บทที่9

“งั้นเอาเป็นว่า ถ้าพี่ออโต้จะออกจากบ้านก็ให้เจ้าจิ๋วกินอาหารก่อนแล้วค่อยออกไปแบบนั้นนะคะ แล้วที่นอนให้น้องนอนที่ห้องนั่งเล่นก็ได้ค่ะ”

“แล้วถ้าพี่ไม่อยู่บ้านล่ะ บางทีพี่ก็ไม่อยู่หลายวันก็มีนะ”

“อืม ถ้าแบบนั้นนามิค่อยมาเลี้ยงเจ้าจิ๋วจิ๋วให้ก็ได้ค่ะ”

“ตามนั้น” ออโต้ตอบหน้านิ่งๆ

เธอเดินไปเก็บจานอาหาร ที่โต๊ะทานข้าว หึ! ไหนใครบอกว่าไม่กินของหวานกันนะ กินซะแกล้งเลย อร่อยละสิ นามิมองถ้วยของหวานที่หมดเกลี้ยงแล้วยิ้มอย่างพอใจ

“….”

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ออโต้ชิมพาสตา คำแรก หืม! อร่อย ตามด้วยแซลมอน อร่อยสุดๆ ยัยนี้ต้องแอบใส่ผงชูรสแน่ๆ มะยมชิดลอยแก้ว ไม่เอาดีกว่า แต่ทว่า

“นามิทำเองเลยนะคะ”

คิดถึงคำพูดของเธอ เออลองสักคำก็ได้ เขาตักของหวานเข้าปาก หืม! ชื่นใจจังเลยแฮะ คำเดียวไม่มีอยู่จริง รู้ตัวอีกทีเขากินหมดถ้วยแล้ว ยัยเด็กแสบนี่ทำอะไรก็อร่อยงั้นเหรอ บ้าไปแล้ว

นามิเก็บจานเสร็จเดินออกมาให้แม่บ้านเป็นคนทำความสะอาด ส่วนเธอรอทำเมื่อเย็นให้เขา เดินกลับมาเล่นกับเจ้าจิ๋วจิ๋วต่อ

“พี่ออโต้คะ ทำไมบ้านพี่ดูมืดๆ ทึมๆ ไม่ค่อยมีสีสันเลย พี่แพ้ดอกไม้รึเปล่าคะ”

“แพ้แค่กุ้ง”

“โอเค งั้นขอจัดบ้านให้ได้ไหมคะ มาทีไรรู้สึกกลัวทุกที”

“ไม่ทำอาหารอย่างเดียวเหรอ อยากเป็นแม่บ้านด้วย”

“เปล่าซะหน่อย”

“อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ยังไงพี่ก็ไม่ค่อยอยู่บ้านอยู่แล้ว”

นามิยิ้มหวานให้เขา

“แล้วเราเรียนจบ จะเปิดร้านอาหารรึเปล่า”

“พี่จะชมว่านามิทำอาหารอร่อยถึงขั้นเปิดร้านได้เลยใช่ไหมคะ”

ออโต้ เงียบ ทำเป็นกดโทรศัพท์ เล่นไปเรื่อย ไม่ยอมตอบ

คนตัวเล็กหน้างอ ปากคว่ำใส่เขา “ชมหน่อยก็ไม่ได้” พูดกับตัวเองเบาๆ

“ก็พอกินได้ เคยบอกไปแล้วรึเปล่า”

“ชิ!”

“ตกลงไม่อยากเปิดร้าน เหมือนคุณพ่อคุณแม่เหรอ”

“ไม่ค่ะ อยากอยู่บ้าน แต่งตัวสวยๆ แล้วก็ทำอาหารรอสามีกลับมาทานค่ะ”

“พูดไปเรื่อย”

“พูดจริงนะคะ”

“งั้นขอให้ได้สามีรวยๆ ก็แล้วกันจะได้ไม่ต้องทำงาน”

“พี่ออโต้รวยไหมคะ ถ้าจะยื่นใบสมัครตอนนี้คิวยาวแค่ไหนคะ”

“ก็บอกว่าพี่เลือก”