ตอนที่ 1269
ตอนที่ 1270 ราตรีนี้ที่ท่าเรือ
October 22, 2026
ตอนที่ 1270 ราตรีนี้ที่ท่าเรือ
ณ ท่าเรือเซี่ยเย๋
ทหารนาวิกโยธินได้สร้างเพิงพักชั่วคราวให้แก่คณะเดินทางของฟู่เสี่ยวกวน
ที่เเห่งนี้ตั้งอยู่ริมทะเล อาทิตย์อัสดงสาดแสงสีทองกระทบผืนทะเล ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ นกนางนวลบินว่อนโฉบเฉี่ยว
ลูก ๆ ของเขา รวมถึงเด็ก ๆ ที่ติดตามบิดามารดามาด้วย รวมทั้งสิ้นเจ็ดถึงแปดร้อยคนเลยทีเดียว พวกเด็ก ๆ บ้างก็กำลังวิ่งเล่นภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง บ้างก็วิ่งไล่เกลียวคลื่นอย่างมิรู้จักเหน็ดจักเหนื่อย
ฟู่เสี่ยวกวนนอนแผ่อยู่บนหาดทรายอย่างมิห่วงรูปลักษณ์
ไป๋ยู่เหลียนนั่งอยู่ข้างกายของเขา ส่วนจัวเปี๋ยหลีเสนาบดีกรมยุทธการยืนอยู่ข้างกายของเขา
“ข้าจะบอกอันใดให้ว่า การมาเที่ยวเล่นบนชายหาดแล้วสวมกางเกงขาสั้น แว่นตากันแดด ร่มกันแดดและเครื่องดื่มขนมหวานคลายร้อนต่างหากล่ะ ถึงจะเรียกได้เต็มปากว่าเป็นชีวิตที่สมบูรณ์แบบ”
ไป๋ยู่เหลียนและจัวเปี๋ยหลีทำสีหน้างุนงง ฟู่เสี่ยวกวนจึงเอ่ยต่อว่า “รอให้ข้าเสร็จธุระก่อนเถิด ข้าจะพัฒนาชายหาดบนทวีปแห่งใหม่นั่น จากนั้นข้าจะสร้างสวนสนุกขนาดใหญ่ยักษ์ริมชายหาด ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็จะรู้เองว่าการที่ได้นอนอาบแดดมันรู้สึกดีเพียงใด”
ไป๋ยู่เหลียนเลิกคิ้วขึ้น เยี่ยงไรเสียฟู่เสี่ยวกวนก็พิลึกพิลั่นมาเนิ่นนานแล้ว เขาจึงมิเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เขาคว้าน้ำเต้าสำหรับใส่สุราจากเอวขึ้นมาดื่ม
จัวเปี๋ยหลีมิได้มีอารมณ์สุนทรีเท่ากับฟู่เสี่ยวกวน
เพราะการเดินทางครานี้ เขามาเพื่อส่งฟู่เสี่ยวกวนและจำต้องส่งถึงเซี่ยเย๋เท่านั้น
อีกสองวันให้หลังจากนี้ ฟู่เสี่ยวกวนก็จะขึ้นเรือรบและเริ่มออกเดินทางแล้ว ขณะนี้เขามัวแต่คิดเรื่องเส้นทางการรบทั้งทางบกและทางน้ำ
“หากลองคำนวนตามเวลา คาดว่าตอนนี้กองทัพของกวนเสี่ยวซีคงจะเดินทางเข้าไปในประเทศต้าฝานแล้ว เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือว่าคูฉานจะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ ? ”
ฟู่เสี่ยวกวนมิอยากเอ่ยแทงใจดำทหารเก่าแก่สักเท่าใดนัก สองมือของเขาใช้รองใต้ศีรษะเพื่อหนุนแทนหมอน พลางเงยหน้ามองท้องนภาที่อยู่ห่างไกลออกไป “เยี่ยงไรเสียคูฉานก็เป็นพระสงฆ์รูปหนึ่ง ที่เขาต้องลงมือสังหารก็เพื่อราษฎรของประเทศต้าฝาน เรื่องนี้พระพุทธองค์สามารถให้อภัยเขาได้ เพราะเขาฆ่าเพื่อให้เกิดการหยุดฆ่า เพื่อเเก้ไขปัญหาความทุกข์ยากของเหล่าราษฎร”
