ตอนที่ 689 ถือดาบมุ่งหน้าตามแสงจันทรา

ตอนที่ 689 ถือดาบมุ่งหน้าตามแสงจันทรา

ในราตรีนี้ฟู่เสี่ยวกวนนอนพลิกไปพลิกมาอยู่นานกว่าจะข่มตาหลับได้

ราตรีเดียวกันนี้บนถนนสายที่ต้องผ่านจากเมืองจินหลิงไปยังว่อเฟิงเต้ามีเขตเล็ก ๆ นามว่าเขตเทียนซุ่ย ในเขตนี้มีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งชื่อว่า ‘โรงเตี๊ยมเสี่ยวจิ่ว’ บัดนี้มีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่ภายในนั้น

เบื้องหน้าของเขามีสุราหกขวดและถั่วลิสงหนึ่งจาน

พบว่าสุราถูกดื่มจนหมดเกลี้ยงไปถึง 5 ขวดแล้ว แต่ทว่าถั่วลิสงหายไปเพียงแค่ 5 เม็ดเท่านั้น !

เขาทานถั่วลิสง 1 เม็ดแล้วดื่มสุราตามถึง 1 ขวด

ขวดสุราแต่ละขวดมีความแรงอยู่ที่ 32 ดีกรี ถึงแม้ว่ามันจะมิใช่สุราที่มีความแรงมากนักแต่ก็ทำให้ผู้คนเมามายได้เช่นเดียวกัน

แต่ทว่าคนผู้นี้มิได้เมามายแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้ามยิ่งดื่มมากเท่าใด ดวงตาของเขาก็ยิ่งเป็นประกายมากขึ้นเท่านั้น !

พฤติกรรมของเขาทำให้เถ้าแก่เนี้ยของโรงเตี๊ยมแห่งนี้เกิดความรู้สึกแปลกใจขึ้นมา ดังนั้นนางจึงหยิบขวดสุราขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งข้างชายหนุ่มผู้นั้น

“เจ้ามีนามว่าเยี่ยงไร ? ”

“ซ่งจง”

“…ซ่งจงเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

“ใช่ ! ข้าซ่งจง”

เถ้าแก่เนี้ยมองไปยังดาบเล่มยาวที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้าสีดำซึ่งวางอยู่ข้างกายของชายหนุ่มผู้นี้ จากนั้นก็มองไปที่มือของเขาซึ่งกำลังกำตะเกียบเอาไว้แน่น ทันใดนั้นนางก็เอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าดื่มหนักถึงเพียงนี้แต่ทว่ามือยังมั่นคง เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าคือยอดฝีมือดาบ”

ซ่งจงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามิชอบเสวนากับผู้คนโดยเฉพาะคนแปลกหน้า

ดังนั้นเขาจึงมิได้เอ่ยถามชื่อแซ่ของเถ้าแก่เนี้ยแต่อย่างใด เรียกได้ว่าเขามองไปยังใบหน้าของนางเพียงครู่เดียวเท่านั้น หลังจากนั้นก็ละสายตาไปมองที่ด้านนอกประตู

ที่ด้านนอกประตูถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟสีแดงสว่างสดใสปรากฏให้เห็นแสงไฟสีแดงสลัวขึ้นมา แต่ในสายตาของซ่งจงมันราวกับแสงสีของโลหิต… โลหิตบนภูเขาดาบในคืนนั้นแดงฉานเสียยิ่งกว่าโคมไฟของที่นี่เสียอีก !

ในตอนนั้นปรมาจารย์สำนักเต๋าถือกระบี่เข้าไปในภูเขาดาบ ใช้เวลามินานผู้คนกว่า 623 คนที่อยู่ทั้งบนและล่างภูเขาล้วนต้องจบชีวิตลงไปทั้งอย่างนั้น !

รวมถึงคนของภูเขาดาบอีก 632 คน ที่ถูกส่งไปยังภูเขาชิงหยุนต่างมิมีผู้ใดรอดชีวิตเช่นเดียวกัน

ภูเขาดาบทางตอนใต้ที่เคยรุ่งโรจน์ บัดนี้เหลือเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ยังรอดชีวิต !

แน่นอนว่ามิได้นับรวมผู้ที่ออกไปจากภูเขาเพื่อค้นหาเส้นทางในอนาคตของตน อย่างไป๋ยู่เหลียนที่ช่วยคนชั่วช้ากระทำความชั่ว !

