บทที่ 68

ซูมั่วฟังแล้ว รู้สึกดีใจแทนรุ่นพี่ ที่ในที่สุดความฝันในตอนนั้นของเขาก็เป็นจริง

“จะว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณซูมั่วเหมือนกัน ที่ตอนนั้นเธอเป็นคนหาเงินลงทุนจากนักลงทุนใจบุญได้ถึงห้าสิบล้าน” โจวจิ่งอันพูดพลางมองไปที่ซูมั่ว

“ซูมั่วเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมไม่เคยบอกกันเลย?” หลีโย่วถามด้วยความประหลาดใจ

“เพราะตอนที่เธอหานักลงทุนได้เธอก็ไปต่างประเทศแล้ว ตอนนั้นฉันซาบซึ้งใจมาก ถึงกับอยากให้ซูมั่วเป็นผู้ถือหุ้นโดยตรง แต่เธอกลับเดินทางไปอย่างกระทันหัน” โจวจิ่งอันถอนใจพูด

ซูมั่วฟังแล้ว ความทรงจำย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน

จริงๆ แล้วตอนนั้นเธอวางแผนจะร่วมทำธุรกิจกับรุ่นพี่ แต่ใครจะรู้ว่าโชคชะตากลับมอบ “ลาภลอย” มาให้เธอ

เธอจึงยอมทิ้งหน้าที่การงานเพื่อความรัก และหายตัวไปอย่างเงียบๆ กลายเป็น “แม่บ้าน” ที่ถูกกักขัง

“ถ้าเป็นการลงทุนแบบนักบุญ มั่วมั่วจะกลายเป็นผู้ถือหุ้นได้ยังไง? แล้วยังได้ปันผลด้วย?” หลีโย่วเน้นประเด็นสำคัญ

“เพราะต่อมานักลงทุนใจบุญเปลี่ยนเป็นลงทุนส่วนตัว เลยแบ่งปันผลกับซูมั่วคนละครึ่ง” โจวจิ่งอันอธิบาย

“โอ้พระเจ้า เจอเจ้านายรวยมหาศาลขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” หลีโย่วพูดด้วยความประหลาดใจ

“เป็นคุณท่านฟู่น่ะ” โจวจิ่งอันตอบหลีโย่ว “ท่านเป็นคนระดับนั้นไม่ขาดแคลนเงินทองอยู่แล้ว จะเอาห้าสิบล้านไปลงทุนส่วนตัวก็แค่เรื่องเล็ก”

พอได้ยินคำว่า “ฟู่” ซูมั่วก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที พร้อมกับสังเกตสีหน้าของหลีโย่วกับโจวจิ่งอันไปด้วย กลัวว่าพวกเขาจะนึกเชื่อมโยงอะไรบางอย่าง

“มั่วมั่ว เธอกับคุณท่านฟู่คนนั้นไปสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลีโย่วถามเธอ

ซูมั่วพยายามฝืนยิ้ม กำลังจะหาข้ออ้างเพื่อเอาตัวรอด ก็ได้ยินโจวจิ่งอันพูดต่อว่า

“ตอนนั้นฉันเป็นหัวหน้าพาทีมแข่งใช่ไหม? ซูมั่วเป็นรองหัวหน้าทีม แล้วตอนนั้นก็มีคุณท่านฟู่เป็นกรรมการด้วย”

“ใช่แล้ว พอเจอกันบ่อยๆ ฉันเลยมีโอกาสรู้จักกับเขา ส่วนเรื่องเงินลงทุน ก็เป็นเพราะตอนนั้นเขาประเมินแล้วรู้สึกว่าบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งใหม่ของรุ่นพี่ดูมีศักยภาพในอนาคต เลยลงทุนด้วย” ซูมั่วเล่าเพิ่ม