บทที่ 65

“ฉันไม่บังคับเธอหรอก รอให้เธอพร้อมจะเล่าค่อยบอกฉันก็ได้” หลีโย่วพูดพลางถอนหายใจ

“อืม” ซูมั่วเงยหน้าขึ้น แล้วยิ้มพูดเบาๆ

เธอซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดที่ลองแล้วว่าใส่พอดี แล้วก็ไปเลือกซื้อรองเท้าส้นสูงอีก ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านทำผม

“ช่วยตัดผมสั้นให้ฉันหน่อยค่ะ ประมาณไหปลาร้า” ซูมั่วนั่งอยู่หน้ากระจก พูดขึ้น

ช่างทำผมพยักหน้าเข้าใจ แล้วเริ่มลงมือตัดผม ส่วนซูมั่วก็นั่งเหม่อมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก

ช่างดูเศร้าและหดหู่ เหมือนไม่มีพลังชีวิตหลงเหลืออยู่เลย

เลิกกับฟู่อี้ชวนแล้ว ก็ควรจะใช้ชีวิตให้มีความสุขไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อหนีออกมาจากกรงขังมาแล้ว และจะไม่มีทางกลับไปอีก

เธอยกมุมปาก เผยรอยยิ้มออกมา

ค่อยๆ ปรับตัวให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม กลับมาดูแลตัวเองใหม่อีกครั้ง

“อย่าตัดตรงไปเลยนะ ให้ตัดเป็นเลเยอร์ ดัดปลายผม เกลียวออกนอก แล้วก็ดัดด้านบนตรงกลางหัวด้วย” หลีโย่วที่ยืนอยู่ข้างๆ อธิบายกับช่างตัดผมอย่างละเอียด

หลังจากตัดผมเสร็จ ก็ล่วงเลยไปสองชั่วโมงแล้ว หลีโย่วมองทรงผมใหม่ของซูมั่วอย่างพอใจ พูดว่า

“สุดยอด เหมือนเปลี่ยนหัวใหม่เลย ถ้าแต่งหน้าบางๆ ไปทำงานอีกนิด จะเพอร์เฟกต์สุดๆ”

ซูมั่วลูบผมของตัวเอง รู้สึกได้ว่ามันต่างออกไปจริงๆ ดูทะมัดทะแมงขึ้น แล้วก็ไม่ค่อยดูเศร้าหมองแล้ว

ถึงเวลานัดกินข้าวกับรุ่นพี่แล้ว หลีโย่วขับรถพาซูมั่วไปที่ร้านอาหาร ระหว่างทาง

ซูมั่วยืมลิปสติกจากเธอ หลีโย่วแซวขึ้นมาทันทีว่า

“แหม เพราะจะได้เจอโจวจิ่งอันล่ะสิ?”

“อย่าล้อแบบนี้สิ ฉันกับรุ่นพี่ไม่ได้มีอะไร” ซูมั่วพูด

“เธออาจจะคิดว่าไม่มีอะไร แต่ตอนเรียนมหาลัยเขาก็ชอบเธอนะ ก็จีบเธอแล้วด้วยแต่เธอไม่สนใจ” หลีโย่วพูด

ซูมั่วชะงักไปครู่หนึ่ง สมัยเรียนมหาลัยเหมือนว่าพี่จะเคยมาสารภาพรักกับเธอจริงๆ แค่ตอนนั้นเธอยังชอบฟู่อี้ชวนอยู่ เลยไม่รู้สึกอะไรกับผู้ชายคนอื่น

“ฉันแค่แต่งหน้าให้ดูสดชื่นขึ้น ไม่อยากให้เขาถามอะไรฉันมาก” ซูมั่วตอบ พลางเก็บลิปสติกคืนใส่กระเป๋าของหลีโย่ว

“โอเค แต่เธอกลับประเทศมาครั้งนี้ ถ้าเขายังจีบเธออยู่ ฉันคิดว่าเธอลองพิจารณาดูหน่อยก็ดีนะ” หลีโย่วพูด

ซูมั่วเม้มปากไม่พูดอะไร ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เธอกับรุ่นพี่เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาก่อน ตอนนี้ก็ยังเป็นหัวหน้ากับ ลูกน้องกันอีก