ตอนที่ 1345 เจิดจรัสดั่งเเสงพลุ

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือเยี่ยงไร ! ”

เฉินหยูซินคว้าแขนซุนเซี่ยวหูที่สาวเท้าก้าวออกไปเอาไว้ เขาถลึงตาจ้องซุนเสี่ยวหูแล้วเอ่ยออกมาว่า “ในเมื่อเจ้าทราบว่าเส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล หากจะต้องไป…พวกเราก็ต้องไปด้วยกัน ! ”

ซุนเสี่ยวหูนิ่งเงียบไปชั่วครู่ สีหน้าขึงขังขึ้นมาทันพลัน พลางจ้องมองไปที่เฉินหยูซินแล้วเอ่ยออกมาว่า “หัวหน้ารับข้าเข้ามาอยู่ที่หอเทียนจีเองกับมือตั้งแต่รัชสมัยต้าเซี่ยปีที่หนึ่ง สองปีให้หลังจากนั้น ท่านหัวหน้าก็ได้สั่งสอนวิธีการเป็นสายลับที่ดีให้แก่ข้าด้วยตนเองเช่นกัน”

“ข้ามิมีพ่อตั้งแต่ยังเยาว์ ท่านหัวหน้า…เปรียบเสมือนพ่อในดวงใจของข้า ข้าสนิทกับเขามากว่าพ่อแท้ ๆ ด้วยซ้ำไป คราหนึ่งพวกเราเคยสัญญากันเอาไว้ว่า…เมื่อศึกครานี้จบลงเมื่อใด เมื่อพวกเรากลับต้าเซี่ย เมื่อถึงเวลาที่ข้าแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ท่านหัวหน้าจะเป็นผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านบนสุดนั่น”

“ตัวข้าและภรรยาของข้าจะคุกเข่าต่อหน้าเขา จากนั้นก็ยกถ้วยชาให้เขาดื่ม แล้วเลี้ยงดูเขาประหนึ่งว่าเป็นบิดาแท้ ๆ ของตนเอง”

“ท่านหัวหน้าสุขภาพมิสู้ดีนัก โดยเฉพาะหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดทาง อาการของเขาก็ยิ่งแย่ลง ข้าขอมิเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็แล้วกัน บัดนี้เขาจากไปแล้ว จากไปอย่างโดดเดี่ยว ข้าจำต้องตามเขาไป ! ”

เมื่อเอ่ยจบ ซุนเสี่ยวหูก็ตบเข้าที่บ่าของเฉินหยูซินแล้วเดินจากไป ร่างของเขาได้เลือนหายไปจากตรอกซอยอันมืดมิดแห่งนั้น

เฉินหยูซินทอดสายตามองแผ่นหลังที่หายลับไป แล้วค่อย ๆ หลับตาลง

เขามิได้กลัวตาย ทว่าบัดนี้เขาจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะว่าบัดนี้หอเทียนจีเหลือเพียงเขาและหลี่เว้ยแค่สองคนเท่านั้น

หนทางที่ต้องเดิน ยังอีกยาวไกล

……

เผิงยวี๋เยี่ยนเย็บแผลให้ตนเองอย่างลวก ๆ นางเหินขึ้นไปบนหลังคา ในใจรู้สึกวิตกกังวลมากยิ่งนัก เพราะกองกำลังจู่โจมสิบกลุ่ม บัดนี้เหลือรอดชีวิตมาแค่แปดกลุ่มเท่านั้น

ส่วนกลุ่มที่หนึ่งและกลุ่มที่เจ็ดมิเหลือรอดกลับมาเลยสักราย

มิมีแม้แต่ข่าวคราวด้วยซ้ำไป

เมื่อมองไปรอบ ๆ เห็นทหารฝ่ายศัตรูกำลังกรูกันเข้ามาเลือนราง

นางเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา เรือเหาะสองลำกำลังร่อนลงจอด ดูจากเวลาแล้ว ศัตรูอาจจะเป็นฝ่ายที่มาถึงก่อน และสุดท้ายเรือเหาะก็จะกลายเป็นเป้าหมายของศัตรู !

