ตอนที่ 399 รายงานการรบ

ตอนที่ 399 รายงานการรบ

ครึ่งเดือนแห่งความสำราญผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

ภูเขาเฟิ่งหลินมีฝนตกปรอย ๆ สามสาวงามนั่งร้องไห้ระงม

ใจของฟู่เสี่ยวกวนพลันแตกสลายแล้ว

“ข้ารับรองกับพวกเจ้าว่าข้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัย ! ”

ต่งชูหลานสูดลมหายใจเข้าลึก เช็ดน้ำตาบนใบหน้า เรียกสติกลับมา “แท้ที่จริงพวกข้ารู้ว่าเจ้ามีเรื่องราวมากมายต้องไปจัดการ พวกข้ามิได้มีเจตนาจะรั้งเจ้าไว้ เพียงแต่เรื่องราวที่ภูเขาหิมะในเมืองกวนหยุนเป็นเหมือนฝันร้ายของพวกข้าอย่างแท้จริง เจ้ามิรู้หรอกว่าวันเวลาเหล่านั้นพวกข้าผ่านมาได้เยี่ยงไร”

“เยี่ยงนั้นข้าจะมิกลับไปที่จินหลิงแล้ว ธุระที่ซีซานมีมากมายนัก เจ้ามิมีเวลามาดูแล พวกข้าต้องคอยดูเอาไว้”

ฟู่เสี่ยวกวนพยักหน้า ขณะนี้หยูเวิ่นหวินและเยี่ยนเสี่ยวโหลวเองก็หยุดร้องไห้แล้ว หยูเวิ่นหวินขยี้ดวงตา เบะปากแล้วกล่าวว่า “ที่จินหลิงข้าและเสี่ยวโหลวจะไปดูแลเอง กิจการที่เมืองกวนหยุนมีข้ากับเสี่ยวโหลวคอยจัดการอยู่ หากมีเรื่องจำเป็น ข้าค่อยไปที่เมืองกวนหยุนอีกสักครา”

“มิจำเป็นต้องทำให้ลำบากถึงเพียงนั้น เยี่ยงไรเสียที่นั่นก็สามารถทำเงินได้มิมีที่สิ้นสุด ที่เมืองกวนหยุนนั้นมีต่งซิวเต๋อคอยดูแลอยู่คาดว่าคงมิมีปัญหาใหญ่อันใด พวกเจ้าทั้งสองจำเป็นต้องพักอยู่ที่จินหลิงบ่อยสักหน่อย เพราะข้าต้องการข่าวคราวของจินหลิง”

ฟู่เสี่ยวกวนหันไปมองทางหยูเวิ่นหวิน และกล่าวอย่างจริงจังว่า “องค์ชายสี่กำลังจะทำอันใดอยู่กันแน่ ? หอซี่หยู่ข้าได้สั่งให้คืนแก่ฮองเฮาซั่งแล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ซูเจวี๋ยคาดว่ายังอยู่ที่เมืองกวนหยุน ข้ามิอาจจะเข้าไปสังเกตการณ์เขาได้อีก แต่ข้าเชื่อว่าเขาต้องเคลื่อนไหวเป็นแน่”

เขายื่นมือออกไปจับมือของหยูเวิ่นหวินเอาไว้ ลูบไล้มือของนางอยู่พักหนึ่ง แล้วยังกล่าวอีกว่า “ดังนั้นเจ้าต้องคอยเตือนฮองเฮาซั่ง สำหรับองค์ชายสี่ จะประมาทมิได้เป็นอันขาด แต่ต้องจำไว้ให้มั่นว่าห้ามแพร่งพรายข่าวว่าข้ายังมีชีวิตอยู่ หากองค์ชายสี่กระทำการใดที่ผิดปกติให้เจ้าส่งข่าวผ่านม้าเร็วซีซานที่อยู่ในจินหลิงนำข่าวมาให้กับข้า”

หยูเวิ่นเหวินพยักหน้าอย่างแน่วแน่ เยี่ยนเสี่ยวโหลวเอ่ยถามขึ้นแผ่วเบา “เยี่ยงนั้น…ข้าทำสิ่งใดเพื่อเจ้าได้บ้าง ? ”

“ดูแลจวนฟู่ในจินหลิงให้ดี ที่นั่นคือจวนของพวกเรา ! ”