“ถ้าเขายกดาบขึ้นมาสังหารกวนเสี่ยวซีเล่า… เมื่อดาบฟาดลงมาเมื่อใด เมื่อนั้นจักรวรรดิโมริยะ อ้อ…ไม่สิ ! เมื่อนั้นประเทศต้าฝานก็จะตกสู่นรก ! ”
“ข้าได้ฝากหอเทียนจีให้นำคำเอ่ยของข้าไปบอกแก่เผิงยวี๋เยี่ยนแล้ว ข้าได้ไหว้วานให้นางฝากคำเอ่ยของข้าไปให้คูฉาน…คงมีเพียงเผิงยวี๋เยี่ยนเท่านั้นที่จะสนทนากับคูฉานด้วยท่าทีที่อ่อนโยนได้”
“ข้าคิดว่า…หลังจากที่คูฉานได้ยินแล้ว เขาย่อมตระหนักขึ้นมาได้ เพราะเยี่ยงไรเขาก็เป็นผู้ที่มีความตระหนักรู้สูงส่งอยู่แล้ว ดังนั้นมิจำเป็นต้องกังวลไป หากเขากล้าที่จะทำศึกกับพวกเราขึ้นมาจริง ๆ ข้าได้บอกกับกวนเสี่ยวซีแล้วว่าให้รบกับเขาสักตั้ง”
“โจมตีประเทศต้าฝานนั่นให้ราบเป็นหน้ากอง แล้วทำให้สถานที่เเห่งนั้นกลายเป็นเซวี่ยซานเต้าเสีย”
จัวเปี๋ยหลีรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งนัก เพราะเขาเพิ่งรู้ในตอนนี้นี่เองว่าฟู่เสี่ยวกวนได้เตรียมการมาช้านานแล้ว ตนได้กลัดกลุ้มใจไปเปล่า ๆ สินะ
“อ้อ…จริงสิ ! เรื่องซีเป่ยโฮ้วแห่งแคว้นเย่หลาง เจ้าจงกลับไปบอกเทียนซื่อว่า…จงออกราชโองการให้กษัตริย์ของแคว้นเย่หลาง มอบตัวซีเป่ยโฮ้วและอู๋เหวินชิงทายาทของเขามาให้ต้าเซี่ย เหตุผลก็คือซีเป่ยโฮ้วสมรู้ร่วมคิดกับหยูซูหรง ซึ่งได้นำพาความเสื่อมเสียมาให้ต้าเซี่ยอย่างใหญ่หลวง ! ”
“ถ้าหากแคว้นเย่หลางมิยอมมอบตัวสองคนนั้นมาให้…อู๋เที่ยนซื่อจำต้องลงมือกระทำการบางอย่างเพื่อแสดงถึงความโหดเหี้ยมของตัวเขาเอง ให้เขาสั่งการกองทัพที่สองของเฝิงซีไปกำจัดแคว้นเย่หลางเสียให้สิ้นซาก ! ”
“แท้ที่จริงหลายแคว้นที่ตั้งอยู่บนเส้นทางนั้นได้สมคบคิดกับหยูซูหรง ทว่าเรื่องนี้จัดการเพียงเท่านี้ก็พอ พวกเราจะกำจัดแคว้นเย่หลางเพื่อให้แคว้นเล็ก ๆ ที่เหลือเกิดความหวาดกลัว ให้พวกเขาได้รู้ซึ้งถึงวิถีปฏิบัติของต้าเซี่ย แต่ต้องมิให้สถานการณ์บานปลายจนเกินควบคุม เพราะเยี่ยงไรก็มีผลประโยชน์ร่วมกัน”
……
……
ยามดึกของวันเดียวกันนี้
ท่าเรือเซียอี๋เงียบสงัดลง มีเพียงแค่ลมทะเลที่พัดมาเอื่อย ๆ เท่านั้น
ฟู่เสี่ยวกวนยังมิได้เข้านอน เขานำกองนาวิกโยธินไปยังศูนย์วิจัยพัฒนาเรือ
คนที่รับผิดชอบศูนย์วิจัยพัฒนาเรือเซี่ยเย๋มีนามว่า…ปิซาร์โร
ขณะนี้ปิซาร์โรกำลังตั้งหน้าตั้งตารอคอยฟู่เสี่ยวกวนอยู่ในห้อง
“ฝ่าบาท… ! ”