ตอนที่ 688 ซุยเยว่หมิง

ตอนที่ 688 ซุยเยว่หมิง

ตลอดยามเว่ยของวันนี้หนานกงตงเซวี๋ยยังมิได้เอ่ยคำใดสักคำ

นางเอาแต่พลิกอ่านความรู้ทางการแพทย์ที่จดบันทึกเอาไว้จนรวบรวมได้เป็นเล่มซึ่งยังมีอีกหลายประเด็นที่นางมิเข้าใจ ส่วนฟู่เสี่ยวกวนใช้ถ่านเขียนวิธีการปรับแต่งยาเพนิซิลลินอย่างง่าย ๆ ออกมา

สตรีสามนางที่เหลือมิมีผู้ใดเข้าไปกวนเขาสักคน พวกนางเพียงแค่มองเขาด้วยความสงสัยพลางคิดในใจว่าบุรุษผู้นี้นับวันก็ยิ่งประหลาด

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยถึงช่วงพลบค่ำ ฟู่เสี่ยวกวนถึงได้เขียนวิธีสกัดเพนิซิลลินที่กลั่นออกมาจากมันสมองเสร็จเสียที จากนั้นก็ยื่นให้หนานกงตงเซวี๋ยแล้วเอ่ยเพียงแค่ว่า “ถ้าพวกเราสามารถสกัดมันได้สำเร็จ ราษฎรก็จะมีโอกาสรอดชีวิต…อีกนับมิถ้วน ! ”

ยามนี้หนานกงตงเซวี๋ยยังมิมีความเข้าใจต่อเพนิซิลลิน นางนึกเพียงว่านี่เป็นสิ่งที่ฟู่เสี่ยวกวนส่งเสริมอยากให้นางศึกษา

แต่ในเมื่อฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยมาเช่นนี้แล้ว อีกทั้งเขายังมีความตั้งใจจดบันทึกออกมาให้นาง นางย่อมให้ความสำคัญกับมันเป็นพิเศษ ดังนั้นหลังจากที่อ่านมันอย่างง่าย ๆ เสร็จแล้ว จึงพับแล้วเก็บเข้าแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง

“เรื่องสำนักศึกษาการแพทย์…พวกเราก่อตั้งที่ราชวงศ์อู๋มิเหมาะสมกว่าหรือ ? ”

“ที่ราชวงศ์อู๋ก็ต้องก่อตั้งขึ้นเช่นกัน แต่ตอนนี้เจ้ายังกลับไปที่นั่นมิได้ เอาเป็นว่าให้ศึกษาอยู่ที่ว่อเฟิงเต้าไปก่อน”

“ข้าเข้าใจแล้ว ! ”

หนานกงตงเซวี๋ยมิเคยตระหนักถึงการปฏิวัติทางการแพทย์ทั้งหมดนี้มาก่อน และเป็นเพราะการมีพระประสูติกาลยากของหยูเวิ่นหวินและความคิดเพียงชั่ววูบของฟู่เสี่ยวกวน จึงทำให้เกิดการปฏิวัติทางการแพทย์คราใหม่ขึ้นมา

การแพทย์กำลังจะรุ่งโรจน์ในอนาคต ซึ่งเป็นการตกทอดมาจากประสบการณ์ในอดีตจนก้าวกระโดดไปสู่การทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่เหมาะสมมากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น จึงยังมิอาจดึงดูดความสนใจของคนทั่วหล้าได้

เมื่อสุริยาลาลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก ขบวนรถม้าก็ได้มาหยุดอยู่ที่จางผิงอี้

ที่นี่คือศาลาพักม้าแห่งแรกที่ฝูงมดยกให้ฟู่เสี่ยวกวน

และซุยเยว่หมิงผู้รับผิดชอบการเดินทางในครานี้ ก็ได้บังคับม้ามายังข้างรถม้าของฟู่เสี่ยวกวน

แน่นอนว่าเขารู้จักองค์ชายพระองค์นี้

เขาถึงขนาดเฝ้าจับตาดูองค์ชายพระองค์นี้อย่างเงียบ ๆ เมื่อคราอยู่ในเมืองหลวง !

