บทที่ 66

ถ้าซูมั่วรับสายโทรศัพท์ของหลี่หยวนแต่กลับบล็อกเขาคนเดียว...

หลี่หยวนแอบชำเลืองมองประธานฟู่อีกครั้ง พลังงานความมืดพลุ่งพล่านไปทั่ว จนเขารู้สึกเหมือนชีวิตตัวเองไม่ปลอดภัย

[ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่อีกครั้งในภายหลัง]

เสียงระบบอัตโนมัติดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ฟู่อี้ชวนถึงกับชะงักไปทันที

หลี่หยวน ‘โชคดี รอดตายแล้ว...’

“ลองโทรอีกสักสองสามครั้งสิ” ฟู่อี้ชวนพูด

หลี่หยวนเลยลองโทรอีกสองสามครั้ง แต่ผลก็ยังเหมือนเดิมทุกครั้ง

ฟู่อี้ชวน ‘ฮึ ที่แท้ก็เหมือนกันทุกคนสินะ’

ความโมโหที่อัดแน่นค่อยๆ จางหายไป อารมณ์ก็ดีขึ้นแล้ว แม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกดีขึ้น

“พอแล้ว นายไปเถอะ เธอก็บล็อกนายเหมือนกัน” ฟู่อี้ชวนพูด

หลี่หยวนชะงักไปชั่วครู่ แล้วก้มลงดูโทรศัพท์ ก่อนจะเข้าใจว่า

ประธานฟู่โกรธคุณนายที่บล็อกเขางั้นเหรอ?

“ประธานฟู่ครับ อาจจะไม่ใช่การแจ้งเตือนว่าโดนบล็อก บางทีมันอาจจะเพราะโทรศัพท์ปิดเครื่องอยู่ก็ได้ครับ” หลี่หยวนพยายามช่วยอธิบาย

ฟู่อี้ชวนขมวดคิ้ว “เป็นไปได้ยังไงเธออยู่โรงพยาบาลจะไม่ใช้โทรศัพท์ได้ยังไง ตอนเช้าฉันโทรไปหาเธอตั้งหลายรอบก็ได้ยินแต่เสียงแจ้งเตือนแบบนี้”

หลี่หยวน ‘เอ่อคือ...’

เขายังไม่ทันคิดคำแก้ตัวอื่นออก ก็ได้ยินประธานฟู่พึมพำกับตัวเองว่า

“โทรศัพท์…จริงสิ เมื่อสี่วันก่อนฉันปาโทรศัพท์ของเธอฉันแตกเป็นสองท่อนไป”

หลี่หยวน ‘…ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?’

“แต่ฉันก็ซื้อเครื่องใหม่ให้เธอแล้วนี่ หรือว่าเธอไม่ได้ใช้? หรือว่าเธอบล็อกฉันจริงๆ?” ฟู่อี้ชวนเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

“ประธานฟู่ครับ ถ้าจะเดาแบบนี้สู้คุณไปหาคุณนายที่โรงพยาบาลแล้วถามให้รู้เรื่องเลยไม่ดีกว่าเหรอครับ?” หลี่หยวนเสนอ