ตอนที่ 1344 กำลังหนุน

ณ ค่ายพิชิตแดนไกลของกองทัพบกต้าเซี่ยบนเทือกเขาพีเรนีส

กวนเสี่ยวซียืนอยู่ท่ามกลางราตรีที่มืดสนิทราวกับน้ำหมึกอยู่เนิ่นนาน

กล้องส่องทางไกลของเขาคอยสอดส่องสมรภูมิรบที่ตั้งอยู่ไกล ๆ สม่ำเสมอ

เขามองเห็นเปลวเพลิงพวยพุ่งสามจุดซึ่งเกิดจากการระเบิดสามแห่ง เขามิทราบว่าที่นั่นเกิดอันใดขึ้นกันแน่ หัวใจของเขาร้อนรนราวกับว่ามันสามารถทะลักออกมาได้ทุกเมื่อ

เรือเหาะของกองทัพอากาศกองพลที่หนึ่งยังคงลอยอยู่เหนือกำแพงเมืองเมืองปาแลร์โม เขากำลังรอกองทัพฝ่ายศัตรูกรีธาทัพออกจากเมือง และกำลังรอให้กองกำลังจู่โจมกลับมา

นอกกำแพงเมืองเมืองปาแลร์โมยังมีกองพลอีกสองกองเตรียมพร้อมที่จะรบ

จุดประสงค์หลักของสงครามครานี้ ก็เพื่อลองดูว่ากองกำลังจู่โจมจะสามารถรวมพลกับหอเทียนจีในเมืองปาแลร์โมได้หรือไม่ ถ้าหากสามารถนำผังการวางกำลังป้องกันเมืองออกมาได้ล่ะก็… เช่นนั้นก็ให้กองทัพอากาศวางระเบิดใส่จุดยุทธศาสตร์ของศัตรูเสีย ศึกครานี้ก็จะคว้าชัยได้มากกว่าครึ่ง

เมื่อคว้าเมืองปาแลร์โมมาได้ พวกเขาถึงจะรุกคืบไปยังเมืองหลวงของฝูหล่างจีได้

บัดนี้ฟู่เสี่ยวกวนอยู่ที่ใดกันนะ ?

จากที่ข้าดูในตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกสามเดือน ศึกพิชิตแดนไกลครานี้เดินมาถึงปลายทางแล้ว เขาที่เดินทางทางมหาสมุทรจะเป็นเยี่ยงไรบ้างนะ ?

เวลลีสที่ยืนอยู่ข้างกวนเสี่ยวซีก็ยกกล้องส่องทางไกลไว้ในมือเช่นกัน

บัดนี้เขาวางกล้องส่องทางไกลลง จากนั้นก็เอ่ยกับกวนเสี่ยวซีว่า “ท่านแม่ทัพที่เคารพ ข้าคิดว่ากองกำลังจู่โจมแค่ 1,000 นายมิสามารถทำอันใดเมืองเมืองปาแลร์โมได้มากนัก ! ”

“ฝูล่างจีได้เตรียมพร้อมกับศึกยุทธศาสตร์ครานี้เป็นเวลาสองปี สมเด็จพระราชินีของพวกเขาได้ทำนายการมาเยือนของพวกท่านเอาไว้ ดังนั้นที่เมืองเมืองปาแลร์โมแห่งนี้ย่อมมีการคุ้มกันอันแน่นหนาอย่างยิ่งยวด”

“มิชาลเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียงที่สุดในฝูหล่างจี นายพลใต้บังคับบัญชาของเขาผ่านศึกมานับร้อยศึก นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์แล้วว่าสมเด็จพระราชินีทรงให้ความสำคัญกับเมืองนี้มากเพียงใด ! ”

“1,000 คน…”

เวลลีสเบ้ปากพลางส่ายศีรษะ “แม้ข้าจะนับถือความเก่งกาจของพวกท่าน ทว่าทหารแค่ 1,000 นาย…คงมิอาจต่อสู้กับกองกำลังจำนวนมากของพวกเขาได้ ข้ามิต้องอ่านกลยุทธ์สงครามครานี้ก็พอจะเดาได้ว่า…ศึกครานี้พวกเขาคงยากที่จะหวนกลับมาแล้ว ! ”

กวนเสี่ยวซีวางกล้องส่องทางไกล จากนั้นก็เหล่ตามองเวลลีส “เจ้ามิรู้อันใดเกี่ยวกับทหารบกต้าเซี่ยเสียด้วยซ้ำ ! ”

“เจ้าเห็นระเบิดเหล่านั้นหรือไม่ ? คนของเราได้สร้างความโกลาหลให้เมืองเมืองปาแลร์โมอย่างใหญ่หลวง และความโกลาหลนี้จะนำความกดดันไปสู่ศัตรูอย่างมหาศาล ! ”

“ทหารฝีมือชั้นยอดมิได้วัดที่จำนวน มิเช่นนั้นกองทัพของเจ้าจะถูกพวกข้าตีจนแตกพ่ายได้อย่างง่ายดายหรือ ? ”

เวลลีสหน้าแดงก่ำ ทว่ากวนเสี่ยวซีมิอาจมองเห็นได้ เขายังคงดื้อดึงเอ่ยออกมาอีกว่า “ทว่าบัดนี้ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่กับกองทัพชั้นยอดของฝูหล่างจี ความสามารถในการรบของพวกเขาย่อมแข็งแกร่งกว่าทหารของจักรวรรดิซิลูซิดมากนัก ! ”

“ใต้หล้านี้ไร้ซึ่งกองทัพใดแข็งแกร่งเหนือกองทัพต้าเซี่ย ! ” กวนเสี่ยวซียิ้มร่าพลางตบบ่าของเวลลีส

เมื่อเอ่ยจบเขาจึงยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมาดูลาดเลาต่อ เขาเพ่งความสนใจไปยังศึกที่ตั้งอยู่ไกลออกไป

ความคิดของเขาหลุดลอยไป ราวกับว่าได้ย้อนกลับไปยังศึกที่ด่านชีผานบนภูเขาฉางหลิงในสมัยราชวงศ์หยูอีกครา

ในตอนนั้นเขายังเป็นเพียงนายทหารของหน่วยสอดแนม

ในตอนนั้นเผิงยวี๋เยี่ยนคือหัวหน้าของเขา

หลังจากศึกครานั้น เผิงยวี๋เยี่ยนได้แนะนำให้เขาไปเข้าร่วมกองทัพดาบเทวะ และนั่นก็คือจุดเปลี่ยนโชคชะตาของเขา

เพียงชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยไปราวสิบกว่าปีเห็นจะได้

อยู่ ๆ เขาก็คิดถึงหญิงสาวคนนั้น เมื่อคราที่เขาลักลอบเข้ามาที่ด่านชีผาน

หญิงสาวที่เคยเสพสังวาสด้วยกันคราหนึ่ง บัดนี้นางไปอยู่ที่ใดกันนะ ?

เขาทราบว่าสตรีนางนั้นเป็นหญิงสาวในหอโคมเขียว นั่นเป็นเพียงแค่ความสนุกสนานชั่ววูบเท่านั้น ทว่าตนกลับจำนางได้ตราตรึงมิเสื่อมคลาย

กวนเสี่ยวซีเผยอมุมปากพลางครุ่นคิดในใจว่าผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้ว นางน่าจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว อาจจะมีลูกเต้าหรือมีสามีไปแล้ว

ความคิดเห็น