ตอนที่ 1
บทที่1 บทนำ
November 4, 2026
“นามิครับ ดอกไม้ครับ” หนุ่มหล่อคณะวิศวะมายืนรอเธออยู่หน้าคณะบริหาร
“อย่าเสียเวลากับฉันเลยค่ะ” นามิพูดกับเขาตรงๆ
“ผมจะพยายามจนกว่าคุณนามิจะใจอ่อนครับ”
“น้ำเน่าเลิกพยายามเถอะ คุณเสียเวลาเปล่า อย่ามายุ่งกับฉันเลย” คนตัวเล็กว่าจบ แล้วรีบเดินหนี เพราะมีคนเริ่มหันมาสนใจมองกันเยอะ
“บ้าชะมัด” รีบจ้ำเดินหนีออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
“นามิ รอด้วย” เดลล่ารีบจ้ำเดินตามเพื่อน “โอ๊ยเหนื่อย แกรีบเดินหนีใครอีกละยัยนามิ”
“ช่างเถอะ อย่าไปสนใจเลยพวกตื๊อไม่เลิก”
“แล้วทำไม ไม่ลองเลือกสักคนล่ะ มีแต่หล่อๆ ทั้งนั้น”
“ไม่ดีกว่า ยังไม่อยากมีแฟน”
ใจคอจะไม่ลองคุยกับใครเลยเหรอ ลองให้โอกาสพูดคุยศึกษากันดูไม่เสียหายอะไรหรอกนะ”
“ไม่ล่ะมันไม่ใช่ไง ไม่อยากเสียเวลา แล้วถ้าฉันอยากเลิกคุยขึ้นมาล่ะเดล ฉันว่าจะมีปัญหาเปล่าๆ ฉันยิ่งขี้รำคาญอยู่แกก็รู้”
“นามิ อย่าบอกนะว่ายังกลัวเรื่องนั้นอยู่ ที่ปิดตัวเองขนาดนี้”
“ที่จริงเรื่องนั้นก็มีส่วนนะ เป็นเพราะฉัน ที่ไปชอบพี่เจ้าสมุทรบ้านั่น เกือบทำตัวเองกับแกซวยเลยนะ เดลล่า คนเราดูกันแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ฉันไม่อยากไว้ใจใครอีก และอย่างน้อยคนที่ฉันเลือกต้องเป็นลูกผู้ชายพอ ไม่ทำตัวเลวๆ แบบนั้น”
“ลืมๆ ไปเถอะนะ ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป” เดลล่าจับมือนามิลูบเบาๆ เป็นเชิงปลอบ
“อืม ไม่ได้อะไรแล้วล่ะ แค่ยังไม่เจอใครที่ใช่มากกว่า ฉันต้องการคนที่ดูแลปกป้องฉันได้ แต่ยังไม่เจอไงเดลล่า ถ้าเจอคงรู้สึกเองจริงไหม”
“ก็จริงนะ เซนส์มันจะบอกเองว่าใช่เขาแน่ๆ”
“แหม! ตอบเก่งตอบชัดจังเลยนะ แม่คุณมีแฟน เดลล่าแฟนพี่เคเดนทีมชาติ”
“อย่ามาแซว พอเลย ไปขึ้นตึกเรียนกัน”
นามิหัวเราะชอบใจที่ได้แซวเพื่อน
“…”
หลังเลิกเรียน
@ ร้านผักหวาน
นามิแวะไปหาคุณแม่ที่ร้าน แล้วก็ไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสใกล้ๆ ร้านของคุณแม่
“คนนั้นสวยจัง หุ่นโคตรดี”
“เออสวยมาก ทรงดีสุดๆ”
เสียงพูดคุยจากหนุ่มๆ ที่ออกกำลังกายอยู่ใกล้ๆ ออโต้ จนทำให้เขาเกิดความสนใจอยากจะเห็นหน้าผู้หญิงที่ทุกคนพูดถึงกันไม่หยุด เลยลุกจากเครื่องเล่นปีกหลัง แล้วหันไปมองจุดที่ทุกคนโฟกัสกันอยู่
นามิงั้นเหรอ เขารู้ว่าเธอเป็นสมาชิกที่ฟิตเนสของเขา และเข้ามาใช้บริการบ่อยๆ เพราะร้านคุณแม่เธออยู่ใกล้ๆ ที่นี่
พอดีกับที่คนตัวเล็กหันมามองทางเขา เธอส่งยิ้มมาทักทายเขาทันที
“ตายๆ กูตามยิ้มสวยมาก นางฟ้าชัดๆ ลูกครึ่งแน่ๆ แต่ประเทศอะไรไม่รู้ รู้แค่ว่าสวยมากผิวดีมาก”
ออโต้นั่งฟัง พวกหน้าหม้อพูดถึงเธอแล้วรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจขึ้นมา
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคนที่พวกคุณพูดถึงกันอยู่ คือผู้หญิงคนที่ใส่เสื้อสีชมพู คนนั้นรึเปล่า”
“อะ ครับๆ เธอสวยมาก” หนึ่งในกลุ่มนั้นตอบเขา