ซ่งจงรู้ดีว่าในยามนี้ตนมีฝีมืออยู่ในระดับแนวหน้าก็จริง แต่ก็มิใช่คู่ต่อสู้ของปรมาจารย์แห่งสำนักเต๋าผู้นั้น แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะฟู่เสี่ยวกวนอีกทั้งมันยังเป็นศิษย์ก้นกุฏิของคนผู้นั้นอีกด้วย

เช่นนั้นแล้ว…ในเมื่อมิอาจสังหารซูฉางเซิงได้และมิอาจสังหารซูเจวี๋ยได้ เรียกได้ว่าเขามิสามารถสังหารกลุ่มปรมาจารย์เหล่านั้นได้เลย ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้คือสังหารฟู่เสี่ยวกวนเสีย…ไอ้ชาติสุนัขผู้นั้น ! รวมถึงสำนักมือปราบหกประตูก็คือสิ่งที่ไอ้ชาติสุนัขผู้นั้นเสนอขึ้นมา !

ในยามนี้สำนักมือปราบหกประตูภายใต้การนำของซูเจวี๋ยเปรียบประดุจหมาบ้าที่ไล่เข่นฆ่าผู้คนไปทั่ว

พวกมันสังหารชาวยุทธจำนวนมากที่มิยอมจำนน พวกมันกล่าวว่า…ผู้ใดก็ตามที่กล้าเผยแพร่ข่าวลือของฮองเฮาซั่ง กระบี่ของพวกมันก็จะทำให้คนผู้นั้นต้องปิดปากเงียบไปตลอดกาล !

พวกมันไล่เข่นฆ่าผู้คนนานกว่า 10 วัน จนกระทั่งยุทธภพที่เคยยิ่งใหญ่แห่งนี้ค่อย ๆ ตกสู่ความเงียบงัน

สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็คือจดหมายที่ถูกเขียนโดยลายมือของบิดาของเขา…อีกทั้งยังถูกแปะเอาไว้ทั่วหัวเมืองใหญ่

ลายมือนั้นเป็นของบิดาจริง ๆ แต่ทว่าเนื้อหาภายใน… กลับเป็นคำสารภาพ !

สารภาพว่าท่านได้กระทำผิดต่อฮองเฮาซั่ง สารภาพว่าทำไปเพราะผลประโยชน์บังตา ท่านจึงคิดวางแผนให้ฮองเฮาซั่งถูกครหาอย่างมิชอบธรรม

ตะเกียบของซ่งจงหาได้จิ้มลงไปที่ถั่วลิสงไม่ เขาวางมันลงแล้วยกสุราขวดสุดท้ายขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด

ตอนนี้บิดาของเขา ซ่งชิงเถียน ตกอยู่ในกำมือของราชวงศ์หยู เกรงว่าจะทรมานมิต่างอันใดกับคนตาย

เขามิมีความคิดที่จะไปชิงตัวบิดาออกมาจากค่ายทหารนั้น และมิคิดจะไปขอร้องอ้อนวอนฟู่เสี่ยวกวนให้ทูลฮ่องเต้แห่งราชวงศ์หยูว่าให้สั่งปล่อยตัวบิดาของตน เพราะต่อให้ท่านถูกปล่อยตัวออกมาและหนีไปไกลสุดขอบฟ้า เจ้าพวกหมาบ้าแห่งสำนักเต๋าคงมิวายไล่กัดท่านไปตลอดเส้นทาง พวกมันจะไล่กัดเช่นนี้จนกว่าบิดาของเขาจะตาย !

หากต้องให้บิดามาตกตายแบบนั้น มิสู้กำจัดตัวการก่อกรรมเยี่ยงฟู่เสี่ยวกวนเสียมิดีกว่าหรือ เพราะอย่างน้อยข้าก็ยังพอทิ้งชื่อเสียงไว้ในยุทธภพได้บ้าง

“ข้ามีนามว่าชิงชิง ที่หมายถึงสีเขียวขจีของทุ่งหญ้า…”

หลังจากที่เถ้าแก่เนี้ยดื่มสุราไปหนึ่งอึก นางก็ได้ยกมือขึ้นเช็ดปากแล้วเอ่ยกับซ่งจงด้วยรอยยิ้มว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว โรงเตี๊ยมของข้าควรปิดทำการได้แล้ว หากคุณชายซ่งต้องการพักที่นี่…ชั้นบนของเรายังมีห้องว่างอีก 2 ห้อง แต่ถ้าคุณชายซ่งมิต้องการพัก ข้าต้องขอคิดเงินค่าสุราพวกนี้ก่อน”

ซ่งจงใช้มือคลำบริเวณเอวของตน แต่คลำเยี่ยงไรก็หาถุงเงินมิพบ

เขาจึงก้มลงไปดู พบว่าถุงเงินที่เคยเหน็บอยู่ตรงเอวหล่นหายไปที่ใดแล้วก็มิอาจรู้ได้ !

เขาตื่นตกใจเล็กน้อยแต่หลังจากนั้นใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมา

ชิงชิงชำเลืองมองเขาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่สดใสมากยิ่งขึ้น