บทที่ 91

“จะให้แกทำไม? ให้ไปวุ่นวายกับมั่วมั่วหรือไง?” คุณท่านฟู่ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

ฟู่อี้ชวนเม้มปาก แล้วค่อย ๆ พูดออกไป “ผมไม่ได้จะไปวุ่นวายกับเธอ ผมแค่...”

“อยากถามว่าเธออยู่ที่ไหน จะได้ไปรับเธอกลับมา” น้ำเสียงของฟู่อี้ชวนเบาลงไปเล็กน้อย

“ไปรับเธอกลับมาทำไมล่ะ ไม่ใช่ว่าแกอยากหย่ากับเธอหรอกเหรอ? ชื่อก็เซ็นไปจนตอนนี้กลายเป็นอดีตสามีแล้ว แกยังจะไปรบกวนเธอทำไม?” ทางฝั่งคุณท่านฟู่ซักถาม

“ผมไม่เคยคิดจะหย่ากับเธอ! ไอ้ชื่อที่เซ็นอยู่นั่นผมก็ไม่ได้เป็นคนเซ็น! ไม่เคยเห็นตัวเอกสารเลยด้วยซ้ำ!” ฟู่อี้ชวนรีบกล่าวปฏิเสธ

“งั้นความหมายของแกคือมั่วมั่วใช้เอกสารปลอมมาหลอกฉันสินะ เพราะแกก็พูดแบบนี้กับพ่อบ้าน” คุณท่านฟู่ฟังหลานชายตะเบ็งเสียงออกมาจากทางฟากนั้นแล้ว จึงเอ่ยปากออกไปอย่างใจเย็น

“ใช่ ซูมั่วทิ้งฉบับสำเนาไว้ให้ผม แล้วส่งต้นฉบับไปให้คุณปู่ แต่จริง ๆ แล้วนี่เป็นการปลอมลายเซ็นของผม ไม่มีผลใด ