ตอนที่ 641
ตอนที่ 641 พบหยูเวิ่นชูอีกครา
October 22, 2026
ตอนที่ 641 พบหยูเวิ่นชูอีกครา
ชายชุดดำโค้งคำนับ “เรียนนายท่าน เนื่องด้วยมิค่อยเป็นมงคล ดังนั้นมดงานจึงกำชับให้ส่งมายังที่นี่ขอรับ”
ฟู่เสี่ยวกวนขมวดคิ้วมุ่น “บรรจุของสิ่งใดไว้ด้านในกัน ? ”
“เรียนนายท่าน ด้านในนี้มิใช่สิ่งของ… แต่เป็นคนขอรับ ! ”
“ผู้ใดกัน ? ”
“หนึ่งในกบฏ องค์ชายสี่หยูเวิ่นชูขอรับ ! ”
ฟู่เสี่ยวกวนตกตะลึงงัน และมองมดงานนายนี้
สงครามชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ตั้งแต่ต้นจนจบ ฟู่เสี่ยวกวนมิเคยได้พบเจอกับหยูเวิ่นชูเลยสักครา
ในตอนแรกที่ด่านชีผาน กวนเสี่ยวซีกล่าวว่าแต่เดิมจะจับหยูเวิ่นชูทั้งเป็นได้อยู่แล้ว แต่เขาได้รับความช่วยเหลือจากผู้มีฝีมือระดับสูงแห่งลัทธิจันทราเสียก่อน
หลังจากที่ฟู่เสี่ยวกวนส่งคนออกไปตามหาเบาะแสของหยูเวิ่นชูเป็นจำนวนมากก็ยังไม่มีข้อสรุป
“จับเขาได้ที่ใด ? ”
“เรียนนายท่าน ที่เขตหยุนไหลของถนนเจี้ยนหนานซีขอรับ”
อีกฝ่ายมิได้หนีไปซีหรงหรอกหรือ ?
“ไปพบตัวเขาได้เยี่ยงไรกัน ? ”
ชายชุดดำนำป้ายหยกออกมาจากอกเสื้อจากนั้นก็ส่งให้กับฟู่เสี่ยวกวน “เรียนนายท่าน เขาได้จำนำป้ายหยกชิ้นนี้ที่หรงโจว ประจวบเหมาะกับที่หลงจู๊ของโรงรับจำนำเป็นหนึ่งในฝูงมดพอดีขอรับ”
ฟู่เสี่ยวกวนรับป้ายหยกมาดู เกรงว่าในเวลานั้นคนผู้นี้คงจนตรอกอย่างแท้จริง เพราะเห็นได้ชัดว่าบนป้ายหยกนี้มีชื่อของเขาอยู่ !
“เปิดโลงศพ”
“น้อมรับคำสั่ง”
ชายชุดดำเปิดฝาโลงออก ฟู่เสี่ยวกวนยื่นหน้าเข้าไปดูจึงพบว่าหยูเวิ่นชูกำลังนอนหลับตาอยู่เงียบ ๆ
“ตายแล้วเยี่ยงนั้นหรือ ? ”
“ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ”
“ปลุกขึ้นมา”
“ขอรับ ! ”
ชายชุดดำหยิบน้ำเย็นมาหนึ่งอ่างจากนั้นก็สาดเข้าไป ส่งผลให้หยูเวิ่นชูสะดุ้งตื่นและลืมตาขึ้นมา
ข้าคือผู้ใดกัน ?
ข้าอยู่ที่ใด ?
มิใช่ว่าข้ากำลังล่าสัตว์อยู่ที่ภูเขาหยุนหรอกหรือ ?
อ่า… ข้าคือองค์ชายสี่หยูเวิ่นชูแห่งราชวงศ์หยู และข้าถูกลักพาตัวที่ภูเขาหยุน !
แล้วตอนนี้ข้าอยู่ที่ใดกัน ?
ดวงตาของเขาเบิกโพลง ในใจเต็มไปด้วยความตื่นกลัว หลังจากนั้น…
“ปึง ! ” เขากระโดดออกมาจากโลงศพทันทีแต่เพราะกำลังภายในถูกสกัดเอาไว้จึงกระโดดได้มิสูงเท่าใดนัก ความหวาดผวาบนใบหน้าแสดงออกมาอย่างเด่นชัด…
“เจ้า เจ้า… เป็นเจ้า ! ”
ฟู่เสี่ยวกวนแสยะยิ้ม “เป็นข้าเอง องค์ชาย พวกเราได้พบกันอีกคราแล้ว ! ”
……
……
บนชั้นสามของหงซิ่วจาว
บนโต๊ะมีอาหารสามอย่างกับสุราหนึ่งขวด
ฟู่เสี่ยวกวนและองค์ชายสี่นั่งประจันหน้ากัน สวี่ซินเหยียนสวมผ้าคลุมหน้า และได้เฝ้าอยู่ที่หน้าประตู
“องค์ชายยังจำตอนรัชสมัยเซวียนลี่ปีที่เก้า เดือนสอง วันที่สี่…” ฟู่เสี่ยวกวนนึกย้อนกลับไป จากนั้นก็รินสุราให้กับหยูเวิ่นชู “เดือนสองวันที่สี่ องค์ชายเสด็จมายังจวนของข้า”
“ในตอนนั้นข้าทูลกับองค์ชายว่า ข้ามิได้มีปณิธานยิ่งใหญ่อันใด ข้าเพียงอยากเป็นคุณชายเศรษฐีที่ดินที่สุขสบายไปทั้งชีวิตเท่านั้น… องค์ชายดื่มก่อนหนึ่งจอกเถิด ซีชานเทียนฉุน ดื่มง่ายกว่าเล็กน้อยถือว่าเป็นการชำระล้างฝุ่นให้กับพระองค์…”
หยูเวิ่นชูยกขึ้นดื่มจนหมดจอกในคราเดียว จากนั้นก็หยิบขวดสุราขึ้นมาและรินอีกหนึ่งจอก “ข้า… ข้าเองก็จำได้เช่นกัน ตอนนั้นเจ้ากล่าวว่า… เกรงว่าจะมีสองสถานการณ์ที่ทำให้พวกเราได้พบกันอีก หนึ่งคือรับชมดอกไม้ใต้แสงจันทร์ สองคือสายลมที่อ้างว้างและสายฝนอันหนาวเหน็บ”