ตอนที่ 747 เรือรบสามเสากระโดง

ตอนที่ 747 เรือรบสามเสากระโดง

เยี่ยนซีเหวินรีบสั่งให้ผู้ช่วยไปเตรียมสุราและอาหารรสเลิศมา

วันนี้คือวันพิเศษอันใดกัน ? คาดมิถึงว่าฟู่เสี่ยวกวนจะวิ่งแร่มาจนถึงเขตเหยา อีกทั้งยังพาองค์ชายห้าหยูเวิ่นเต้ามาด้วย !

ตอนนี้มิว่าผู้ใดในราชวงศ์หยูที่ขอเพียงมิได้ตาบอด ย่อมมองออกว่าเยี่ยงไรเสียองค์ชายห้าพระองค์นี้ต้องได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ถัดไปของราชวงศ์หยูอย่างแน่นอน

สำหรับฟู่เสี่ยวกวนนั้น เยี่ยนซีเหวินเองก็เข้าใจได้อย่างแจ่มชัดแล้วว่า ถึงเยี่ยงไรอีกฝ่ายก็ต้องกลับไปเป็นจักรพรรดิของราชวงศ์อู๋

การมาเยือนของว่าที่โอรสสวรรค์ทั้งสองคนนี้ เยี่ยนซีเหวินรู้สึกราวกับได้รับความโปรดปรานอย่างมิเคยคาดฝันมาก่อน

แต่ทว่าบางทีอาจจะเพราะได้รับอิทธิพลมาจากฟู่เสี่ยวกวน จึงทำให้ท่าทีที่เขาแสดงออกมาเฉยชาได้มากถึงเพียงนี้

หลังจากกล่าวทักทายกันเล็กน้อยเสร็จแล้ว จัวหลิวหวินก็ออกไปล้างหน้าล้างตาส่วนเยี่ยนซีเหวินกำลังต้มชากาใหม่ ฟู่เสี่ยวกวนจึงถือโอกาสนี้เอ่ยถามถึงเรื่องของจัวหลิวหวิน

“คนผู้นี้มีความสามารถยิ่ง ยามที่หยูเวิ่นชูอยู่ในจินหลิงเขายังเอ่ยปากชมว่าการปกครองในเขตหยุนไหลของเขานั้นเป็นขั้นเป็นตอน น่าเสียดายที่เขตหยุนไหลยากจนเกินไป จึงยังมิใช่ในอีกปีสองปีนี้ที่จะได้เห็นผลลัพธ์ จากที่ใคร่ครวญดูก็เหมือนว่าฝ่าบาทจะเข้าพระทัยเขาผิดไป”

เยี่ยนซีเหวินเพิ่งได้เข้าใจ “เดิมทีข้าตั้งใจให้เขามาเป็นผู้ช่วย แต่เขาบอกว่าอยากทำการค้า… ถ้าเช่นนั้นเมื่อกลับไปจินหลิง เจ้าลองทูลฝ่าบาทสักหน่อยได้หรือไม่ ? หรือองค์ชายจะช่วยออกหน้าได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ? มิเช่นนั้นก็น่าเสียดายอย่างแท้จริง”

ฟู่เสี่ยวกวนหันไปมองทางหยูเวิ่นเต้าแล้วแบสองมือออกมา “นี่ถือเป็นน้ำใจ เจ้ายอมทำก็ทำ มิทำก็แค่ปัดทิ้งไปเสีย”

“หากเป็นเยี่ยงนั้นจริง ๆ ข้าย่อมต้องการคนผู้นี้ มิต้องไปทูลขอเสด็จพ่อหรอก ข้าจะให้เขาคอยอยู่ข้างกาย”

“ย่อมได้ ! คาดว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ฝ่าบาทจะแต่งตั้งเจ้าเป็นองค์รัชทายาท จากนั้นเจ้าต้องไปฝึกทหาร ส่วนตำหนักบูรพาต้องมีคนคอยดูแล”

จัวหลิวหวินที่อาบน้ำอยู่กำลังตระหนักถึงความไม่เที่ยงของโชคชะตา ในวันนี้คุณชายเศรษฐีที่ดินจากหลินเจียงได้กลายเป็นเต้าถายของมณฑลหนึ่งอีกทั้งยังได้เป็นติ้งอันป๋อ ผิดกับตนที่ทรมานอยู่ในเขตหยุนไหลมาถึง 2 ปีจนมิเหลืออันใดสักอย่างแล้ว

โชคชะตามิเที่ยงแท้ แน่นอนว่าเขาก็ยังมิทราบว่าด้วยคำเอ่ยเดียวของฟู่เสี่ยวกวนจะทำให้เขาได้เป็นขุนนางข้างกายขององค์รัชทายาท

ในยามนี้เยี่ยนซีเหวินเองก็ประหลาดใจยิ่ง เกรงว่าเงิน 500 ตำลึงนั้นจะมีค่าเกินไปแล้ว ถึงกับทำให้จัวหลิวหวินได้เชื่อมกับดวงชะตาฟ้าเลยทีเดียว !

