ตอนที่ 624 เมื่อพญานกเริ่มโบยบินตามสายลม

ตอนที่ 624 เมื่อพญานกเริ่มโบยบินตามสายลม

ในยามที่บังเกิดความมึนเมาแล้วหกส่วน

ที่ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบ

สตรีผู้นี้ใช้น้ำหอมกลิ่นกุหลาบแดงที่ส่งกลิ่นหอมยาวนานน่ารัญจวนใจ

กลิ่นหอมอ่อน ๆ กลิ่นนี้คือตัวแทนของความมีชีวิตชีวาและมิปิดบังความรู้สึก

ฟู่เสี่ยวกวนดื่มสุราจนหมดจอก จากนั้นเสี่ยวเอ้อก็ได้นำพู่กันและแท่นหมึกเข้ามาพอดี

สวี่ซินเหยียนเดินเข้ามาพร้อมซุปสร่างเมาในมือ นางจ้องมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ จากนั้นจึงวางถ้วยซุปลงและตั้งตารอฟู่เสี่ยวกวนประพันธ์บทกวีขึ้นมาอีกครา

ในห้องนี้มีผู้ที่ไร้อารามตื่นเต้นอยู่หนึ่งคนซึ่งนั่นก็คือหนิงหยู่ชุน

เขายิ้มแล้วส่ายศีรษะไปมาพลางคิดในใจว่าคุณหนูตระกูลซือหม่าผู้นี้อาจจะโดนครอบงำเสียแล้ว หากฉินโม่เหวินอยู่ที่นี่ด้วยคงจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องนภาแล้วทอดถอนหายใจออกมาเสียงดังเป็นแน่

ซือหม่าเช่อวางสุราในมือลงแล้วเดินไปข้างโต๊ะหนังสือ นางช่วยฝนหมึกอย่างระมัดระวังแม้ว่าจิตใจจะมิอยู่กับเนื้อกับตัว

“ข้าฝนหมึกเสร็จแล้ว เชิญคุณชายเริ่มเขียนได้เลยเจ้าค่ะ”

ฟู่เสี่ยวกวนจะมิลงมือเขียนตัวอักษรเองเป็นอันขาด เพราะนั่นจะทำให้เขาอับอายขายหน้า !

“เชิญคุณหนูซือหม่าเขียนแทนข้าเถิด”

ซือหม่าเช่อรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินเช่นนี้ “ถ้าเยี่ยงนั้น ข้ามิเกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”

จากนั้นฟู่เสี่ยวกวนก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกล่าวว่า

“รัชสมัยเซวียนลี่ปีที่สิบ วันที่สิบสาม เดือนสี่ ได้รวมตัวที่หอซื่อฟางกับเยาวชนแห่งตระกูลการค้าใหญ่ทั้งห้า

กำลังดื่มจนได้ที่จึงแต่งกวีบทนี้เพื่อให้กำลังใจซึ่งกันและกัน

กวีบทนี้ชื่อ…ไร้ชื่อ”

โจ่งจี้ถัง หยูซิ๋งเจี่ยน และคนอื่น ๆ ต่างก็พากันตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ติ้งอันป๋อตั้งชื่อบทกวีเช่นนี้ก็ได้ด้วยหรือ ?

คิดว่าเขาคงใช้เวลาราวครึ่งก้านธูป แต่ทว่าผ่านไปเพียงแค่อึดใจเดียวเขาก็ประพันธ์เสร็จแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ?

ซือหม่าเช่อเขียนชื่อบทกวีนี้ลงไปด้วยอารามตกใจเช่นกัน นางเคยได้ยินมาว่าติ้งอันป๋อสามารถประพันธ์กวีได้ภายในสามก้าว ตอนนั้นนางมิเชื่อ แต่มาวันนี้ถึงมิอยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว !

ท่ามกลางความคาดหวังของทุกคน ฟู่เสี่ยวกวนก็ได้กล่าวออกมาว่า

“วันหนึ่งเมื่อต้าเผิงเริ่มโบยบินตามสายลม

ขี่พายุหมุนโผทะยานเก้าหมื่นลี้ ! ”

ทันทีที่เขากล่าวออกมา ราวกับได้บังเกิดพลังอันยิ่งใหญ่ ราวกับคลื่นยักษ์กำลังซัดถาโถมเข้ามา !

ทุกคนต่างสูดหายใจเข้าลึก จากนั้นก็กลั้นหายใจพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงเลือดที่พลุ่งพล่านในร่างกาย

มือที่จับพู่กันของซือหม่าเช่อสั่นขึ้นมาทันใด สวรรค์ ! บทกวีเช่นนี้ การคุยโวโอ้อวดเช่นนี้… ในใต้หล้านอกจากเขาแล้วจะมีผู้ใดทำได้อีกกัน !

เฮ้อซานเตามิเคยประพันธ์บทกวีมาก่อนแต่เขาก็เข้าใจในความหมาย เขาจ้องมองไปยังฟู่เสี่ยวกวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นตกใจ จากนั้นจึงได้ตระหนักขึ้นมาว่าความแตกต่างระหว่างคุณชายเศรษฐีที่ดินทั้งสองนั้นช่างมีช่องว่างที่กว้างใหญ่มากยิ่งนัก

ผู้ที่มีความมุ่งมั่นเยี่ยงติ้งอันป๋อ เหนือกว่าเขาถึงเก้าหมื่นลี้ !

แล้วจุดมุ่งหมายของข้าเล่า ? เหมือนจะมีเพียงบุปผาร้อยดอกที่อยู่ในหอชุ่ยหงเท่านั้น !

ข้าจะไปเทียบกับเขาได้เยี่ยงไรเล่า ?

ท่านเศรษฐีที่อยู่เบื้องหน้าข้านี้เป็นถึงเจวี๋ยเย แต่ทว่าข้ากลับเป็นเพียงเศรษฐีที่ดินธรรมดา ผู้ที่ทำสิ่งใดมิจริงจังและมิมีอิทธิพลเอาเสียเลย

ข้าต้องเปลี่ยนตนเองให้ดีขึ้น !

ข้าจะต้องทะยานให้ถึงเก้าหมื่นลี้ให้ได้ !

ในช่วงเวลานี้เฮ้อซานเตาได้สร้างจุดมุ่งหมายของชีวิตขึ้นมา ฟู่เสี่ยวกวนเองก็มองเขาด้วยสายตาชื่นชมเช่นกัน

ฟู่เสี่ยวกวนยกมือขึ้นแล้วกล่าวต่อว่า

“หากไร้ลมโบกพัด พญานกบินต่ำลงมา ก็ยังทำให้เกิดคลื่นในมหาสมุทรได้

เมื่อได้ฟังความเห็นอันผิดวิสัยของข้า ผู้คนต่างก็หัวเราะต่อคำคุยโว

แม้แต่ขงจื้อยังมีความวิตกต่อผู้เยาว์…

วิญญูชนมิควรมองข้ามคนรุ่นใหม่ ! ”