นางทราบดีว่าหนึ่งในเรือเหาะนั้นมีหยูติ้งซานบุตรชายของนางอยู่บนนั้น ทันใดนั้นนางก็ได้ทำการตัดสินใจใหม่อีกครา !

เผิงยวี๋เยี่ยนร่อนลงมาบนพื้น มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของหลี่เว้ย นางนำแผนที่ป้องกันเมืองส่งให้หลี่เว้ยแล้วเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า

“หลี่เว้ยแห่งหอเทียนจีจงฟังคำสั่งของข้า ! ”

หลี่เว้ยยืนตัวตรง “ท่านแม่ทัพโปรดรับสั่ง ! ”

“ข้าขอสั่งให้เจ้านำแผนที่ป้องกันเมืองนี้ขึ้นเรือเหาะไป จำต้องส่งมันให้ถึงมือของท่านแม่ทัพกวนโดยเร็วที่สุด ! ”

หลี่เว้ยผงะ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเรือเหาะบนท้องนภา “…ท่านแม่ทัพเผิง พวกเราไปด้วยกันมิใช่หรือ ? ”

“เกรงว่าจะมิทันการเสียแล้ว ศัตรูใกล้เข้ามาแล้ว พวกเราจะต้องสกัดกั้นข้าศึกเอาไว้ข้างนอก เพื่อรับประกันว่าเรือเหาะจะทะยานขึ้นสู่ท้องนภาได้อย่างราบรื่น ! ”

“แต่ว่า…”

“นี่คือคำสั่ง ! ”

เผิงยวี๋เยี่ยนตำหนิ จนหลี่เว้ยยอมหุบปาก

เผิงยวี๋เยี่ยนสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา “หลังจากที่พบบุตรชายทั้งสองคนของข้าแล้ว… จงบอกพวกเขาว่า…เมื่อคว้าชัยในศึกครานี้ได้เมื่อใด ให้เดินทางไปยังที่ราบชังซีตรงหลุมฝังศพของผู้เป็นบิดา แล้วจงเผาข่าวนี้ด้วย เพราะข้าเองก็จะได้เห็นเช่นเดียวกัน ! ”

นางหันกลับไปแล้วแผดเสียงดังลั่น “กองกำลังจู่โจมทุกคนจงฟังคำสั่ง… ให้ทหารทั้งหมดแบ่งเป็นสี่ทาง แล้วสกัดข้าศึกให้ห่างจากที่นี่ 100 จั้ง ต่อให้สู้จนทหารลดน้อยลงเต็มที แต่ก็ต้องรับประกันให้ได้ว่ารายงานฉบับนี้จะถูกส่งออกไป ! ”

“ออกเดินทาง… ! ”

กองกำลังจู่โจมที่เหลือเพียงแค่ 300 นายยกปืนขึ้นมาอีกครา จากนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปหาทหารฝั่งตรงข้ามอย่างมิลังเล

ครู่หนึ่งหลังจากนั้น เสียงปืนได้ดังประทุขึ้นมาอีกครา

เฉินหยูซินที่เพิ่งถ่อมาถึงที่นี่ ด้วยแสงไฟที่ริบหรี่ เขาเห็นหลี่เว้ยร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทาง

“เกิดอันใดขึ้นเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

หลี่เว้ยกลืนน้ำลายลงหนึ่งอึก แล้วยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดหน้า จากนั้นก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คนผู้นั้นคือแม่ทัพเผิงยวี๋เยี่ยน ข้าศึกเห็นสถานการณ์ตรงนี้เลยรีบกรูกันเข้ามา นาง… นาง…”

“เหล่าเฉิน เจ้ามาได้ทันเวลาพอดี อีกประเดี๋ยวเมื่อเรือเหาะลงจอดแล้ว เจ้าจงนำแผนที่ป้องกันเมืองนี้ไปมอบให้ท่านแม่ทัพกวน ! ”

หลี่เว้ยส่งแผนที่ออกไป แต่เฉินหยูซินกลับมิรับ

ความคิดเห็น