ตอนที่ 746 พบโดยบังเอิญ

สองปีมานี้เขตเหยาเกิดการเปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิงภายใต้การปกครองของเยี่ยนซีเหวิน

รถม้าเคลื่อนขบวนตามกันมา นอกจากอุตสาหกรรมซีซานแล้ว ในปัจจุบันที่เขตเหยาก็มีโรงงานเพิ่มขึ้นมาอีกนับสิบแห่ง

โรงงานเหล่านี้ยังคงเจริญก้าวหน้า ส่วนเมืองต่าง ๆ ในเขตเหยาก็รุ่งเรืองมากเช่นกัน

“เจ้าดูสิ เมื่อสองปีก่อนตอนที่ข้าเดินทางมาเขตเหยา ร้านค้าข้างทางเหล่านี้เปิดอยู่เพียงมิกี่ร้านเท่านั้น บัดนี้เป็นเยี่ยงไรเล่า ? แม้แต่วันที่หิมะตกหนัก ร้านค้าเหล่านี้ก็ยังสามารถเปิดกิจการได้อยู่ มิเพียงแค่เปิดเท่านั้น แต่ทว่ายังค้าขายดีมากอีกด้วย”

รถม้าวิ่งอยู่บนถนนหินกาบ เมื่อได้ยินคำเอ่ยของฟู่เสี่ยวกวน หยูเวิ่นเต้าจึงมองออกไปนอกหน้าต่าง

เขาเห็นผู้คนขวักไขว่ไปมาและแต่ละคนก็มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“ความมั่งคั่งของแคว้นมิใช่ดูว่าเงินในคลังมีมากเท่าใด แต่ต้องดูว่าเงินในกระเป๋าของราษฎรมีเพียงพอหรือไม่ต่างหากเล่า”

“คัมภีร์หลุ่นอวี่หยานหยวนมีเรื่องหนึ่งบันทึกเอาไว้ แน่นอนว่าโดยทั่วไปผู้ครองบัลลังก์มักจะละเลยคำสั่งสอนนี้ คัมภีร์กล่าวเอาไว้ว่าหากราษฎรมั่งคั่ง จักรพรรดิจะมิมั่งคั่งได้เยี่ยงไร ? หากราษฎรมิมั่งคั่ง แล้วจักรพรรดิจะมั่งคั่งได้เยี่ยงไร…”

ฟู่เสี่ยวกวนสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยต่อว่า “วิธีการปฏิบัติตนของจักรพรรดิเป็นเยี่ยงไร ? ลัทธิขงจื้อกล่าวว่าต้องปกครองโดยธรรมาภิบาลและความเมตตาธรรม การปกครองต้องใช้อำนาจเป็นเครื่องมือ แต่ข้ากลับมิคิดเช่นนั้น”

หยูเวิ่นเต้าละสายตากลับมาจ้องมองฟู่เสี่ยวกวนด้วยความประหลาดใจ

“แล้วเจ้าคิดว่าวิธีปฏิบัติตนของจักรพรรดิควรเป็นเยี่ยงไร ? ”

“ต้องมิทำให้ราษฎรหวาดกลัวต่อผู้มีอำนาจมากจนเกินไป เมื่อยามเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจเหนือกว่าจะต้องมิยินยอมคุกเข่ายอมแพ้ หากเผชิญหน้ากับเรื่องมิถูกมิควรก็ต้องลุกขึ้นมาต่อต้าน…”

แต่ทว่าประโยคต่อจากนั้นฟู่เสี่ยวกวนมิได้กล่าวออกมา เขาทำเพียงแค่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ให้อิสระแก่พวกเขาอย่างเพียงพอ ! ”

หยูเวิ่นเต้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า “หากเป็นเช่นนี้เกรงว่าจะมีคนหัวรั้นมากยิ่งขึ้น ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนมิปฏิเสธ “อืม…อาจจะเป็นเช่นนั้น”

เขามิได้โต้แย้งหยูเวิ่นเต้า แต่ก็มิได้เอ่ยความคิดเห็นของตนให้เขาฟังด้วยเช่นกัน

หากเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อนเขาอาจจะทำเช่นนั้น แต่ทว่าบัดนี้เขาย่อมมิทำอย่างแน่นอน เนื่องจากมันเป็นการกระทำที่ไร้สาระ อีกทั้ง…ยังดูโง่เขลา !