เขาคุ้นเคยกับการกระทำของพระองค์ดี อีกทั้งยังเชื่อมั่นในความสามารถของพระองค์อย่างสุดหัวใจ

ในอดีตบุคคลที่เขาเคยนับถือมากที่สุดคือฟู่ต้ากวน

และในตอนนี้บุคคลที่เขานับถือมากที่สุดคือบุตรชายฟู่ต้ากวน… ฟู่เสี่ยวกวน !

ส่วนจักรพรรดิเหวินนั้น…ยังมิอาจเทียบเคียงฟู่ต้ากวนได้ !

และแน่นอนว่านี่คือความในใจของซุยเยว่หมิง

ตอนนี้นายน้อยคนเดิมได้กลับไปที่ราชวงศ์อู๋และกลายเป็นจักรพรรดิอู๋แล้ว

ด้วยคำสั่งของนายน้อยเฟิ่ง นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปองค์ชายพระองค์นี้จะกลายเป็นนายน้อยคนใหม่ของเขา

แต่ทว่าตัวเขาเองก็อายุมากแล้ว

ถึงเยี่ยงไรเสีย เขาก็มิอาจติดตามนายใหม่ผู้นี้เพื่อเป็นพยานให้แก่ยุคสมัยใหม่ที่พระองค์สร้างขึ้นมาได้ ช่างน่าเสียดายมากยิ่งนัก

ฟู่เสี่ยวกวนพาสี่สาวงามลงจากรถม้าทำให้ซุยเยว่หมิงตกตะลึงอยู่มิน้อย แต่ทว่าหลังจากนั้นมินานเขาก็เกิดความรู้สึกดีอกดีใจขึ้นมา… ดูเหมือนเขาจะเห็นความรุ่งโรจน์และความครึกครื้นของวังหลังแห่งราชวงศ์อู๋รวมถึงเชื้อสายของราชวงศ์อู๋ที่มีความยิ่งใหญ่เหนือกว่าแคว้นใดแล้ว

เขาโค้งกายคำนับ “กระหม่อมซุยเยว่หมิงขอคารวะองค์ชาย”

ในเวลานี้ฟู่เสี่ยวกวนกำลังมองไปยังชายชราผู้มีผมขาว แต่ทว่ามีแววตาและสีหน้ากล้าหาญ เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งนักรบ “มิต้องมากพิธี”

“ขอบพระทัยองค์ชาย ! ”

“ไปเดินเล่นเป็นสหายข้าสักหน่อยเถิด”

“พ่ะย่ะค่ะ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนหันไปบอกพวกสวี่ซินเหยียนให้ไปรออยู่ในศาลาพักม้า ส่วนเขาพาซุยเยว่หมิงเดินมาที่ด้านนอกของศาลา

ซุยเยว่หมิงดูเหมือนจะคาดเดาออกว่าฟู่เสี่ยวกวนต้องการเอ่ยถามบางอย่างต่อเขา ภายในใจจึงเกิดความประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเพราะกำลังสงสัยว่าควรจะตอบเยี่ยงไรดี ?

ในเวลานี้นายและข้ารับใช้ยืนอยู่ริมลำธารน้ำตื้นที่ใสสะอาด ฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยขึ้นมาว่า

“บิดาของข้าฟู่ต้ากวนให้เจ้ามาที่เมืองจินหลินตั้งแต่เมื่อใด ยิ่งไปกว่านั้นเขาให้เจ้าคอยตรวจสอบอารามซุ่ยเยว่ใช่หรือไม่ ? ”

“ทูลองค์ชาย กระหม่อมไปที่นั่นตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีไท่เหอที่ 41 พ่ะย่ะค่ะ”

ฟู่เสี่ยวกวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเงียบอยู่เนิ่นนานก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครา “เช่นนั้นก็หมายความว่าเจ้าอยู่ที่อารามซุ่ยเยว่มานานกว่า 21 ปีแล้วใช่หรือไม่ ? ”