ตอนที่ 1082 ฤดูใบไม้ร่วงหนาทึบ

ตอนที่ 1082 ฤดูใบไม้ร่วงหนาทึบ

ราชวงศ์เหลียวได้รับการเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ ในรัชสมัยต้าเซี่ยที่หนึ่ง เดือนแปด วันที่ยี่สิบ

ณ พระราชวังไคหยวนแห่งราชวงศ์เหลียวเดิม หนิงหยู่ชุนได้เปิดการประชุมคราแรกขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในการประชุมครานี้ เขาได้แต่งตั้งขุนนางอีกสามสิบกว่าคนให้เข้ารับตำแหน่งในหยวนเป่ยเต้า รวมไปถึงขุนนางสามจวนโจวและสิบสองรัฐ จากนั้นก็สั่งปลดขุนนางคนอื่น ๆ ออกทั้งหมด !

เขามอบอำนาจให้นายอำเภอของสามจวนโจวทั้งสิบสองรัฐจัดระเบียบอำนาจขุนนางในเขตของตนเสียใหม่ ทั้งยังจำกัดจำนวนเจ้าหน้าที่ในแต่ละรัฐอีกด้วย

นี่นับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงคราใหญ่อย่างมิต้องสงสัย !

อดีตขุนนางระดับสูงหลายคนมิมีรายชื่อ ส่วนพวกกุ้งหอยปูปลาก็ได้แต่เฝ้ารอและจ้องมองอย่างสั่นเทา ภายใต้การเปลี่ยนแปลงคราใหญ่นี้ พวกขุนนางระดับสูงเหล่านั้นคงจะมิยินยอมง่าย ๆ เป็นแน่

ทว่าสิ่งที่พวกเขาคาดมิถึงก็คือ การประชุมในวันที่ยี่สิบเดือนแปดนี้เอง สายลับของหอเทียนจีและฝ่ายตรวจการ ได้รับคำสั่งลับให้เริ่มจับกุมขุนนางโฉดในมณฑลและรัฐต่าง ๆ

และในเมืองต้าติ้งนี้ เพียงชั่วข้ามคืนก็มีขุนนางมากมายต้องตกม้า

หนึ่งในนั้นมีซ่งไคหมิงอดีตเสนาบดีกรมกลาโหม ต้งจื่อกวนเสนาบดีกรมขุนนาง หรือแม้แต่ขุนนางอาวุโสเช่นอัครมหาเสนาบดีเป็นต้น

การประชุมในครานี้ได้ปิดประตูทำการประชุมนาน 2 วัน !

หลังจากสองวันผ่านไป ความผิดของขุนนางโฉดทั้งหลายก็ถูกระบุโทษและติดประกาศไว้บนถนนและตามตรอกซอกซอยในเมืองต้าติ้ง ทันใดนั้นในตรอกซอกซอยที่ว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยผู้คนที่มามุงดู

เสียงฮือฮาของราษฎรเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ท้ายที่สุดพวกเขาถึงได้เข้าใจว่า ใต้หล้าในปัจจุบันนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

มีการจัดตั้งองค์กรอำนาจใหม่ท่ามกลางเสียงเรียกร้องของผู้คน

หยวนเป่ยเต้าแห่งนี้ อยู่ภายใต้คมดาบของหนิงหยู่ชุน เขาสามารถจัดการความโกลาหลได้อย่างรวดเร็วซึ่งบัดนี้ได้ประจักษ์สู่สายตาของทุกคนแล้ว

ฟู่เสี่ยวกวนยังคงเดินทางไปอย่างช้า ๆ เมื่อเขาได้ทราบข่าวนี้ก็ยกยิ้มขึ้นมาทันใด

เขามิได้เดินทางไปยังเมืองต้าติ้ง ทว่ากลับเปลี่ยนเส้นทางไปยังเมืองกวนหยุนแทน เนื่องจากดูเหมือนว่าร่างกายของเจี่ยหนานซิงดูมิค่อยดีเท่าใดนัก หนานกงตงเสวี่ยได้ทำการตรวจร่างกายของเขาอย่างละเอียดอีกครา จากนั้นจึงออกความเห็นว่าทางที่ดีควรจะเดินทางกลับไปพักผ่อนก่อน

“เขาทำได้ดีกว่าที่ข้าคิดเอาไว้เสียอีก”

“ดังนั้นพวกเรามิจำเป็นต้องเดินทางไปยังเมืองต้าติ้งแล้ว กลับเมืองกวนหยุนกันเถิด บัดนี้ข้าควรให้ความสำคัญไปยังท้องทะเล”

เยี่ยนเป่ยซียกมือขึ้นลูบเครา จากนั้นก็จ้องมองไปยังรายงานที่ส่งมาจากเมืองต้าติ้ง “เจ้าหมอนี่นับว่าเด็ดขาดมากเลยทีเดียว ทว่านี่ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงหยวนเป่ยเต้าที่รวดเร็วและยอดเยี่ยมยิ่ง…”

เขาเงยหน้าขึ้นมาแล้วเอ่ยถามว่า “ในทะเลมีเรื่องอันใดเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ช้าที่สุดในปีหน้า ต่อให้มิมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น ข้าก็จำต้องออกทะเล ! ”

“จะมิรอให้มั่นคงกว่านี้สักหน่อยหรือ ? ”

คำว่ามั่นคงนี้… แน่นอนว่าคงหมายถึงการขยับขยายอาณาเขตต้าเซี่ยที่กว้างขวางกว่าเดิมหลายเท่า เจ้าหมอนี่ได้ยึดครองอาณาเขตและประชากรของซีเซี่ยและราชวงศ์เหลียวมาตั้งมากมาย จากการคาดเดาของเยี่ยนเป่ยซี กว่าต้าเซี่ยจะมั่นคงเกรงว่าต้องใช้เวลาอีกถึงสามถึงห้าปี

“เวลามิคอยท่านะสิ ! ”

เยี่ยนเป่ยซีถอนหายใจยาว จากนั้นก็จ้องมองไปยังใบหน้าของฟู่เสี่ยวกวน เขาครุ่นคิดอยู่ในใจว่าเจ้าอายุเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น จะรีบไปเนื่องด้วยเหตุอันใดกัน ?

……

……

หยวนเป่ยเต้าในการดูแลของหนิงหยู่ชุนและการชี้แนะของหยุนซีเหยียน ด้วยการสนับสนุนที่แข็งแกร่งของส่วนกลาง ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบ ๆ

เฉกเช่นเดียวกับเนื้อหาในจดหมายที่ฟู่เสี่ยวกวนเขียนถึงหนิงหยู่ชุนซึ่งนั่นก็คือ… คนเรามักจะหันทิศทางชีวิตไปในทิศทางที่ดี สิ่งที่ขุนนางทั้งหลายควรกระทำก็คือ เปลี่ยนแปลงชีวิตของราษฎรภายใต้การดูแลให้ดำเนินไปในทิศทางที่ดียิ่งขึ้น !

สายตาของราษฎรเฉียบแหลมมากยิ่งนัก พวกเขามิสามารถหลอกลวงราษฎรได้เป็นอันขาด พวกเขาควรแสดงความจริงใจต่อราษฎร เมื่อเป็นเช่นนั้นราษฎรก็จะตอบแทนด้วยความไว้วางใจเช่นกัน