บทที่ 87

ต้นฉบับหนังสือข้อตกลงการหย่าที่เขาเป็นคนเซ็นชื่อด้วยตัวเอง??

เป็นไปไม่ได้!!!

“ผมไม่เคยเซ็นชื่อ! ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเห็นเอกสารนั่นเลยด้วยซ้ำ!” ฟู่อี้ชวนตะโกน

ทางฝั่งพ่อบ้านถูกคุณชายตะโกนใส่ก็ถึงกับแก้วหูสะเทือนจนมีสติชัดเจนแจ่มแจ้ง เขาถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

“แต่เอกสารเป็นของจริงนะครับ ตรงที่เซ็นชื่อผมก็ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไร อีกอย่างเมื่อสองวันก่อนคุณชายก็ไม่ได้โทรมาแจ้งด้วย คุณท่านเลยคิดว่าคุณชายก็เห็นด้วยแล้ว”

“ไม่ ผมเปล่านะ! เอกสารที่ผมไม่ได้เซ็นทำไมถึงคิดว่าผมยอมรับ?!” ฟู่อี้ชวนพูดอย่างโกรธเกรี้ยว จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน

พ่อบ้านได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้ว แล้วพูดอย่างลังเลว่า “หรือว่าคุณนายน้อยจะปลอมลายเซ็นของคุณชายครับ?”

“เหอะ ๆ มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละที่ทำเรื่องผิดกฎหมายแบบนี้ออกมาได้ สมองไม่ได้โตตามตัวเลยสักนิด!” ฟู่อี้ชวนว่าอย่างโมโห

“ปลอมแปลงลายเซ็น งั้นเอกสารการหย่านั่นก็ไม่มีผลทางกฎหมาย เธอตั้งใจหลอกฉันไม่พอยังลามไปถึงคุณปู่ด้วย!”

นี่เธอเห็นเขาเป็นอะไรไปแล้ว? เป็นลิงในสวนสัตว์หรือยังไง? ถึงได้กล้ามาล้อเล่นกับเขาแบบนี้!

ฟู่อี้ชวนโกรธจนแทบขาดสติ เขาอยากจะรีบพลิกแผ่นดินพลิกแผ่นตามหาตัวซูมั่วออกมาให้ได้เสียเดี๋ยวนั้น

พ่อบ้านที่อยู่ปลายสายได้ยินแบบนั้น ก็พูดออกมาด้วยความฉงน

“คุณนายน้อยไม่มีทางเอาเรื่องหย่ามาล้อเล่นหรอกมั้งครับ ไหนจะเรื่องปลอมแปลงเอกสารอีก”

“ทำไมจะทำไม่ได้ เพราะช่วงนี้เธอโกรธผมเรื่องเย่ซินหย่า เลยเล่นแผลง ๆ จนถึงขั้นนี้ไง!” ฟู่อี้ชวนว่าอย่างโกรธเคือง

“แถมยังมาใช้อุบายหายตัวไป ถอดซิมโทรศัพท์ออก คิดว่าผมจะรู้สึกเคว้งคว้างจนต้องรั้งให้เธออยู่หรือไง? ฝันกลางวันชัด ๆ !

“แล้วก็ไม่คิดเสียบ้างว่าตัวเองเป็นใคร ทั้งที่ตอนแรกก็เป็นเธอที่หน้าด้านอยากจะแต่งงานกับผมเองแท้ ๆ !!”