บทที่ 62

“อี้ชวน อย่าโกรธฉันเลยได้ไหม? ฉันไม่ได้เอ่ยถึงชื่อนายเลยนะ ฉันสาบานได้”

ได้ยินคำขอโทษของเย่ซินหย่าแต่ละคำฟังดูน่าสงสาร ราวกับใจแตกสลาย ฟู่อี้ชวนสูดลมหายใจลึกๆ ในใจ แล้วพูดว่า

“ถึงจะเป็นบัญชีรอง แล้วก็ไม่เอ่ยชื่อของฉัน แต่สร้อยกุหลาบนั่นมีแค่เส้นเดียว ก่อนหน้านี้พวกปาปารัสซี่ก็ตามไม่เลิกเพราะเรื่องงานเดินแบบ”

“ขอโทษนะอี้ชวน ฉันผิดไปแล้ว ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดให้รอบคอบ...” เย่ซินหย่าก็ร้องไห้ออกมา

ฟู่อี้ชวนได้ยินเสียงร้องไห้ จึงกดริมฝีปากแน่น แล้วเงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง

…ช่างมันเถอะ ซินหย่าเป็นคนซื่อขนาดนั้น เธอก็แค่อยากแชร์เฉยๆ ก็เท่านั้นเอง

ส่วนที่โพสต์กลางดึก เธอก็บอกแล้วว่าเมื่อคืนนอนดึก คงไม่ได้ตั้งใจจะเลือกเวลานั้นหรอก

“อย่าร้องไห้เลย ฉันก็แค่ถามเฉยๆ ต่อไปเธออย่าโพสต์อะไรตามใจอีกก็แล้วกัน เพราะมันจะทำให้พวกปาปารัสซี่เอาฉันกับเธอไปโยงกันได้ง่ายๆ” ฟู่อี้ชวนพูด น้ำเสียงเริ่มอ่อนลง

เย่ซินหย่าสูดน้ำมูก ยังมีเสียงสะอื้นเล็กน้อย แต่มุมปากกลับยิ้มเยาะเบาๆ

ก็เพราะอยากให้โยงกันนั่นแหละถึงโพสต์ ไม่อย่างนั้นจะทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเธอเป็นว่าที่สะใภ้ตระกูลเศรษฐีได้ยังไง?

“ฉันเข้าใจแล้ว อี้ชวน ฉันสัญญาว่าจะไม่โพสต์อะไรอีกแล้ว” เย่ซินหยาพูดเสียงเบา เสียงที่ทั้งนุ่มนวลน่ารักจนใครได้ยินก็อดสงสารไม่ได้

“ฉันก็มีส่วนผิด หลังจากเรื่องในงานเดินแบบครั้งก่อนฉันควรจะเตือนเธอไว้” ฟู่อี้ชวนพูด

“ใช่ นายคงรู้สึกว่าฉันน่าอาย ถึงไม่อยากเกี่ยวข้องกับฉันต่อหน้าคนอื่นใช่ไหม?” เย่ซินหย่ากัดริมฝีปากแน่น เตรียมจะร้องไห้อีกครั้ง

“ไม่ใช่” ฟู่อี้ชวนรีบปฏิเสธทันที “แต่เพราะฉันแต่งงานแล้ว จะให้มีข่าวฉาวแบบนั้นได้ยังไง”

พอพูดจบ เขาเองก็นิ่งไป

ไม่อยากให้มีข่าวฉาว แต่…เขากลับจูบเย่ซินหย่าหลายครั้งแล้ว

นั่นมันร้ายแรงยิ่งกว่าข่าวฉาวซะอีก

ฟู่อี้ชวนตกอยู่ในความเงียบ กำหมัดแน่น ความรู้สึกหักหลังและเสแสร้งถาโถมเข้ามาโดยไม่รู้ตัว ทำให้เขารู้สึกผิดและสับสน