“อือ… ! ”

หยาดฝนบนชายคาของศาลาไหลลงมากลายเป็นม่านสายฝน ในศาลาแห่งนั้นมีคนอยู่สี่คนกำลังล้อมวงนั่งสนทนาและอำลากัน

แต่คำอำลาเหล่านั้นมิใช่คำบอกรักแต่อย่างใด ส่วนมากเป็นเรื่องที่ฟู่เสี่ยวกวนสั่งพวกนางเอาไว้เสียมากกว่า

อย่างเช่นอู่ต่อเรือในเขตเหยาควรออกแบบเยี่ยงไร

อย่างเช่นต่งชูหลานจำเป็นต้องรับสมัครช่างต่อเรือจำนวนมาก

อย่างเช่นให้เชิญอาจารย์ฉินมารับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ในสำนักศึกษาซีซาน ต้องสร้างหอพักเพิ่ม สร้างให้ดีขึ้นอีกสักหน่อย ให้พวกอาจารย์ที่มาจากจินหลิงเหล่านั้นได้อยู่อย่างสบายใจ

แน่นอนว่ายังมีข้อกำหนดสำหรับศูนย์วิจัยซีซานอยู่หลายข้ออีกด้วย

บัณฑิตที่เคยร่วมขบวนกับเขาในการเดินทางไปยังราชวงศ์อู๋นั้นราว 23 คนได้มาที่ศูนย์วิจัยซีซาน เพื่อให้ชัดเจนฟู่เสี่ยวกวนจึงได้หยิบยกหัวข้อออกมาหลายหัวข้อ

การวิจัยแรงดันความร้อน

การวิจัยส่วนประกอบ

การวิจัยพัฒนาการเพาะปลูกทางการเกษตร

และยังมีการวิจัยการออกแบบเรือรบโหลวฉวน

เป็นต้น…

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้มิสามารถเอ่ยออกจากปากของเขาได้ จำเป็นต้องให้ต่งชูหลานบอกต่ออีกที ใช้วิธีการให้ต่งชูหลานไปชี้แนะแนวทางกับบัณฑิตเหล่านั้น

“มันเทศจะเก็บเกี่ยวได้ประมาณเดือนสิบเอ็ด จำต้องสร้างห้องใต้ดิน เรื่องนี้หวังเอ้อสามารถทำได้ มันเทศจำเป็นต้องเก็บไว้ในห้องใต้ดิน มิเช่นนั้นเมื่อถึงฤดูหนาวจะเสียได้”

“มันเทศนี้สามารถนำมาให้ทุกคนได้ชิมสักเล็กน้อย ส่วนที่เหลือทั้งหมดนั้นเก็บเอาไว้ปลูก ปีหน้าจะต้องปลูกในพื้นที่ที่ใหญ่มากยิ่งขึ้น”

“พ่อของข้ามิรู้ไปอยู่ที่ใด จวนฟู่ต้องฝากไว้ในมือของเจ้าแล้ว ผู้คุ้มกันทุกคนในซีซาน ข้าให้ไป๋ยู่เหลียนถ่ายทอดคำสั่งเอาไว้แล้ว พวกเขาจะฟังคำสั่งจากเจ้าเพียงผู้เดียวเท่านั้น”

“หากแม่ข้าทั้งหกคนของข้ามิออกนอกลู่นอกทาง เงินที่ไว้ใช้จ่ายในจวนฟู่ที่หลินเจียงก็ให้มากขึ้นอีกสักหน่อย นับดูแล้วเกรงว่าพวกนางใกล้จะคลอดแล้ว หากพวกเขาออกลู่นอกทาง เจ้าจำไว้ว่า…จวนฟู่นี้ เจ้าคือเจ้านายเพียงคนเดียวเท่านั้น หากผู้ใดกล้าลองดี เจ้าจงบอกให้พวกนางไปให้พ้น ! หากพ่อของข้ากลับมา เจ้าค่อยบอกกับเขาว่า ข้ายังมีชีวิตอยู่ นี่คือคำเอ่ยของข้า”

เรื่องมิว่าจะเล็กหรือใหญ่ได้มอบหมายไว้ทั้งหมดแล้ว และเวลาก็ได้ล่วงเลยมาถึงแล้ว