บทที่8 แพ้คำว่าหนู

ออโต้นั่งมองเจ้าตัวจิ๋วที่วิ่งเล่นกระโดดไปมาตั้งแต่ลูกน้องเขาเอามาส่งให้ที่บ้าน ยังไม่ยอมหยุดเลย

“นี่เจ้าจิ๋วนายนั่งเรียบร้อยเป็นไหม ไม่เหนื่อยบ้างรึไง กระโดดเป็นจิงโจ้เลย” เขารู้แล้วว่าเจ้าจิ๋วเป็นตัวผู้เพราะคุณหมอที่ฉีดวัคซีนบอกมา

ยังอีกยังไม่เห็นหน้าคนช่วยเลี้ยงเลย ออโต้นั่งรอนามิ วันนี้วันอาทิตย์เธอควรจะมาได้แล้ว

สักพักคนตัวเล็กขับรถเข้ามาในบ้านเขา

นามิโผล่หน้ามาพร้อมกับหอบข้าวของที่ซื้อมาให้ลูกแมว แล้วก็มีแม่บ้านของออโต้ที่ออกไปช่วยถือของตามเข้ามาอีกหลายอย่าง

นามิวางของลงมองเจ้าแมวตัวเล็กที่หยุดวิ่งเล่นมองมาที่เธอเหมือนกัน

เหมี่ยว!

“แหม! อย่ามาอ้อนจำฉันได้ด้วยเหรอ ไม่มอมแมมก็น่ารักดีนะ มานี่มาจะใส่ชุดให้ จะได้ไม่โป๊ะ” เธอหยิบชุดแมวสีชมพูออกมา แล้วก็ปลอกคออันเล็กสีชมพูเข้ากับชุด จัดการใส่ให้เจ้าแมวจิ๋วเรียบร้อย

“ว้าว! ดูดีมีสกุลขึ้นมาเลยนะเรา”

“นามิ”

“ค่ะ”

“เจ้านี้เป็นตัวผู้ หมอบอกตอนพาไปฉีดวัคซีน” ออโต้บอกเธอสีหน้านิ่งๆ

“อ้าว! แล้วพี่ก็ไม่บอกก่อน”

ออโต้ถึงกับแอบยิ้ม มองคนหน้างอ แล้วก็มองไอ้แมวตุ๊ด ที่วิ่งไปวิ่งมาไม่เกรงใจชุดกระโปรงเล้ย

“ตั้งชื่อให้มันสิ เราเห็นมันก่อนพี่ให้เราเป็นคนตั้ง”

“งั้นชื่อ จิ๋วจิ๋ว ไปเลย ชิ! อยากเป็นตัวผู้นัก” ว่าจบก็เดินสะบัดก้นเข้าครัวไปเลย งอนแมว

ออโต้แอบขำ น่ารำคาญทั้งคนทั้งแมว เขาเดินตามนามิเข้ามาในครัว

“วันนี้ทำไมมาช้า”

“รถติดมาก แล้วบ้านพี่ก็ไกลมากรู้ไหมคะ”

“ย้ายมาอยู่นี่ไหมล่ะ” เขาพูดน้ำเสียงประชด

“จะขอแต่งงานเหรอคะ” คนตัวเล็กมองเขายิ้มหน้าทะเล้น

“พูดไปเรื่อย”

“อ้าว! แล้วใครเขาจะมาอยู่บ้านผู้ชายเฉยๆ กันล่ะคะ”

“ไม่มาก็ไม่มา แค่ชวน” ว่าจบก็เดินออกไปเฉยเลย