ตอนที่ 7
บทที่7
November 4, 2026
ออโต้พยักหน้า แล้วขอตัวจากน้องๆ ลุกขึ้นเดินไปหาสาวสวยเซ็กซี่คนนั้น
นามิมองตามแผ่นหลังกว้าง อย่างรู้สึกไม่พอใจ ทำไมต้องไม่พอใจ ไม่รู้สิตอบตัวเองไม่ได้ แต่เห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
พี่ๆ ทุกคนชวนกันย้ายไปนั่งเล่นต่อที่ห้องสนุกเกอร์ เพราะตรงนี้เริ่มเสียงดัง
สักพักพี่ออโต้กลับเข้ามาพร้อมกับพี่เพ็บ แนะนำเธอให้เดลล่ากับนามิรู้จัก พี่เพ็บแสดงออกว่าสนใจพี่ออโต้และเหมือนจะพยายามใกล้ชิดเขาตลอดเวลา นามิ คอยสังเกตทั้งคู่อยู่ตลอด จนเริ่มหงุดหงิดตัวเอง
“เดลล่า ฉันขอกลับก่อนนะ” นามิกระซิบบอกเพื่อน
“อ้าว! ทำไมรีบกลับ แกเป็นอะไรรึเปล่า”
“เปล่า ง่วงนอน ไม่อยากกลับดึกด้วย เพิ่งจะได้ย้ายมาอยู่คนเดียว ไม่อยากให้คุณแม่เป็นห่วง”
“นามิ กลับจริงดิ” เดลล่าจับมือเพื่อน
“อืม”
“เมารึเปล่า ขับรถกลับได้ไหมเนี่ย”
“เมาอะไรละ เพิ่งดื่มไวน์ไปนิดเดียว ไปนะ พี่ๆ ค่ะ นามิขอตัวกลับก่อนนะคะ” เธอเอ่ยบอกทุกคน
“ทำไมรีบกลับละ” ออสตินรีบถามน้อง
“ง่วงแล้วค่ะ พี่ออสติน” ไว้เจอกันที่มหาลัยนะคะ ว่าจบก็บ๊ายบายทุกคน แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
ก่อนกลับนามิแวะเข้าห้องน้ำก่อน แล้วเดินมาที่รถลัมโบร์กีนีของเธอ ออโต้ยืนสูบบุหรี่อยู่แถวนั้นพอดี
“นามิทำไมรีบกลับ”
คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย หันไปตามเสียงทุ้ม ฉันมัวแต่เปิดกระเป๋าจะเอามือถือเก็บ เลยไม่ทันมองว่าพี่ออโต้ยืนอยู่ และคิดว่าเขาคงอยู่กับพี่เพ็บอะไรนั้น
“พี่ออโต้”
“ตกใจอะไร ขวัญอ่อนจริงนะ”
“เปล่าค่ะ”
“แล้วทำไมรีบกลับ เพื่อนยังอยู่กันไม่ใช่เหรอ”
“ง่วงนอนค่ะ ไม่อยากนอนดึกเดี๋ยวไม่สวย”
เหมี่ยว! เหมี่ยว!
“เสียงเหมือนลูกแมว อย่าบอกนะว่าอยู่ใต้รถฉัน” นามินั่งลง มองหาที่มาของเสียง เจ้าแมวน้อยโผล่หน้ามาจากข้างล้อรถ ของเธอ
“ออกมานะ ดีนะฉันยังไม่ออกรถ ไม่งั้นแกได้ตัวแบนติดล้อแน่ๆ ไปหาแม่แกเลย แม่แกไปไหนปล่อยให้มาเดินเพ่นพ่านแบบนี้ ไม่ดูแลลูกให้ดีๆ”
ออโต้ยืนฟังคนสวยเอาเรื่องเจ้าแมวตัวนิดเดียว แล้วถึงกับยกนิ้วขึ้นมาเกาคิ้ว
เหมี่ยว!