ตอนที่ 34 เกลียดเพราะรัก

แท้จริงแล้วก่อนหน้านี้จางเพ่ยเอ๋อร์เคยพบกับฟู่เสี่ยวกวนแล้ว อีกทั้งยังได้ยินเรื่องราวต่าง ๆของเขาอีกไม่น้อย

ท่านพี่ของนาง จางเหวินฮั่น เมื่อตอนที่ยังมิได้เดินทางออกจากเมืองหลินเจียง เขาเคยกล่าวถึงฟู่เสี่ยวกวนอยู่บ้างบางครา เขามักสั่งสอนนางว่า “น้องรัก เจ้าจงหลบหนีให้ไกลจากเขา เขานั้นเป็นคุณชายหลายใจ เปรียบเสมือนสุนัขบ้าที่รังแกสตรีผู้อ่อนแอกว่านับไม่ถ้วน”

ต่อมาไม่นาน ต่งชูหลานบุตรสาวของเสนาบดีกรมคลังได้เดินทางมายังหลินเจียง พี่ชายของตนนั้นชื่นชอบนางเป็นที่สุด เขาเอ่ยว่า “ความงดงามของแม่นางต่งชูหลานนั้นช่างเปรียบเสมือนดอกกล้วยไม้ที่เบ่งบานภายใต้แสงดาว หากการที่ข้าเดินทางไปในครั้งนี้มีความสำเร็จได้เป็นจอหงวน อีกทั้งได้รับความรักจากแม่นางต่งชูหลาน ชีวิตนี้พี่คงจะไม่มีอันใดให้ต้องเสียใจอีกแล้ว”

ทุกคราที่เอ่ยถึงแม่นางต่งชูหลาน ก็มักเอ่ยถึงฟู่เสี่ยวกวนด้วย เนื่องจากเขาบังอาจกระทำการรุ่มร่ามต่อหน้าต่งชูหลาน จึงได้ถูกองค์รักษ์จับไปโยนทิ้ง อีกทั้งยังสั่งสอนเสียจนแทบไม่รอดชีวิต หากใช้คำพูดของท่านพี่แล้วก็คือดอกฟ้ากับหมาวัด เขาไม่รู้จักประมาณตนเอง

นางได้ตั้งใจฟังทุกครั้ง และบนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

แต่ในก่อนหน้าที่ท่านพี่จะเดินทางไปยังเมืองหลวง นางก็พบว่าเขามักทำสีหน้าเป็นกังวล เมื่อสืบสาวราวเรื่องจึงได้ทราบว่าคน ๆ นั้นได้เปลี่ยนนิสัยไปอย่างกับคนละคน อีกทั้งยังสามารถประพันธ์บทกวีที่งดงามยิ่งถึงสองบทด้วยกัน

กวีสองบทนั้นนางได้ฟังแล้ว ไพเราะงดงามจริงดังคำร่ำลือ หากแต่ท่านพี่ของนางก็ยังกล่าวว่าฟู่เสี่ยวกวนนั้นมิได้แต่งด้วยตนเอง สิ่งนี้สมเหตุสมผลและจางเพ่ยเอ๋อร์เองก็เชื่อว่าเป็นเช่นนั้น

เพียงแต่หลังจากท่านพี่เดินทางไปยังเมืองหลวง นางก็ได้ยินเรื่องราวของฟู่เสี่ยวกวนและรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป

สุรานั้นได้ยินมาว่ามีรสเลิศ แต่นางไม่ดื่มสุรา บิดาของนางนั้นหลังจากได้ลิ้มรสสุราของฟู่เสี่ยวกวน ก็มิอาจเปลี่ยนไปดื่มสุราอื่นได้อีกเลย

ต่อมามีบรรดาปัญญาชนเชิญชวนเขาแต่กลับถูกปฏิเสธ ชาวบ้านเริ่มมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเขาแตกต่างกันออกไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่จางเพ่ยเอ๋อร์สังเกตได้นั่นคือชายผู้นี้มิเคยสร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ใด อีกทั้งมิเคยเดินทางไปหอนางโลม นิสัยใจคอเปลี่ยนแปลงไปเป็นเปี่ยมไปด้วยความมั่นคง กระทั่งอาจารย์ฉินก็ยอมรับในตัวเขาและคบหาเขาเป็นสหาย

