ตอนที่ 642 ผู้สัญจร

ตอนที่ 642 ผู้สัญจร

“เกรงว่าบัดนี้ลัทธิจันทราใกล้จะถูกทำลายลงแล้ว ข้าได้ยินมาว่าเจ้าส่งกองกำลังดาบเทวะไปยังเมืองซีหรง”

ฟู่เสี่ยวกวนพยักหน้า “การมีอยู่ของลัทธิจันทรามิได้ส่งผลดีต่อแคว้นหรือราษฎรเลยแม้แต่น้อย ราชวงศ์หยูต้องการความสงบสุข หากว่าองค์ชายทรงก่อกบฏได้สำเร็จ คาดว่าจะมิต้องการให้ลัทธิจันทราดำรงอยู่เช่นกัน”

หยูเวิ่นชูหัวเราะร่าออกมา “ฮ่าฮ่าฮ่า มิแน่หรอก… เนื่องจากนักบุญสาวของลัทธิจันทราคือฮูหยินหนึ่งเดียวในชีวิตของข้า”

“จะว่าไปแล้วท่านเองก็อยู่ในเมืองซีหรงมาเป็นระยะเวลานาน ท่านเคยเดินทางไปยังศูนย์กลางของลัทธิจันทราหรือไม่ ? ”

หยูเวิ่นชูพยักหน้า “เคย ! ข้ายังถูกพวกเขาขนานนามว่าพระบุตรศักดิ์สิทธิ์อยู่เลย… พระบุตรศักดิ์สิทธิ์ ฮ่าฮ่าฮ่า…”

เขาส่ายศีรษะไปมาแล้วเอ่ยต่อว่า “แท้ที่จริงลัทธิจันทราเหลือกำลังมิมากแล้ว เรื่องราวผ่านมานานกว่าสองร้อยกว่าปีแล้ว ยังจะมีอีกสักกี่คนกันที่ยังยึดติดกับการก่อกบฏ ? ปรารถนาจะต่อต้านราชวงศ์หยูเพื่อฟื้นคืนสู่ราชวงศ์เฉิน… ข้ามองว่านี่เป็นเพียงแค่เรื่องที่น่าขบขันเท่านั้น”

“ดังนั้นองค์ชายจึงหลอกใช้ลัทธิจันทราเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“พวกเขาเองก็หลอกใช้ข้ามิใช่หรือ ? ”

“ข้าจำได้ว่าลัทธิจันทรามีบุคคลสำคัญอยู่ 1 คน คนที่สามารถหลบหนีไปได้เมื่อตอนที่ข้าจับกุมที่จวนฮุ่ยชินอ๋อง เขามีนามว่าเยี่ยงไร ? ”

“เฉินห้าวหนาน เขามีเลือดเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์เฉิน มีศักดิ์เป็นน้องชายของฮูหยินของข้าเอง”

ฟู่เสี่ยวกวนตกตะลึงเสียจนสะดุ้งโหยง “เฉินห้าวหนาน ? ”

“อืม ! ก็แค่คนที่มิมีบทบาทสำคัญอันใด เจ้าตื่นเต้นอันใดกัน ? ”

“อ่า…มิมีอันใด เพียงแต่ชื่อนี้ฟังดูแล้วช่างน่าเกรงขามมากยิ่งนัก”

ฟู่เสี่ยวกวนครุ่นคิดอยู่ในใจว่า หลังจากที่จับเจ้าหมอนี่ได้จะต้องเค้นถามเสียหน่อยว่ารู้จักหัวหน้าของถงหลัววานหรือไม่ ?

อาหารบนโต๊ะถูกหยูเวิ่นชูกินจนเกลี้ยง สุราขวดนั้นก็ถูกเขาดื่มจนเกลี้ยงมิเหลือแม้แต่หยดเดียว

“เจ้าตั้งใจจะมอบตัวข้าให้ฝ่าบาทเมื่อใด ? ”

“คืนนี้นอนพักผ่อนให้สบายเถิด ค่อยเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน ข้าอยากให้ท่านนอนหลับพักผ่อนให้เต็มอิ่มเพราะข้ามิรีบ”

เมื่อหยูเวิ่นชูกินจนอิ่มท้องแล้วก็ได้เอนกายพิงเก้าอี้ หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง

ด้านนอกนั้นมีเรือสำราญหลายลำล่องลอยอยู่ในแม่น้ำฉินหวาย ดวงไฟสีแดงได้แต่งแต้มให้แม่น้ำฉินหวายแห่งนี้ดูงดงามมากยิ่งขึ้น

