ตอนที่ 944 พบกันคราแรก

ตอนที่ 944 พบกันคราแรก

ฝ่ายตรงข้ามมีปรมาจารย์ถึง 5 คนและพระนักรบอีกหลายพันรูป

ส่วนฝ่ายตนมีปรมาจารย์เพียง 2 คนและหนึ่งในนั้นยังอยู่ไกลแสนไกล

ทหารดาบเทวะจำนวน 10,000 นายต่อกรกับพระนักรบหลายพันรูปมิได้เกินความสามารถของพวกเขาหรอก ทว่าปัญหาคือปรมาจารย์ทั้งห้านี้ต่างหาก

คำเอ่ยของสตรีนางนั้น นางเอ่ยกับข้าเยี่ยงนั้นหรือ ?

หากใช่…นางก็คือสวี่หยุนชิงเยี่ยงนั้นหรือ ?

แล้วบัดนี้อาการของนางเป็นเยี่ยงไรบ้าง ?

สายตาของฟู่เสี่ยวกวนทอดยาวไปยังสนามรบ เขาเห็นสวี่หยุนชิงอยู่ทางซ้าย นางใช้กระบี่ยันพื้นเอาไว้ เนื่องจากมิสามารถลุกขึ้นมาได้

นางกระอักโลหิตสีแดงสดออกมา จากนั้นก็ใช้ชายเสื้อเช็ดเลือดทิ้งพลางสะบัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงตรงหน้าผาก

ทว่าต่อมาฟู่เสี่ยวกวนก็เห็นพระอาจารย์ชรารูปนั้นกระโดดไปทางสวี่หยุนชิงอีกครา “ยิงมัน… ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนตะโกนสั่งเสียงดังลั่น เป่ยหวังฉวนจึงเล็งธนูไปยังเป้าหมาย

“ขอปืนด้วย ! ”

สวี่ซินเหยียนวางกล่องสีดำจากหลังลง ฟู่เสี่ยวกวนรีบเปิดกล่องดำนั้นออกมา “เป่ยหวังฉวน อย่าหยุดยิงมัน ! ”

ลูกธนูของเป่ยหวังฉวนจึงถูกยิงออกไปดอกแล้วดอกเล่า

หลวงพี่ชุดแดงใช้วิชาตัวเบาบินมาทางพวกเขา สวี่ซินเหยียนกำกระบี่เอาไว้ กำลังจะเข้าต่อสู้ แต่นางกลับได้ยินเสียงของฟู่เสี่ยวกวนเอ่ยขัดขึ้นมาก่อนว่า “อย่าขยับ ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนหยิบปืนยาวออกมาก็จริง ทว่ามืออีกข้างหนึ่งยังถือปืนกระบอกเล็กเอาไว้อยู่

เป่ยหวังฉวนมิได้มองไปยังนักบวชระดับปรมาจารย์ผู้นั้น เนื่องจากเขากำลังจับจ้องและยิงลูกศรไปยังหัวหน้านิกายฝูรูปนั้นอยู่

ด้านเจี่ยหนานซิงก็อาบโลหิตไปทั้งร่าง เขาสกัดกั้นหลวงพี่ชุดแดงเอาไว้ได้สองรูป ทว่าก็ได้รับบาดเจ็บมากมายหลายจุด

หลวงพี่ชุดแดงรูปนั้นได้ตรงเข้ามาทางฟู่เสี่ยวกวน กระบี่แหลมคมในมือยื่นเข้ามา ในขณะเดียวกันก็มีหลวงพี่ชุดแดงอีกรูปหนึ่งมาพร้อมดาบยาวซึ่งมีความเฉียบคมราวกับสามารถตัดแสงสุริยาให้ขาดได้

ฟู่เสี่ยวกวนกำปืนเล็กไว้ในมือ ดวงตาหรี่มองแล้วเล็งเป้าไปยังหลวงพี่ชุดแดงรูปนั้น

อยู่ ๆ หลวงพี่ชุดแดงก็รู้สึกราวกับว่ามีอันตรายรออยู่ นี่คือความรู้สึกที่ออกมาจากสัญชาตญาณของตน เขามิรู้หรอกว่าความรู้สึกอันตรายนี้มาจากที่ใด ทว่าเขาใช้พลังเพ่งไปที่กระบี่กว่าเจ็ดส่วน บัดนี้เขาอยู่ห่างจากฟู่เสี่ยวกวนเพียง 10 จั้งเท่านั้น

“ไปตายเสีย… ! ”

เขาเห็นท่าทางโหดเหี้ยมของฟู่เสี่ยวกวน จากนั้นก็ได้ยินเสียงก้องกังวานของปืน…

“ปัง ! ”

กระสุนเจาะเข้าระหว่างคิ้วของหลวงพี่ชุดแดงรูปนั้น

กลางอากาศราวกับมีบุปผาสีแดงสดผลิบาน

ทว่าอีกดาบหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในทันใด

ฟู่เสี่ยวกวนรีบยิงปืนนัดต่อไปทันที ทว่านัดนี้ยิงมิโดนเป้า

เขายิงปืนกระบอกเล็กหลายนัดติดต่อกัน แต่มีเพียงนัดเดียวเท่านั้นที่ยิงถูกขาของหลวงพี่ชุดแดงรูปนั้น

ดาบในมือของเขาชะงักลงครู่หนึ่ง

ธนูของเป่ยหวังฉวนยังคงพุ่งไปยังท้องนภา

พระอาจารย์ที่ถือไม้ขักขระไว้กระโดดลอยตัวมาอีกหนึ่งครา ในครานี้เขามิได้พุ่งไปหาสวี่หยุนชิง ทว่าเป็นฟู่เสี่ยวกวน !

