ตอนที่ 1346 น้ำตาลูกผู้ชาย

ในบ้านหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่บนตรอกซอยเดียวกันกับหน่วยบัญชาการทหารขั้นสูงสุดแห่งนั้น

แสงไฟที่ส่องริบหรี่มิเคยมอดดับ

หญิงสาวผู้นั้นที่มิได้มีหน้าตาโสภาคอยอยู่ข้างกายของจ้าวซู่เซิง

จ้าวซู่เชิงสลบไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางมิทราบว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกหรือไม่

ในฐานะหมอคนหนึ่ง นางย่อมหวังให้คนไข้มีชีวิตอยู่ต่อไป ทว่าในฐานะชาวฝูหล่างจีที่พำนักอยู่ในเมืองปาแลร์โม นางกลับหวังให้ศัตรูผู้รุกรานตายจากไปในตอนนี้

ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังสะเทือนมาจากสถานที่ห่างไกล หญิงสาวหันศีรษะกลับไปมอง แน่นอนว่านางมองมิเห็นอันใด ดังนั้นนางจึงเบนสายตากลับมามองชายผู้นั้นอีก เห็นชายผู้นั้นลืมตาขึ้นมา กระทั่งมีรอยยิ้มเผยออกมาให้เห็นตรงมุมปากอีกด้วย

จ้าวซู่เชิงถูกเสียงระเบิดรบกวนจนตกใจตื่นขึ้นมา

แม้ร่างของเขาจะอยู่บนเตียง แต่เขารู้ดีว่าเกิดอันใดขึ้น

เขาตะแคงศีรษะหันหน้าไปยังทิศทางที่ประตูนั้นปิดอยู่ “เมืองนี้ ใกล้แตกเต็มทีแล้ว”

“แต่เจ้าสบายใจได้ ทหารต้าเซี่ยของพวกเราจะมิเข่นฆ่าชาวเมืองผู้บริสุทธิ์ และยิ่งมิมีทางทำลายเมืองนี้”

หญิงสาวฟังด้วยความฉงน นางรู้สึกว่าน้ำเสียงของชายผู้นั้นมีความเรียบเฉย แต่ในความเรียบเฉยนั้นมีความรู้สึกภาคภูมิใจแฝงอยู่

“เจ้ามีสมเด็จพระราชินีผู้ยิ่งใหญ่ แต่ข้ามีจักรพรรดิพระเจ้าหลวงที่ยิ่งใหญ่ยิ่งกว่า ! ”

“ใต้หล้าแห่งนี้จะต้องยอมสยบใต้พระบาทของจักรพรรดิพระเจ้าหลวง…แม้แต่สมเด็จพระราชินีของเจ้าก็มิใช่ข้อยกเว้น”

……

กลุ่มที่หนึ่งของกองกำลังจู่โจมที่เหลือรอดแค่ 32 คนนั้น กรูกันเข้ามาที่จุดรวมพลภายใต้การนำของจูซินหมิง

แกรนด์ดยุกไลเดนและแม่ทัพมิชาลถูกมัดมือไขว้หลัง พวกเขาถูกทหารสองคนแบกเอาไว้บนบ่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาเคยประสบเหตุการณ์ที่น่าเวทนาแบบนี้เสียที่ไหนกัน ?

แกรนด์ดยุกไลเดนท้อแท้สิ้นหวัง เขาก่นด่าบรรพบุรุษแปดชั่วโครตของแม่ทัพมิชาลนับสิบครา…

กองทัพตั้ง 800,000 นาย !

ที่หน่วยบัญชาการทหารขั้นสูงสุดมีองครักษ์ตั้งมากมายถึงเพียงนั้น !

ทว่ากลับถูกศัตรูแค่ 1,000 คนโจมตีจนมีสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ !

ทหารองครักษ์ที่มีอยู่นับพันนายถูกทหารฝ่ายศัตรูเพียงมิกี่สิบนายกำจัดจนสิ้น !

ตนเป็นถึงแกรนด์ดยุกแห่งจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ แต่กลับถูกข้าศึกจับตัวไปเป็นเชลย !

นี่มันน่าอับอายเพียงใดกัน ?

เดิมทีหลงคิดว่าภารกิจในเมืองปาแลร์โมกำลังดำเนินไปได้สวย คาดมิถึงเลยจริง ๆ ว่าจะตกอยู่ในสถาวะวิกฤตเช่นนี้

จนกระทั่งบัดนี้ แกรนด์ดยุกไลเดนก็ยังมิเชื่อว่านี่เกิดจากความกล้าหาญเหนือมนุษย์มนาของทหารต้าเซี่ย เขายังคงปักใจเชื่อว่านี่เป็นเพราะมิชาลไร้ซึ่งความสามารถ

ส่วนมิชาล บัดนี้เขาค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาจากความตื่นตระหนก

เขาเพิ่งระลึกได้สองสิ่งด้วยกัน เรื่องแรกกองทัพที่มาจากแดนบูรพานี้มีอาวุธที่ล้ำหน้ากว่าฝูหล่างจี !

และกองทัพนี้ยังมีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก มิเพียงแต่มีความมุ่งมั่นในการสู้รบเท่านั้น ทว่าทักษะในการรบของพวกเขาก็มิธรรมดาเช่นกัน

เดิมทีเขาหลงคิดว่าตนให้ความสำคัญกับกองทัพนี้มากพอแล้ว บัดนี้ถึงได้ทราบว่าตนดูถูกพวกเขามากจนเกินไป

แล้วศึกครานี้จะดำเนินต่อไปเยี่ยงไร ?

ข้าศึกจะใช้ตนและแกรนด์ดยุกไลเดนกดดันเหล่าทหารเพื่อบังคับเปิดประตูเมืองใช่หรือไม่ ?

มิได้ !

จะให้เป็นแบบนี้มิได้เด็ดขาด !

ฝูหล่างจีมิมีเหตุผลใดต้องยอมจำนน !

แม้ว่าตนจะถูกจับได้ แต่ขอเพียงแม่ทัพทั้งสี่สามารถปกปักษ์รักษาเมืองปาแลร์โมเอาไว้ได้ ข้าศึกก็จะย่างกรายเข้ามามิได้แน่นอน !

มิชาลตัดสินใจที่จะสละชีวิตของตนเอง สายตาของเขาจ้องมองไปยังแสงไฟที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา คลังสรรพาวุธถูกทำลายเพิ่มอีกหนึ่งแห่ง แต่ก็มิเป็นไร เพราะเมืองปาแลร์โมยังมีคลังสรรพาวุธอีกแปดแห่งด้วยกัน ซึ่งเพียงพอที่จะสกัดกั้นการรุกคืบของศัตรู

เขามิทราบว่าศัตรูจะจับตนไปที่ใด แต่เขาคิดว่าศัตรูมิมีทางหนีพ้นจากเมืองปาแลร์โมไปได้

ครู่หนึ่งหลังจากนั้น เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองท้องนภา เห็นเรือเหาะลำมหึมาค่อย ๆ ร่อนลงมา

จัดการเจ้านี่เสีย !

มิชาลแผดเสียงคำรามภายในใจ จากนั้นก็ได้ยินเสียงปืนรัวดังมาจากสถานที่ไกล ๆ ที่ใดสักแห่ง

ความคิดเห็น