ความงดงามเช่นนี้เกรงว่าเขาจะได้เห็นเป็นคราสุดท้ายแล้ว จึงอดรู้สึกเสียดายมิได้

“องค์ชายยังมีเรื่องอันใดที่ยังมิได้จัดการหรือไม่ ? หากข้าสามารถจัดการแทนได้ ข้าจะช่วยท่านเอง”

หยูเวิ่นชูนิ่งเงียบไปชั่วครู่ อยู่ ๆ ก็นึกถึงความดูถูกเหยียดหยามที่ได้รับเมื่อคราที่หลบหนีอยู่ในหรงโจวขึ้นมาได้

“ที่ถนนเจี้ยนหนานซีมีขุนนางระดับสูงแห่งหรงโจวนามว่าถังหลิน เขาทุจริตบิดเบือนกฎหมายและข่มเหงชาวบ้าน ชาวบ้านเหล่านั้นให้ฉายาเขาว่าไอ้สวะถัง หากเจ้ามิกลัวว่ามือจะแปดเปื้อนก็ช่วยจัดการให้ข้าหน่อยเถิด มันมีบุตรชายคนหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกว่าคุณชายถังที่สาม ไอ้คนผู้นี้…เป็นคนสมควรตายอย่างแท้จริง”

ฟู่เสี่ยวกวนมิเข้าใจว่าเหตุใดหยูเวิ่นชูถึงได้เอ่ยคำร้องของ่าย ๆ เช่นนี้ออกมา เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “หากตรวจสอบแล้วพบว่าเป็นความจริง ข้าย่อมจะทำตามที่พระองค์ต้องการ”

ถังหลินที่อยู่ห่างไกลไปหลายพันลี้จะไปรู้ได้เยี่ยงไรว่าลูกชายคนที่สามของตนเคยสั่งให้ลูกน้องใช้ไม้ทุบตีขอทานคนหนึ่ง แล้วจะกลายมาเป็นเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ !

ฟู่เสี่ยวกวนครุ่นคิดแล้วเอ่ยถามว่า “ข้ารู้มาว่าองค์ชายมีบุตรีผู้หนึ่ง ประสงค์จะฝากฝังไว้กับข้าหรือไม่ ? ”

ในครานี้หยูเวิ่นชูนิ่งเงียบไปนานกว่าเดิม เขานึกถึงคำเอ่ยที่เฉินจั่วจวินสั่งเสียไว้ก่อนสิ้นลม และนึกถึงบุตรสาวหยูอี้ซีที่ว่านอนสอนง่าย อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าการที่ได้เป็นจิ่นชินอ๋องอยู่ในเมืองซีหรงอย่างสงบสุข และครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันไปตลอดชีวิต คงจะเป็นภาพที่งดงามมิน้อย

อยู่ ๆ เขาก็ยิ้มอย่างเย้ยหยันขึ้นมา หากเป็นเช่นนั้นจริงจิตใจของเขาจะสงบนิ่งได้เยี่ยงนั้นหรือ ? เฮ้อ ! มนุษย์หนอ มิเห็นโลงศพมิหลั่งน้ำตา มิเห็นการจากลาย่อมมิเห็นค่าของกันและกัน

เขาแย่งชิงบัลลังก์กับเสด็จพี่ใหญ่หยูเวิ่นเทียนมาสิบกว่าปี แล้วสุดท้ายเป็นเช่นไรเล่า ?

ในที่สุดน้องห้าผู้ที่มิได้แก่งแย่งชิงดีกับผู้ใด กลับได้รับผลประโยชน์ไปแต่เพียงผู้เดียว

ฮองเฮาซั่งมีวิธีการที่เด็ดขาดเสียจริง !

เขาดึงสติกลับคืนมาแล้วพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ “หากเจ้ามิกลัวลำบาก ข้าขอฝากอี้ซีด้วย เมื่อนางเติบโตขึ้นจงให้นางแต่งงานกับชายธรรมดาและอย่าได้เอ่ยถึงเรื่องข้ากับมารดาให้นางฟัง”

“รับทราบ”

“เจ้าจงจำเอาไว้ว่าอี้ซีเกิดวันที่สิบห้า เดือนสิบสอง รัชสมัยเซวียนลี่ที่สาม ตอนนี้นางใกล้จะอายุครบ 7 ปีแล้ว แต่ทว่าข้ายังมิเคยจัดงานวันเกิดให้นางเลยสักครา”

“ข้าจะทำให้นางอย่างแน่นอน”