บทที่ 67

หลี่หยวน “...”

สรุปพูดไปก็เปล่าประโยชน์? ประธานฟู่ก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี?

พอเข้าลิฟต์ สีหน้าของฟู่อี้ชวนก็เคร่งขรึมขึ้นมา

ต่อให้ตอนนั้นซูมั่วอธิบายแล้วไง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดกับเขาโดยตรงอยู่ดี? แถมยังห้ามหลี่หยวนไม่ให้บอกเขาอีก

ในเมื่อคิดว่าเขาใส่ร้ายเธอ งั้นก็โทรมาพูดเองให้ชัดเจนเองสิ

เขาให้โอกาสเธอมาหลายครั้งแล้ว เธอจะเป็นฝ่ายยอมก่อนสักครั้งมันจะตายหรือไง?

ฟู่อี้ชวนขับรถตรงไปยังร้านอาหารที่จองไว้ ด้วยความขุ่นเคือง

เย่ซินหย่าไปถึงก่อนแล้ว กำลังนั่งเปิดเมนูดูอยู่

แม้ว่าตอนเช้าจะมีเรื่องให้ไม่พอใจกันนิดหน่อย แต่ตอนที่เธอชวนฟู่อี้ชวนมากินข้าวกลางวันอีกฝ่ายก็ตอบรับอย่างเต็มใจไม่ใช่เหรอ?

แสดงว่าระหว่างพวกเขายังไม่มีรอยร้าวอะไร ขอแค่เธอเติมไฟอีกหน่อย ทำให้เขากลับมารักเธอเหมือนตอนสมัยเรียนมหาลัยก็พอแล้ว

อีกฝั่งจากโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ ตำแหน่งเฉียงไปด้านหน้า

“รุ่นพี่” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่เงยหน้าหันกลับไปโดยอัตโนมัติ

ทันทีที่เห็นหญิงสาวหน้าตาสวยใสไร้เดียงสาเหมือนเช่นเคย โจวจิ่งอันก็ลุกขึ้นยืน มองไม่ละสายตา เผยรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้า

ที่แท้ คนที่เคยทำให้เราตกตะลึงในความสวยตอนวัยรุ่น ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ยังทำให้เรารู้สึกตกตะลึงเหมือนเดิม

“ยินดีต้อนรับกลับประเทศนะ ซูมั่ว” โจวจิ่งอันยื่นมือออกไปทักทาย และซูมั่วก็จับมือเขาตอบ

“โอ๊ยๆ ในสายตานี่คือไม่เห็นฉันเลยสินะ” หลีโย่วพูดหยอกล้อพร้อมรอยยิ้ม

“จะเป็นไปได้ยังไง คุณหลีออกจะสวยและมีเสน่ห์ขนาดนี้ ถ้ามองไม่เห็นเธอตาก็ต้องมีปัญหาแล้วล่ะ” โจวจิ่งอันยิ้มพูด ก่อนจะจับมือทักทายกับเธอ

“จุ ปากหวานจริงๆ เลยนะ แต่ก็ไม่เห็นว่าความสามารถนี้จะช่วยให้ตามจีบใครสำเร็จเลยสักคน” หลีโย่วเลิกคิ้วแซว