ตอนที่ 398 ปืนคาบศิลา

วันเวลาที่สวยงามย่อมผ่านพ้นไปเร็วเสมอ

นอกจากไป๋ยู่เหลียนแล้ว ใต้หล้านี้ก็คงมิมีผู้ใดรู้ว่าคฤหาสน์หยุนหูที่หลบซ่อนแห่งนี้ในแต่ละวันจะเต็มไปด้วยความสุข

ต่งซูหลานเหมือนจะลืมแผนการเดิมที่วางเอาไว้ไปเสียแล้ว หยูเวิ่นหวินและเยี่ยนเสี่ยวโหลวเองก็เหมือนจะลืมว่าเดิมทีที่มาซีซาน จะพักอยู่เพียงแค่ 10 วันเท่านั้น

พวกนางหวังว่าในภายภาคหน้าจะเป็นดั่งเช่นในตอนนี้ อยู่ด้วยกัน และแก่เฒ่าไปด้วยกัน

แต่ชีวิตที่เรียบง่ายสุขสบายกลับถูกทำลายลงในวันนี้

รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า เดือนเก้า วันที่เก้า

ฟู่เสี่ยวกวนสวมหมวกนั่งตกปลาอยู่ที่ทะเลสาบหยุนหู ไป๋ยู่เหลียนพายเรืออูเผิงเข้ามายังเกาะแห่งนี้ พอมาถึงข้างกายของเขา ก็ได้หยิบของที่ชายหนุ่มผู้หนึ่งฝากส่งมาให้กับฟู่เสี่ยวกวนออกมา แล้วยื่นให้กับเขา

ฟู่เสี่ยวกวนทิ้งคันเบ็ดลงทันที และพิจารณาของที่ได้รับอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในใจพลันเบิกบานยิ่ง

เสียเวลาไปกว่าครึ่งปี ทดสอบไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ที่ฝากฝังฉินเฉิงเย่ไว้มิศูนย์เปล่าอย่างแท้จริง ปืนคาบศิลาประดิษฐ์ได้ใกล้จะสมบูรณ์แล้ว

“ได้ทดลองแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ลองแล้ว รัศมีการยิงไกลสุด 105 ชุ่น ประสิทธิภาพการทำลายล้างอยู่ในระยะ 60 ชุ่น การทำลายล้างหากเปรียบเทียบกับธนูมีระยะที่ไกลกว่า ประสิทธิภาพก็มากยิ่งกว่า อีกทั้งมิต้องกลัวเปียกฝน กระสุนปืนที่ฉินเฉิงเย่ทำขึ้นมาก็มิเลวเลย เจ้าลองดูเถิด”

ปืนคาบศิลากระบอกนี้เหมือนกับปืนคาบศิลาของชาติที่แล้วที่มีลำกล้อง กระสุนปืนฉินเฉิงเย่เลือกใช้เป็นลูกปืนตะกั่ว เพราะจะสามารถผลิตได้จำนวนมาก ต้นทุนต่ำกว่าเหล็กทองแดงอยู่บ้าง อีกทั้งความเสถียรก็มิเลวเช่นกัน

ฟู่เสี่ยวกวนนำหินเหล็กไฟ ดินปืนและกระสุนปืนเติมลงไป ถือปืนเล็งเป้าไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปราวร้อยเมตร เขาลั่นไกปืน “ปัง… ! ” สิ้นเสียง ควันกลุ่มหนึ่งลอยขึ้น เขาเดินเข้าไป ยืนมองต้นไม้ต้นนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน ยิงเข้าเนื้อไม้ลึกไปถึงสามส่วน หากถูกยิงเข้าที่ร่างกาย อย่างน้อยก็คงบาดเจ็บสาหัส

“มิเลว ยามที่เติมกระสุนลงไปยุ่งยากอยู่บ้าง เจ้าจงนำคำกล่าวของข้าไปบอกกับฉินเฉินเย่ ให้เขานำกระสุนปืนทั้งหมดห่อไว้ด้วยน้ำมันจากโรงงานผลิตสบู่ เช่นนี้ในยามที่เติมกระสุนมันก็จะสามารถไหลลื่นลงลำกล้องปืนได้เอง ช่วยประหยัดเวลาได้มากโข”

ไป๋ยู่เหลียนตกตะลึงมากยิ่งนัก ทำเยี่ยงนี้ก็ได้ด้วยหรือ ?

“สำนักอาวุธปืนเริ่มผลิตของสิ่งนี้แล้วหรือยัง ? ”

“ได้เริ่มผลิตไปแล้วเมื่อสิบวันก่อน เพียงแต่ข้าคิดว่าเจ้ากำลังยุ่งอยู่ ไม่อยากมารบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของเจ้าเท่าใดนัก สำนักอาวุธปืน 1 วันผลิตได้ราว 100 กระบอก หากต้องติดตั้งให้ทั้งหน่วยก็คาดว่าจะต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือน”

“มิได้ บอกให้สำนักอาวุธปืนเพิ่มจำนวนคนประเดี๋ยวนี้ ข้าต้องติดตั้งให้ดาบเทวะภายในครึ่งเดือนนี้ เพราะเส้นทางไปผิงหลิงต้องใช้เวลาเดินทางกว่าสิบวัน ที่กบดานของกงเซินจ่างนั้นอยู่ลึกเป็นอย่างมาก เกรงว่าการสู้รบครานี้คงจะต้องใช้เวลารบกันอีกสักพัก อีกทั้งเมื่อถึงเดือนสิบเอ็ดองค์หญิงสามก็จะต้องเดินทางไปยังแคว้นฮวงแล้ว”

ไป๋ยู่เหลียนพยักหน้า “หน่วยสอดแนมที่ภูเขาผิงหลิงข้าได้ส่งออกไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว รอให้พวกเราไปถึงที่นั่นเสียก่อน จากนั้นก็คงจะได้ทราบรายละเอียดข่าวสารและแผนที่”

“เช่นนี้ดียิ่ง ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนควงปืนคาบศิลาและกล่าวว่า “ต่อไปนี้ข้าให้เวลาเจ้าได้เพียงแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น ให้ทุกคนทำความคุ้นเคยกับของสิ่งนี้เสีย ข้ามีความต้องการเพียงหนึ่งสิ่ง หนึ่งนาทีอย่างน้อยต้องทำได้สามข้อ พวกเขาต้องมีความชำนาญในการเติมหินเหล็กไฟและกระสุน และยังต้องรับประกันความแม่นยำในการยิงปืน ! ”

“หนึ่งนาทีนี้นานเท่าใด ? ”

“เอ่อ…หนึ่ง สอง สาม เจ้านับตามความถี่นี้จนถึงหกสิบ”

“…ได้ ! ”

ทั้งสองคนนั่งอยู่ข้างทะเลสาบ ฟู่เสี่ยวกวนหยิบคันเบ็ดขึ้นอีกครา “เสี่ยวไป๋เอ๋ย เจ้าจงบอกกับฉินเฉิงเย่อีกสักหน่อย ปืนนี้ยังแก้ไขข้อบกพร่องต่อไปได้”

“ฉินเฉิงเย่แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว”