ตอนที่ 716 ปฏิบัติการครั้งใหญ่

ตอนที่ 716 ปฏิบัติการครั้งใหญ่

ฟู่เสี่ยวกวนที่โดนพ่อค้ายกยอเป็นบ้าเป็นหลัง และถูกราษฎรดูแคลนก็ได้ดำเนินชีวิตของตนไปตามปกติ

คำสั่งที่ออกมาจากที่ว่าการเขตได้กระจายไปยังแต่ละพื้นที่ต่าง ๆ ในว่อเฟิงเต้าเร็วดั่งการใช้เครื่องจักร

เวลาได้ล่วงเลยไปเช่นนี้ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็มาถึงกลางเดือนเก้าแล้ว

หนานกงตงเซวี๋ยได้รับมอบหมายจากฟู่เสี่ยวกวนให้ออกจากเมืองว่อเฟิงพร้อมกับซูซูเพื่อเดินทางกลับไปยังเมืองจินหลิง เนื่องจากต่งชูหลานและเยี่ยนเสี่ยวโหลวมีกำหนดคลอดในเดือนสิบ

หนิงหยู่ชุนได้เขียนจดหมายไปหาที่จวนหนึ่งฉบับเพื่อขอให้ท่านราชครูหนิงผู้เป็นบิดาคัดเลือกขุนนาง 20 คนจากสำนักผู้ตรวจการ และคาดว่าพวกเขาจะมาถึงเมืองว่อเฟิงในต้นเดือนสิบเพื่อเข้ารับตำแหน่งในสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน

ส่วนเรื่องการตัดถนนในว่อเฟิงเต้านั้นได้มีช่างฝีมือจากกรมโยธาธิการเข้ามาสำรวจเส้นทางตั้งแต่วันที่หนึ่งเดือนเก้าแล้ว

“ตามแผนงานที่สำนักงานเลขาธิการได้วางเอาไว้ ถนนเส้นนี้คาดว่าจะเริ่มดำเนินการในกลางเดือนสิบ ลากยาวตั้งแต่เมืองว่อเฟิงไปจนถึงเมืองจินหลิง ซึ่งมีความยาวด้วยกันทั้งสิ้น 220 ลี้ และมีช่วงหนึ่งราว 60 ลี้ที่ต้องตัดผ่านภูเขาจินหยางซึ่งต้องการแรงงานจำนวน 100,000 คน คาดว่าใช้เวลาหนึ่งปีจึงจะแล้วเสร็จ…”

หนิงหยุ่ชุนหันไปจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนแล้วเอ่ยต่อว่า “เจ้าได้กำหนดค่าแรงอยู่ที่ 20 อีแปะต่อวัน ในหนึ่งวัน ต้องใช้เงินทั้งสิ้น 2,000 ตำลึงและในหนึ่งปี…ต้องใช้เงินทั้งสิ้น 730,000 ตำลึง ไหนจะต้องบวกเพิ่มในส่วนของค่าม้าขนส่ง ค่าปูน ค่าของจิปาถะต่าง ๆ ทางสำนักงานเลขาธิการได้คำนวณไว้ว่าต้องใช้เงินมากถึง 4 ล้านตำลึง”

“และนี่เป็นเพียงถนนเส้นจังหวัดว่อโจวเท่านั้น ตามที่เจ้าได้วางแผนเอาไว้ว่าถนนสายนี้ยังต้องผ่านอำเภอหลานหลิง… หากเป็นเช่นนั้นเกรงว่าต้องใช้เงินมากถึง 80 ล้านตำลึง ! ”

หนิงหยู่ชุนเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก “แม้ว่าเงินเหล่านี้ได้มาจากการรวมเงินทุนขายหุ้นบริษัทเต้าเฉียว แต่เยี่ยงไรเสียมันก็เป็นหนี้สินของว่อเฟิงเต้าอยู่ดี ! ตอนนี้รายได้จากการจ่ายภาษีของว่อเฟิงเต้ายังมีที่มามิชัดเจน คาดว่ารายได้ต่อปีคงมิเกิน 10 ล้านตำลึงและต่อให้เจ้าเก็บค่าผ่านทาง รถม้าบรรทุกของ 1 คันเก็บ 1 ตำลึงต่อ 100 ลี้ บรรทุกคนเก็บ 30 อีแปะ นี่มันมิพอกินหรอกนะ เจ้ามิกลัวว่าจะทำให้ว่อเฟิงเต้าล้มมิเป็นท่าหรือ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนดื่มชาอย่างสงบภายใต้ความกดดัน เขายังคงมีท่าทีนิ่งเฉย

“เหล่าหนิงเอ๋ย อย่าได้กลัวไปเลย！เจ้ารอนับเงินตำลึงไว้พลาง ๆ ก่อน 2 ปี ! ขอเวลาเพียง 2 ปีเท่านั้น！เมื่อถนนหนทางในว่อเฟิงเต้าเชื่อมหากันแล้ว ข้าจะบอกให้ว่าราคาหุ้นของบริษัทเต้าเฉียวจะพุ่งพรวด…เจ้าซื้อเอาไว้เท่าใด ? ”

หนิงหยู่ชุนจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนอย่างไม่สบอารมณ์ “ถูกเจ้าวางยาเข้าให้แล้ว ถือเสียว่าข้าได้ทำคุณประโยชน์ให้แก่ว่อเฟิงเต้าอย่างใหญ่หลวงก็แล้วกัน ข้าซื้อไปทั้งสิ้น 100,000 ตำลึง ! ”

“เหล่าหนิงเอ๋ย” ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะ จากนั้นก็ยกนิ้วหัวแม่มือให้หนิงหยู่ชุนแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดซื้อมากที่สุด ? ”

หนิงหยู่ชุนตื่นตกใจขึ้นมาทันพลัน “เจ้าเยี่ยงนั้นหรือ ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนส่ายศีรษะ “ข้าซื้อเพียงแค่ 200,000 หุ้นเท่านั้น ยังเทียบมิได้เลยด้วยซ้ำ”

“แล้วเป็นผู้ใดกันเล่า ? ”

ฟู่เสี่ยวกวนนำกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าอกเสื้ออย่างมีลับลมคมใน จากนั้นก็ส่งให้กับหนิงหยู่ชุน เมื่อรับมาดูก็เกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันใด !

บริษัทเต้าเฉียวประกาศขายหุ้นคราแรกที่เมืองหลวงและประกาศขายอีกคราที่เมืองว่อเฟิง

และผู้ถือหุ้นเป็นอันดับหนึ่งคาดมิถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นองค์หญิงใหญ่หยูซูหรง !

นางซื้อไปทั้งสิ้น 6 ล้านหุ้น !

ซึ่งหมายความว่านางได้ทุ่มเงินให้บริษัทเต้าเฉียวมากถึง 6 ล้านตำลึง !

“ข้าว่านะเหล่าหนิง ที่นี่ก็มีเพียงแค่พวกเรา 2 คนเท่านั้น เจ้าว่าเหตุใดองค์หญิงใหญ่ถึงปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีถึงเพียงนี้กัน ? ”

“…หุบปาก ! ”

หนิงหยู่ชุนรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมากราวกับว่ามีเรื่องในวันวานที่ไม่อยากเอ่ยถึง ฟู่เสี่ยวกวนเคยเอ่ยถามเขาเมื่อคราที่อยู่ในเมืองจินหลิงและตอนนี้ก็ยังมาเอ่ยถึงให้อารมณ์เสียขึ้นมาอีก

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะฮ่าฮ่า “ผู้ใดบ้างเล่ามิเคยผ่านวัยหนุ่มสาว ก็แค่แอบรักมิใช่หรือ ? มิใช่เรื่องที่น่าอับอายเสียหน่อย”