ดังนั้นจึงทำให้ความสงสัยของจางเพ่ยเอ๋อร์เริ่มเกิดขึ้น และไม่สามารถหยุดมันลงได้

กระทั่งเดือนหกวันที่หนึ่ง ณ งานกวีแห่งเมืองหลินโจวที่ผ่านมา แม้นางจะมิได้เดินทางไปร่วมงาน แต่ประโยคที่เอ่ยว่าจิตใจต่างสื่อสารไปถึงกันนั้นได้เป็นที่นิยมขึ้นในวันต่อมา

และนี่คือผลงานของเขาเช่นกัน！

ความคิดเห็นที่มีต่อฟู่เสี่ยวกวนของผู้คนในเมืองหลินเจียงเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ฟู่เสี่ยวกวนกลายเป็นหนึ่งในสี่ผู้มีพรสวรรค์แห่งเมืองหลินเจียง！

จางเพ่ยเอ๋อร์มองดูบทกวีที่ขึ้นชื่อของฟู่เสี่ยวกวนทั้งสองนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางเริ่มมองภาพลักษณ์ของฟู่เสี่ยวกวนขึ้นใหม่อีกครั้ง เขาคือชายหนุ่มรูปงามที่มีความสามารถด้านวรรณกรรม

มิเช่นนั้น จะสามารถประพันธ์บทกวีที่งดงามเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร？

เขามิได้คัดลอกจากผู้อื่น แต่ใช้ความสามารถของตนในการประพันธ์กวีเหล่านี้ขึ้นมาด้วยตนเอง！

ชายหนุ่มโสดที่มากทั้งทรัพย์สินเงินทองและความสามารถ เป็นผู้ที่คุณหนูทั้งหลายต่างใฝ่ปรารถนา จางเพ่ยเอ๋อร์เองก็มิได้แตกต่างจากผู้อื่น นางได้ตัดสินใจแล้วว่านางจะใช้โอกาสที่ผู้อื่นยังมิทันได้มองเห็นถึงความสามารถอันแท้จริงหรือความสำคัญของฟู่เสี่ยวกวนนั้น คว้าเขามาให้ได้เสียก่อน！

ด้วยชาติตระกูลและรูปร่างหน้าตาของนางอีกทั้งความสามารถในทุก ๆ ด้าน นางเชื่อมั่นเหลือเกินว่าจะสามารถเอาชนะใจของฟู่เสี่ยวกวนได้

สายตาของนางมองคนไม่ผิดไปแน่ หากแต่นางมองข้ามสิ่งหนึ่งไปนั่นคือ ฟู่เสี่ยวกวนคนนี้มิใช่ฟู่เสี่ยวกวนคนก่อน

การที่ฟู่เสี่ยวกวนปฏิเสธนาง ทำให้นางเจ็บปวดใจยิ่งนัก แต่สิ่งนี้มิรู้ว่าควรจะเรียกว่าเสียใจหรือไม่พอใจต่อการพ่ายแพ้ หรือมีความต้องการจะครอบครองกันแน่ ซึ่งในบัดนี้ยากที่จะอธิบายยิ่งนัก แม้แต่ตัวของนางเองก็มิอาจจะทราบได้

นางจะต้องเปลี่ยนแผน ในเมื่อการใช้แม่สื่อไม่ประสบผล และฟู่เสี่ยวกวนนั้นไม่เคยพบเจอกับนาง ดังนั้นนางจึงตั้งใจเดินหน้าออกมาด้วยตนเอง

นางเดินทางมาด้วยรถม้า

ภายนอกช่างสงบนิ่ง แต่ภายในจิตใจร้อนรนยิ่งนัก

……

“ขอคุณชายฟู่หยุดลงสักครู่เถิด” ชิงเหมยเดินหน้าเข้าไปขวางทางไว้

“แม่นางคือ……？”

“คุณหนูของข้าต้องการพบท่าน ขอเชิญคุณชายเดินทางไปกับข้าน้อยทางนี้เจ้าค่ะ”

“คุณหนูของเจ้าคือใครกัน？”

“เมื่อท่านขึ้นไปแล้ว ท่านจักได้รู้ด้วยตนเอง”

ฟู่เสี่ยวกวนขมวดคิ้ว เขาก้าวเดินไปยังรถม้าที่จอดอยู่ด้านข้าง

เมื่อเปิดประตูและผ้าม่านออก เขาก็พบกับสตรีที่มีใบหน้าอันงดงามอ่อนช้อย