บทที่ 63

แต่ว่า เขากลับไม่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอย่างที่หวังไว้ แต่เป็นเสียงตอบรับจากระบบดังขึ้นแทนว่า

[ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองใหม่อีกครั้งในภายหลัง]

ฟู่อี้ชวนชะงักไปทันที ติดต่อไม่ได้?

เขากดวางสายแล้วโทรใหม่อีกครั้ง หลายครั้งแล้วก็ยังเป็นเหมือนเดิม ทันใดนั้น ความโมโมก็พลุ่งพล่านขึ้นในใจ

ก่อนหน้านี้โทรหาซูมั่วเป็นร้อยสายอย่างน้อยก็ยังไม่มีคนรับสาย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นไม่สามารถติดต่อได้มันหมายความว่าไง? เธอบล็อกเขาแล้วงั้นเหรอ?

ฟู่อี้ชวนกำหมัดแน่น กัดฟันหัวเราะ พูดด้วยความโกรธว่า

“ดีมาก ซูมั่ว อุตส่าห์ให้ทางลงเธอกลับไม่ลง จะให้ฉันตามไปหาเธอถึงโรงพยาบาลหรือไง? ฝันไปเถอะ!”

เรื่องแก๊สรั่วผ่านไปตั้งสี่วัน เขายังไม่ด่าเธอสักคำ แถมยังจะให้เย่ซินหย่าย้ายออกไปอีก สุดท้ายแล้วซูมั่วล่ะ?

ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณไม่ว่า ยังอารมณ์ร้ายขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นบล็อกเขาแบบนี้

ฟู่อี้ชวนโกรธจนแทบจะทนไม่ไหว รู้สึกว่าที่ผ่านมาตัวเองตามใจเธอเกินไป ทั้งที่เมื่อก่อนแค่เขาบอกให้ไปทางซ้ายเธอไม่มีทางกล้าหันไปทางขวา และเชื่อฟังเขาทุกอย่างมาโดยตลอด

เบอร์โทรศัพท์โดนบล็อกไปแล้ว เขาก็จะไม่ส่งข้อความไปอีก เพราะถ้าทำแบบนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าเกินไป

เหมือนกับว่ากำลังวิ่งตามไปอ้อนวอนซูมั่ว และประจบประแจงเอาใจเธอ

……

ที่ป้ายรถเมล์ข้างถนนคนเดิน

หลีโย่วมาแล้ว พอเห็นแผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวที่อยู่ไม่ไกล เธอก็จำได้ทันที แล้วเดินเข้าไปทัก

“มั่วมั่ว~”

ซูมั่วสะดุ้งเล็กน้อย หันหน้าไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา แต่กลับต้องเจอกับสีหน้าตะลึงของเพื่อนสนิท

ซูมั่วเอียงคอเล็กน้อย พลางคิดด้วยความสงสัย ‘หรือว่าผ่านไปสองปีหลีโย่วจะจำเธอไม่ได้แล้ว?’

แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะเมื่อกี้ยังเรียกชื่อเธออยู่เลย