การที่เขาอธิบายเรื่องความเสมอภาค เสรีภาพ และประชาธิปไตยแก่คนที่อยู่ในยุคหลายพันปีก่อน…มันคือเรื่องไร้สาระอย่างแท้จริง

ทุกคราที่ได้นึกถึงเรื่องที่ตนเคยวาดภาพแคว้นอันงดงามไว้ที่จวนเยี่ยนในครานั้นก็รู้สึกละอายใจสิ้นดี เผลอคิดไปว่าตนมีความคิดล้ำหน้ามากกว่าพวกเขาหลายพันปี มั่นใจว่าความคิดเช่นนี้เปรียบเสมือนพายุฝนที่จะชะล้างความคิดเดิม ๆ ของพวกเขาออกไปจนสะอาดเอี่ยม แต่ทว่าในความเป็นจริง ความคิดเหล่านี้มิต่างอันใดกับการนำน้ำมันหยดลงไปในทะเลอันกว้างใหญ่เลยสักนิด มิเพียงมิสามารถเปลี่ยนให้ทะเลกลายเป็นน้ำมันได้เท่านั้น แต่ยังมิสามารถรวมตัวเข้ากับน้ำทะเลได้เลยด้วยซ้ำ

หากมิใช่เพราะฐานะตัวตนที่แท้จริงคอยปกป้องเขาเอาไว้ เกรงว่าป่านนี้หญ้าตรงหลุมศพคงสูงท่วมศีรษะไปแล้ว

เมื่อนึกถึงหลุมศพก็นึกถึงหลุมศพของสวี่หยุนชิงขึ้นมาได้

ในเมื่อเดินทางมาแล้ว วันพรุ่งนี้ก็กลับเมืองหลินเจียงเพื่อไปสักการะหลุมศพมารดาสักหน่อย

……

เยี่ยนซีเหวินถอดหมวกออก จากนั้นก็ปัดหิมะที่ติดอยู่ตามร่างกายเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในสำนักงานเขต เอ่ยออกมาเรียบ ๆ ว่า “ใกล้ปีใหม่แล้ว ใต้เท้าปี่ท่านช่วยพาคนสักสองสามคนเดินทางไปยังโรงงานต่าง ๆ เพื่อมอบของขวัญให้แก่พวกเขาสักหน่อย อีกทั้งดูว่าพวกเขามีเรื่องทุกข์ร้อนอันใดต้องช่วยเหลือหรือไม่…”

เขาเดินเข้ามาด้านในห้องโถงแล้วหยุดที่ข้างประตู จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วเอ่ยออกมาว่า “อ่า… แล้วยังมีชาวสลัมที่อพยพมาเมื่อเดือนที่แล้ว เรื่องนี้ให้ใต้เท้าเว่ยไปจัดซื้อเนื้อสักหน่อย ปีใหม่แล้วหากพวกเขาได้ทานเนื้อสัตว์ก็คงจะดีมิน้อย”

ผู้ช่วยนายอำเภอปี่และจู่เป๋าเว่ยยกมือขึ้นคำนับเพื่อรับคำสั่ง จากนั้นเยี่ยนซีเหวินจึงเดินไปที่ลานด้านหลังเพื่อเข้าสู่ห้องซีเซียง

เตาผิงในห้องซีเซียงถูกจุดเอาไว้แล้ว ด้านข้างโต๊ะน้ำชามีชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่

เขากำลังต้มน้ำชาอยู่ เมื่อเห็นเยี่ยนซีเหวินเดินเข้ามาจึงเงยหน้าขึ้นมอง “มาได้จังหวะพอดีเลยเชียว ชานี้ช่างเลิศรสมากยิ่งนัก ชาขาวจวินซานเข็มเงินน่าเสียดายที่มิได้เก็บรักษาอย่างถูกวิธีจึงทำให้รสชาติของชาเปลี่ยนไปเล็กน้อย”

“จัวหลิวหวิน เจ้าเป็นสุนัขหรือเยี่ยงไรกัน ? ข้าเก็บรักษาชานั้นไว้อย่างแน่นหนา เจ้าค้นเจอได้เยี่ยงไรกัน ? ”

บุรุษผู้นั้นคือจัวหลิวหวินนายอำเภอเขตหยุนไหลแห่งถนนเจี้ยนหนานซี !