“ปีใหม่นี้จะกลับเมืองหลวงหรือไม่ ? ” ฟู่เสี่ยวกวนดื่มชาพลางเอ่ยถาม

“กลับสิ ข้าพร้อมออกเดินทางวันที่ยี่สิบ”

“ตลอดทางที่ข้าและองค์ชายผ่านมา เห็นว่าเจ้าดูแลเขตเหยาได้มิเลวเลยทีเดียว”

“เจ้าอย่าทำร้ายข้าเลย ก็เพราะได้รับคำแนะนำจากเจ้าทั้งนั้น สถานที่ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในตอนนี้คือที่แห่งใดกัน ? มันคือว่อเฟิงเต้า ! แม้แต่คนค้าขายของเขตเหยาก็ย้ายไปว่อเฟิงเต้าหลายสิบคนแล้ว ข้ายังกังวลว่าอย่าให้ที่ตรงนั้นของเจ้าดูดเงินทุนของพ่อค้าทั้งราชวงศ์ไปจนหมดสิ้น เยี่ยงนั้นคงทำให้พวกข้าได้ทานแกลบแทนข้าวเป็นแน่ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนหัวเราะยกใหญ่ “การลงทุนของว่อเฟิงเต้ามีขีดจำกัด พวกเรามิต้องการเงินลงทุนที่ต่ำกว่า 1,000,000 ตำลึงหรอก”

เยี่ยนซีเหวินตกตะลึงงัน จากนั้นก็จ้องมองฟู่เสี่ยวกวนอยู่เนิ่นนาน “เงินเฟ้อถึงเพียงนั้นแล้วหรือ ? เงินลงทุนมากที่สุดในเขตของข้าก็เป็นเจ้า เอาแบบนี้ดีหรือไม่ เจ้าช่วยแนะนำพ่อค้าที่เจ้ามิต้องการมาให้ข้าสิ จะรายเล็กหรือใหญ่ก็ได้ทั้งสิ้น”

“ข้าย่อมแนะนำให้เจ้าได้อยู่แล้ว แต่ทว่าพื้นที่เขตเหยานั้นเล็กเกินไปหน่อย”

หยูเวิ่นเต้าที่ได้ยินดังนั้นก็เข้าใจขึ้นมาทันพลัน ความจริงเป็นตนเองที่ได้รับการสอนสั่งจากฟู่เสี่ยวกวนมาตลอดทาง

“เมื่อกลับจินหลิงแล้ว ข้าจะทูลเสด็จพ่อว่าให้มอบหลินเจียงให้แก่เจ้า เยี่ยงนั้นสถานที่ก็จะใหญ่พอแล้วใช่หรือไม่ ? ”

เมื่อเยี่ยนซีเหวินได้ยินดังนั้น ก็คิดไปว่าหรือนี่จะเป็นการเลื่อนขั้นกัน ?

ได้ฝึกฝีมืออยู่ในเขตเหยามา 2 ปี เขาจึงมิกลัวที่จะเป็นจือโจว ความจริงแล้วท่านปู่เยี่ยนเป่ยซีก็มีแผนนี้อยู่ในใจแล้วเช่นกัน แต่ทว่าในยามนี้คำเอ่ยได้ออกมาจากพระโอษฐ์ขององค์ชายห้าเอง เขาย่อมน้อมรับความเมตตานี้ไว้อย่างแน่นอน

ตอนนี้ไร้ปัญหาเรื่องลำดับขั้นแล้ว เยี่ยนซีเหวินจึงโค้งคำนับให้หยูเวิ่นเต้าและหัวเราะน้อย ๆ “เรื่องนี้ต้องขอพึ่งพาองค์ชายแล้ว ! ”

หลังจากนั้นก็สามารถสนทนาได้เป็นกันเองมากยิ่งขึ้น มีเพียงจัวหลิวหวินที่เพิ่งเสร็จจากการอาบน้ำ และเมื่อได้ฟังแผนการขององค์ชายห้าจนเสร็จสิ้น เขารู้สึกค่อนข้างดีใจแต่ก็ยังมิสบายใจที่ตนได้รับความโปรดปราน

นี่เรียกว่าพ่ายแพ้จากทางนี้ แล้วค่อยไปหาทดแทนจากอีกทางใช่หรือไม่ ?

……