เขากระโดดขึ้นจากพื้น กวัดแกว่งไม้ขักขระแล้วพุ่งเข้าหาฟู่เสี่ยวกวนทันใด !

ทันใดนั้นเอง มิรู้ว่าสวี่หยุนชิงเอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใด นางตะโกนออกมาดังก้องกังวาลว่า “เจ้าลาโง่ศีรษะล้าน ไปตายเสีย ! ” นางรีบแสดงความสามารถแล้วตามหัวหน้านิกายมาติด ๆ นางกัดฟันแล้วขว้างกระบี่ในมือออกไปทันใด

กระบี่แพรวพราวราวกับแสงจากฝนดาวตก มันพุ่งตรงไปที่แผ่นหลังของหัวหน้านิกาย !

หัวหน้านิกายฝูหันหลังกลับไป พลางโยนไม้ขักขระในมือออกไปขวางกระบี่ของสวี่หยุนชิง จากนั้นไม้ขักขระก็พุ่งเข้าไปทางสวี่หยุนชิงอย่างรุนแรง

สวี่หยุนชิงจ้องมองไปทางฟู่เสี่ยวกวนแล้วตะโกนเสียงดังว่า “ลูกแม่…เจ้าโง่หรือเยี่ยงไร ? รีบหนีไปสิ… ! ”

ฟู่เสี่ยวกวนหยิบปืนกระบอกยาวขึ้นมาอีกครา

เขาต้องยิงปืนนัดนี้เพื่อสตรีที่เพิ่งเคยพบหน้า และนางคือมารดาของร่างนี้ !

เขาเล็งปืนไปยังหัวหน้านิกายฟู แน่นอนว่าไม้ขักขระของพระชรารูปนั้นกำลังจะถึงตัวสวี่หยุนชิงแล้วเช่นกัน

เขาขบกรามแน่น จากนั้นก็เหนี่ยวไกปืนขึ้น

นี่คือกระสุนนัดสุดท้ายแล้ว

จังหวะที่เขาเหนี่ยวไกปืนออกไป เขารู้สึกกดดันมากยิ่งนัก

และชั่วอึดใจที่เขาเหนี่ยวไกปืนนั้น สวี่หยุนชิงก็กัดฟันปล่อยหมัดออกไปยังไม้ขักขระ

ชั่วพริบตาเดียวกันนั้น เจี่ยหนานซิงก็ถูกกระบี่แทงทะลุที่ช่องท้อง ทว่ากำปั้นของเขาก็ได้ชกเข้าที่ศีรษะของหลวงพี่ชุดแดงรูปหนึ่งจนแตกร้าว

“ปัง… ! ”

ขณะที่เสียงปืนดังขึ้นก็มีกระบี่เล่มหนึ่งพุ่งมาจากทางตะวันออก

กระบี่ที่พุ่งมาจากทางตะวันออกตัดดาบที่กำลังจะโจมตีสวี่ซินเหยียนจนขาดเป็นสองท่อน

ในจังหวะที่ดาบถูกตัด ทันใดนั้นร่างของผู้นำนิกายฝูก็ถูกลูกกระสุนอัดเข้าอย่างจัง โลหิตแตกกระจายราวกับดอกไม้สีเลือด

ฟู่เสี่ยวกวนมิได้วางปืนลงทันที เขามองผ่านกล้องเล็งเป้าบนปืนและพบว่าพระชราถูกยิงบริเวณช่องท้อง ร่างของอีกฝ่ายถูกแรงอัดจากปืนจนกระเด็นออกไปไกล เจ้าสมควรตาย !

จากนั้นเขาก็พบว่าใบหน้าของหัวหน้านิกาย…กำลังยิ้ม !

ฟู่เสี่ยวกวนรีบหันกระบอกปืนแล้วมองผ่านกล้องเล็งเป้า เขาเห็นไม้ขักขระของหัวหน้านิกายฝูกระแทกเข้าที่ไหล่ของสวี่หยุนชิงอย่างรุนแรง !

บัดนี้สวี่หยุนชิงล้มลงกับพื้นแล้ว สายตาของนางยังคงมองมาทางฟู่เสี่ยวกวน นางกำลังแย้มยิ้ม ทว่าใบหน้ากลับเต็มไปด้วยโลหิต

ฟู่เสี่ยวกวนรู้สึกสั่นสะท้านขึ้นมาทันใด “ท่านแม่… ! ”

เขาตะโกนเสียงดังแล้วรีบวางปืนในมือลงทันใด จากนั้นก็วิ่งไปหามารดาอย่างสุดชีวิต

ร่างของสวี่หยุนชิงกองอยู่กับพื้น บนพื้นเต็มไปด้วยดอกท้อบานสะพรั่ง

ดอกท้อเพิ่งร่วงหล่นลงมาจากกิ่งก้านจึงมีสีสันที่สดใสมากยิ่งนัก

ฟู่เสี่ยวกวนคุกเข่าลงกับพื้น อุ้มสวี่หยุนชิงขึ้นมา เขาร้องตะโกนเสียงดังลั่นว่า “ท่านแม่… ! ”

สวี่หยุนชิงลืมตาขึ้นเล็กน้อย นางจ้องมองบุตรชายผ่านม่านขนตา พลางคิดไปว่าได้เห็นบุตรชายในระยะใกล้เสียที ลูกแม่เจ้าช่างหล่อเหลาเสียจริง รูปงามเหมือนแม่ในวัยแรกรุ่นมิมีผิด

นางพยายามยกมือขึ้น มือของนางสั่นคลอนมากยิ่งนัก และในท้ายที่สุดนางก็พบว่ามิสามารถทำได้