บทที่ 88

ซูมั่วอยากได้ไม่ใช่หรือ? อย่างนั้นเขาก็เอาไปให้เธอ ดูสิว่าเธอจะกล้ารับไปไหม

ถึงกับดึงคุณปู่มาล้อเล่นด้วยแบบนี้ ช่างเป็นผู้หญิงที่กินบนเรือนขี้รถบนหลังคาจริง ๆ ลืมไปหมดสิ้นว่าตอนแรกเป็นเพราะคุณปู่ เขาถึงได้แต่งงานกับเธอไม่ใช่หรือไง?

เย่ซินหย่ายังไม่หลับ เธอยังคงเตรียมกับข้าวไว้รอฟู่อี้ชวนเลิกงาน

ทันทีที่เจ้าตัวเข้าประตูมา ทั้งที่เธอเพิ่งจะก้าวเข้าไปหา สุดท้ายกลับเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว แล้วพูดออกมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“เมื่อคืนฉันบอกเธอไปแล้วนี่ว่าไม่ต้องทำอะไรพวกนี้? เก็บข้าวของออกมาหรือยัง? ถ้าเก็บเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้หลี่หยวนมาพาเธอย้ายบ้าน”

เย่ซินหย่าชะงักเท้าทันที ในดวงตาเคล้าคลอไปด้วยน้ำตา

“อี้ชวน... นายอยากจะไล่ฉันออกไปขนาดนี้เลยเหรอ? เมื่อคืนก็เร่งทีหนึ่งแล้ว มาคืนนี้ก็ยัง...”

ฟู่อี้ชวนเม้มปากเล็กน้อย แล้วตอบกลับไปว่า “เธออยู่บ้านฉันแบบนี้มันดูไม่เหมาะสม ฉันแต่งงานแล้ว ซูมั่วเองก็หนีออกจากบ้านเพราะเรื่องนี้”

“เพราะงั้นนะ เธอออกไปอยู่ข้างนอกเถอะ มันดีกับพวกเธอทั้งคู่ วันข้างหน้าซูมั่วจะได้ไม่ต้องหาเรื่องคิดจะทำร้ายเธออีก”

เย่ซินหย่าได้ยินแบบนั้น น้ำตาของเธอก็ทะลักออกมาทันที ความเจ็บปวดกับความโกรธทำให้เธอโพล่งออกไปว่า

“นายชอบฉันไม่ใช่เหรอ? มั่วมั่วไม่อยู่ก็เป็นเรื่องดีแล้วนี่? ฉันจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับนายไง!”

“ไม่มีซูมั่วแล้ว บ้านหลังนี้ก็จะกลายเป็นบ้านของพวกเราสองคน!”

ฟู่อี้ชวนได้ยินแบบนี้เข้าก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาทำหน้าบึ้งตึงพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “นี่เป็นบ้านของฉันกับซูมั่ว”

“เรื่องของฉันกับเธอมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว นับตั้งแต่ที่เธอเลือกจะไปจากฉันเพียงเพื่อเงินห้าสิบล้าน พวกเราก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว”

เย่ซินหย่ากำมือทั้งสองข้างแน่น เธอเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อ

“ฉันไม่เชื่อ นายยังรักฉันอยู่แน่ ๆ ไม่งั้นจะทำดีกับฉันขนาดนี้ไปเพื่ออะไร?”

“ไปรับไปส่งฉันทำงานเลิกงาน เข้าร่วมงานแฟชั่นโชว์ของฉัน พาฉันกลับบ้าน แถมยังให้ฉันเข้าไปนอนในห้องของซูมั่ว ตอนที่ฉันกับซูมั่วบาดเจ็บพร้อมกัน นายก็เลือกที่จะปกป้องฉันก่อนเป็นคนแรก”