เป็นกรณีที่มีค่าปรับจำนวนมากที่สุดในบรรดาคดีที่เกี่ยวข้องในประเทศ ฝ่ายกฎหมายทั้งหมดภูมิใจในทันที! ความทุกข์ที่แขวนอยู่เหนือศีรษะในช่วงที่ผ่านมานั้นสลายไปในทันที!

น้ำเสียงของสือหนานตื่นเต้นมาก "คุณสือ! คุณเป็นเทพเจ้าจริงๆ ทิ้งเหตุผลของการอุทธรณ์ที่คุณพูดถึงและผู้พิพากษาก็ตัดสินโดยตรงว่าเราชนะ!"

มุมปากของสือฮว่ากระตุก เธอครุ่นคิดอย่างหนักอยู่หลายวันก่อนที่จะหาเหตุผลออกมา น่าเสียดายที่เจียงหยิงในเวลานั้นกลับรู้สึกว่าเธอกำลังออกคำสั่ง ตอนนี้เมื่อเจียงหยิงจากไปแล้วก็มีคนเต็มใจที่จะฟังคำแนะนำของเธอในที่สุด

บัญชีธนาคารของเธอแสดงข้อความอย่างรวดเร็ว เป็นข้อความเงินเข้าซึ่งเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนพอดี

เธอเสียเวลาเป็นเวลานาน เนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ขา เดิมทีคือไม่ได้รับค่าจ้าง แต่ อฉวนสือสัญญาว่าถ้าชนะคดีก็จะไม่หักเงินของเธอ

เธอยืนขึ้นและค่อยๆยกขาขึ้นเล็กน้อย ไม่มีปัญหามากแล้ว ตราบใดที่ไม่วิ่งหรือสวมรองเท้าส้นสูงก็ไม่เป็นไรแล้ว

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกำลังจะโทรหาฮ่อฉวนสือ แต่ใบหน้าของเธอกลับแข็งทื่อเมื่อคิดได้ว่าได้ลากเป็นบัญชีดำแล้วก็เลยโทรหาสือหนาน

" คุณบอกเขาทีว่าฉันจะเชิญเขาไปทานอาหารค่ำคืนนี้"

ในตอนนี้ฮ่อฉวนสือนั้นก็อยู่ข้างสือหนาน สือหนานไม่สะดวกที่จะตอบโดยตรง จึงพูดได้แค่ "คุณสือ ผมขอดูตารางงานของประธานกิอนครับ ถ้ามีเวลา ผมจะแจ้งให้คุณทราบครับ"

สือฮว่าพยักหน้า ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะช่วงคนที่ยุ่งไปทานอาหารค่ำ

หลังจากหนานสือวางสายแล้ว เขาก็พูดซ้ำประโยคของเธออีกครั้ง ถ้าเขาจำไม่ผิดคืนนี้มีงานประชุมและประธานไม่น่าจะมีเวลา

"อืม"

สายตาของฮ่อฉวนสือจับจ้องไปที่หน้าจอคอมและนอกเหนือจากคำนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

"ท่านประธาน คืนนี้คุณมีประชุม จะกินเวลาถึงสิบโมงเย็น เกรงว่าจะไม่มีเวลา"

"นายไปแทนฉัน"

มือของฮ่อฉวนสือที่กดแป้นพิมพ์นั้นไม่ได้หยุด ปลายนิ้วขาวนั้นเคาะตัวเลขลง

หนานสือตกตะลึงและตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง" ท่านประธาน คุณอย่ามาล้อเล่นกับผมเลย คุณสือเพียงเชิญคุณไปทานข้าว ถ้าผมไปแทนคุณ จะเป็นไปได้อย่างไร ถ้าคุณสือโกรธจะทำยัไงครับ ไม่ได้ไม่ได้ ผมไปไม่ได้"

เนื่องจากหลายปีที่ผ่านมา ฮ่อฉวนสือไม่เคยเสียงานไม่ว่าเรื่องใด สือหนานจึงคิดโดยจิตใต้สำนึกว่าเขากำลังให้ตัวเองไปกินกับข้าวกับสือหนานแทน

ฮ่อฉวนสือมองเขาเหมือนคนปัญญาอ่อนด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้

หนานสือดูเหมือนจะตอบสนองอย่างกะทันหัน จากนั้นก็กล่าวอย่างไม่แน่ใจว่า "ท่านประธาน คุณให้ผมไปประชุมแทนคุณ?"