ตอนที่ 623
ตอนที่ 623 ฟู่เสี่ยวกวนกลับมาแต่งบทกวีอีกครา
October 22, 2026
ตอนที่ 623 ฟู่เสี่ยวกวนกลับมาแต่งบทกวีอีกครา
ความวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฟู่เสี่ยวกวนเป็นคนเจรจาให้สถานการณ์กลับมาเป็นปกติอีกครา
แน่นอนว่าความคิดที่เฮ้อซานเตาอยากจะเอาขวดสุราตีศีรษะของหวางซุนอู๋หยาก็ต้องพับเก็บไป
ซือหม่าเช่อนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของฟู่เสี่ยวกวน นางเงยหน้าแอบมองเขาเป็นระยะ ยิ่งมองเท่าใดจังหวะหัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นมากเท่านั้น เพิ่งจะตระหนักได้ว่าที่นางมาจินหลิงเพื่อสอบเอินเคอ…นั่นมิใช่เจตนาที่แท้จริง
แล้วเจตนาที่แท้จริงคืออันใดเล่า ?
หรือว่าจะเป็นหนังสือเล่มนั้น ‘ความฝันในหอแดง’ !
หรือจะเป็นบทกวีเหล่านั้นกัน !
หรือเพราะเขาเป็นผู้มีความสามารถ !
หรือเป็นเพราะเรื่องเล่าเกี่ยวกับเขา !
หลังจากที่ฟู่เสี่ยวกวนได้ยินเฮ้อซานเตาเอ่ยว่าหวางซุนอู๋หยากล่าวว่าร้ายตนออกไป นางจึงเผลอคิดไปว่าด้วยฐานะและตำแหน่งของเขา เขาต้องไล่คุณชายรองหวางซุนผู้นี้ออกไปอย่างแน่นอน แต่คาดมิถึงว่าเขาจะยิ้มออกมา
รอยยิ้มนี้เปรียบเสมือนความอดทน ความใจกว้าง ความใจเย็น และมีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ !
คนเช่นนี้เมื่อมองไปในราชวงศ์หยูจะมีสักกี่คนเชียว ยังมีผู้ใดที่ทำได้เหมือนเขาอยู่อีกหรือ ?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เสียงหัวใจของนางก็พลันเต้นถี่รัวขึ้นมา ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางกำลังแดงปลั่งขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นก็คิดว่า…หรือว่าข้ากำลังมีความรักกัน ?
สายตาของฟู่เสี่ยวกวนก็กำลังจ้องมองไปที่ซือหม่าเช่อ ประการแรกคือใบหน้าบอบบางแสนงดงามของนางทำให้เขาต้องหันไปมอง ประการที่สอง…คือผ้าคาดผมบนศีรษะของนาง
ผ้าคาดผมผืนนั้นเหมือนจะเป็นผืนเดียวกันกับผ้าที่อยู่ในแขนเสื้อของเขา !
แน่นอนว่าเป็นเพียงแค่ความคิดที่ปรากฏเข้ามาชั่ววูบเท่านั้น ในฐานะเจ้าภาพของค่ำคืนนี้ เขาเหลือบมองทุกคนด้วยรอยยิ้มแล้วชูจอกสุราขึ้นมา เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นจึงชูจอกสุราขึ้นมาเช่นกัน
“การพบกันในครานี้ข้าเกรงว่าพวกเรายังมิรู้จักกันดีพอ กล่าวคือพวกท่านมิต้องจดจำชื่อติ้งอันป๋อนั่นหรอก แต่ให้พวกท่านถือว่าข้าเป็นเพียงเศรษฐีที่ดินแห่งหลินเจียงก็พอ”
ทันทีที่คำเอ่ยนี้ถูกเอ่ยออกมา ทุกคนจึงหัวเราะและหันไปมองที่หวางซุนอู๋หยา ซึ่งบัดนี้มีใบหน้าซีดเซียวและบวมแดงขึ้นมา
ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะอีกครา “ข้ามิได้ล้อเลียนคุณชายหวางซุนอู๋หยาจริง ๆ เพราะมันคือความจริงจากข้า วันนี้ที่เชิญทุกท่านมาก็มิได้จะสนทนาเรื่องสำคัญอันใดหรอก เพียงแค่อยากทำความรู้จักกับตระกูลการค้าใหญ่ทั้งห้าเอาไว้ก็เท่านั้น”
ที่เขากล่าวเช่นนี้ก็เพื่อจะทำให้สถานะของตนจับต้องได้ ทุกคนจึงคิดว่าบุคคลผู้นี้เป็นถึงติ้งอันป๋อแต่กลับกล่าวว่าต้องการพบปะกับตระกูลพ่อค้าจึงนับว่าให้เกียรติพวกเขามากยิ่งนัก พวกเขามองฟู่เสี่ยวกวนอีกครา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าท่านเจวี๋ยเยผู้นี้มิได้ทำตัวสูงส่งอย่างที่คิดเอาไว้เลย
“นอกจากท่านลุงซือหม่า พวกเราที่เหลือก็อายุรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น ในเมื่อทุกตระกูลส่งตัวแทนเยี่ยงพวกท่านมายังเมืองหลวง ข้าจึงคิดว่าตำแหน่งของพวกท่านในตระกูลคงสำคัญมิน้อย ดังนั้น… สุราจอกนี้ก็ถือว่าแทนการพบปะกันคราแรกเถิด ! ”
“ขอบพระคุณติ้งอันป๋อ ! ”
“หมดจอก ! ”
หลังจากดื่มสุราเข้าไปหนึ่งจอกบรรยากาศในห้องจึงครื้นเครงขึ้นมา ซือหม่าอันในฐานะผู้อาวุโสสุดกำลังซาบซึ้งกับการที่ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยคำว่าท่านลุงออกมา ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นแล้วไปนั่งอยู่ข้าง ๆ ฟู่เสี่ยวกวนเพื่อรินสุราให้เขาหนึ่งจอก
“สุรานี้เป็นผลผลิตของติ้งอันป๋อ มันมีรสชาติดียิ่ง ในวันนี้ข้าขอยืมสุราของติ้งอันป๋อดื่มขอบคุณท่านสองประการ ประการแรกคือการบรรยายเมื่อช่วงเช้านี้ มันทำให้ข้าน้อยเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ประการที่สองคือ…ได้รู้จักกับวีรบุรุษรเยาวชนเยี่ยงติ้งอันป๋อถือเป็นความโชคดีของซือหม่าอันผู้นี้ยิ่ง เจวี๋ยเย ดื่มสามจอก ! ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า สุราที่ท่านลุงซือหม่ารินให้นั้น ข้าต้องดื่มอย่างแน่นอน มา สามจอก ! ”
หลังจากที่คนสองคนดื่มสุราเข้าไปสามจอก บรรยากาศก็พลันอบอุ่นขึ้นมาทันตา
ทันใดนั้นหลู่ซีฮุ่นก็ลุกขึ้นมาแล้วรินสุราให้กับฟู่เสี่ยวกวนเต็มจอก น้อมเคารพแล้วกล่าวว่า “ ข้าน้อย…”