บทที่ 90

เมื่อย้อนดูวิดีโอสมัยอยู่มหาวิทยาลัยของซูมั่วอีกครั้ง เขาถูกเด็กสาวผู้เปล่งประกายและเก่งกาจคนนั้นดึงดูด ถึงขั้นคิดว่าถ้าหากไม่มีเย่ซินหย่า เขากับซูมั่วจะได้คบกันหรือไม่นะ

ยังมีหลังเที่ยงคืนเมื่อวานที่เข้าไปนอนในห้องซูมั่ว พอได้กลิ่นเตียงที่เธอเคยนอน ในหัวสมองก็นึกถึงเธอ...

ฟู่อี้ชวนก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำหลังอาบน้ำแล้วเสร็จ ความเย็นทำให้สมองของเขาปลอดโปร่ง ดูเหมือนว่า เขาจะได้คำตอบแล้ว...

ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบก็ตามแต่ เขาไม่ต้องการให้ซูมั่วหายไปจากสายตาของเขา หลุดพ้นไปจากการควบคุมของเขา

ครั้นเห็นเอกสารการหย่าที่ถูกขยี้จบยับบริเวณปลายเตียง ฟู่อี้ชวนก็เดินเข้าไปคว้ามันขึ้นมา แล้วคิดจะฉีกทิ้ง

เพียงแต่ยังไม่ทันได้ฉีก เขาก็เหลือบไปเห็นว่าตรงส่วนเนื้อหายังมีลายน้ำกับการวิเคราะห์กรณีตัวอย่างอยู่

ฟู่อี้ชวน “...”

นี่เป็นความผิดพลาดร้ายแรงในการดาวน์โหลดเอกสาร ตอนที่อยู่ในห้องทำงาน เขาถูกความเดือดดาลเล่นงานจนขาดสติ เลยพิมพ์ออกมาโดยที่ไม่ได้ลบทิ้ง

แต่อย่างนี้ก็ดี เพราะเขาไม่ต้องฉีกมันแล้ว เก็บไว้ใช้เป็น “หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง”

ซูมั่วกล้าทำหนังสือข้อตกลงการหย่าปลอมมาหลอกเขา อย่างนั้นเขาจะทำให้เหมือนจริงยิ่งกว่าที่เธอทำ อยากเห็นนักว่าเธอจะกลัวหรือไม่ แล้วคราวหน้ายังจะกล้าทำแบบนี้อีกอยู่หรือเปล่า

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฟู่อี้ชวนก็กระตุกยิ้มมุมปาก รู้สึกสุขใจที่จะได้เอาคืน

อาจเป็นเพราะรู้ว่าหนังสือข้อตกลงที่อยู่กับคุณปู่ฉบับนั้นเป็นของปลอม เขากับซูมั่วไม่มีทางหย่ากัน ซูมั่วก็แค่โกรธเลยหนีออกจากบ้านไป ถึงเวลาก็จะกลับมา

คืนนี้เขาเลยนอนหลับสนิท

เช้าตรู่วันต่อมา

หลังคุณท่านฟู่ตื่นแต่เช้า ก็ลุกขึ้นมาออกกำลังกาย พลางฟังพ่อบ้านเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไปด้วย

“โทรมาตอนดึกดื่นเที่ยงคืนเนี่ยนะ? มันไม่หลับไม่นอนหรือยังไง?” คุณท่านฟู่กล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ตอนแรกคุณชายรีบร้อนมาก เหมือนอยากให้คุณท่านจัดการอะไรบางอย่างให้ แต่ตอนหลังก็ไม่ได้พูดอะไร กลับพูดถึงคุณนายน้อยขึ้นมาแทน บอกว่าคุณนายน้อยหนีออกจากบ้านไปแล้วครับ” พ่อบ้านว่า