ตอนที่ 52 โดนน้ำตาของเธอคว้าหัวใจไป

"ฉัน...ฉันเปล่านะ"

ดวงตาของสือฮว่าเหล่ไปมาด้วยความรู้สึกผิด

หลังจากวางสาย เธอก็ไม่กล้าคิดอะไร รีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อดูเสื้อผ้าที่สะอาดแล้วสวมมัน

ทันทีที่เธอเก็บเสื้อผ้าที่เปียกใส่กระเป๋า เธอก็เห็นว่าโทรศัพท์บนโซฟายังกะพริบอยู่และเป็นข้อความจากชายคนนั้น

——แม่ฉันให้คนมายึดพาสปอร์ต ฉันเลยกลับไปไม่ได้ เสี่ยวฮว่า ฉันขอร้องล่ะ อย่าแต่งเลยนะ มันเป็นความเข้าใจผิดจริงๆ รอฉันกลับไปฉันจะอธิบายให้เธอฟังเองนะ ฉันรู้ว่าเธออยู่ รอเธอมาตั้งนานในที่สุดเธอก็ออน ฉันสามารถอธิบายได้ อธิบายได้ทุกอย่างเลย

ปลายนิ้วของสือฮว่าแข็งทื่อ มองดูข้อความหลายสิบข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา

เวลาอ้อนตอนแรกจนถึงร้องขาในตอนสุดท้าย เธอก็จินตนาการได้ว่าท่าทีของเขาเป็นยังไง

เขาเป็นคนที่อบอุ่น เวลาอ้อนก็เหมือนโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ คอยจับมือคุณ ถูคอไปมา ถามว่าทำได้ไหม จนใจละลาย

เธอไม่เคยเห็นเขาขอร้องใคร นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดว่าเสี่ยวฮว่า ฉันขอร้อง

เธอคิดว่าดวงตาของเขาต้องเต็มไปด้วยความเศร้า เธอเคยชอบดวงตาของเขามาก เวลาโดนเขามองใจก็พลันอ่อนยวบ

แต่นั่นก็เป็นเมื่อก่อน

เธอปิดเปลือกตาและไม่ได้ตอบกลับ แต่กลับออกจากระบบบัญชีอย่างเด็ดขาด

เธอออกไปด้วยความตื่นตระหนก สายฝนยังคงเทลงมา โชคดีที่คราวนี้เธอเอาร่มมาด้วย

เมื่อฉันกลับไปที่เฉียนสุ่ยวาน ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

ฮ่อฉวนสือนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เอียงศีรษะเล็กน้อย พอได้ยินเสียง เขาก็มองไปที่เธอ

"คุณสามี"

สือฮว่าเรียกด้วยความรู้สึกผิด เปลี่ยนรองเท้าที่โถงทางเดินและเข้าไปหาเขา

ฮ่อฉวนสือไม่ได้พูดอะไรสักคำ เห็นดวงตาของเธอแดง

เป็นเรื่องแปลกที่เขาเกลียดน้ำตาของผู้หญิงมา แต่ตอนนี้กลับบอกไม่ถูก

"ร้องไห้เหรอ?"

สือฮว่าขยี้ตาอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้ตอนอาบน้ำ เธอไม่สามารถกลั้นได้

"เปล่านี่"

เธอปฏิเสธ ที่จริงแล้วเธอไม่ค่อยร้องไห้ การร้องไห้บ่งบอกถึงความอ่อนแอและประสบการณ์ในวัยเด็กของเธอบอกเธอว่าการร้องไห้ไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้

"ร้องไห้ทำไมล่ะ?"

เป็นเพราะคุณยายของคุณหรือเพราะนึกอะไรขึ้นได้

สือฮว่าเงยหน้า ดวงตาของเธอก็แดงอีกครั้ง ในคืนที่ฝนตกมักทำให้คนรู้สึกแย่เสมอ เธอเกลียดฝน

น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้ง ไหลลงใบหน้าของเธอ

ฝ่ามือของฮ่อฉวนสือกระชับขึ้น เขาเกลียดน้ำตาของเธอ ยิ่งเกลียดเพราะน้ำตาของเธอราวกับว่าเขาโดนคว้าหัวใจ

"อย่าร้อง"

เขายกมือขึ้นเช็ดแก้มเธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สือฮว่าไม่เปิดหน้า กัดริมฝีปากอย่างเงียบๆ

"ท่านประธาน ของของคุณพร้อมแล้วครับ"

หนานสือปรากฏตัวก่อนเวลาอันควร พอเห็นสถานการณ์ เขาก็ตัวชาแล้วรีบวางของในมือฮ่อฉวนสือ จากนั้นก็รีบจากไป

สือฮว่าเช็ดตา เธอเห็นได้ชัดว่ามันคือปืน เป็นปืนสีเงินที่งดงาม

ฮ่อฉวนสือไม่ได้พูดอะไร หยิบปืนนั่นขึ้นมาและถอดชิ้นส่วนและประกอบอย่างถูกต้อง

ปรับปรุงดี เวลาจับก็ไม่เลว

ดวงตาของสือฮว่าเบิกกว้าง ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าการถอดชิ้นส่วนและการประกอบในทีวีเพียงไม่กี่วินาทีเป็นการแสดงทั้งหมด แต่เธอไม่คิดว่าในความเป็นจริงจะมีคนที่มีฝีมือมากกว่าคนนั้น

ฮ่อฉวนสือวางปืนลง เห็นหยดน้ำตาที่ยังอยู่บนใบหน้าของเธอ เขาก็ค่อยๆเช็ดมันออกด้วยปลายนิ้ว

ปืนกระบอกนี้เป็นของของเขา ตัวตนของเขาไม่ปล่อยให้เขาผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

เขาใช้มันเพื่อฆ่าคนจำนวนมากที่สมควรถูกฆ่า เขาอยู่อันดับต้นๆ เรียกได้ว่าใจแข็งมากแต่ก็เทียบไม่ได้กับน้ำตาเธอ

"ฉันส่งคนไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว อีกเดี๋ยวทางโรงพยาบาลจะจับคู่ให้ในคืนนี้ ตราบใดที่มันพอดี ไตนั่นก็จะเป็นของยายเธอ และคนอื่นก็แย่งไปไม่ได้"

สือฮว่าปกปิดความตกใจเมื่อเห็นปืน เป็นเรื่องปกติที่คนอย่างฮ่อฉวนสือจะมีความลับ

"ทางฝั่งคุณหญิงท่าน..."

วันนี้คุณท่านหญิงพูดไว้อย่างชัดเจนแล้วว่าถ้าฮ่อฉวนสือแย่งคนกับท่าน เกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจะแย่ลง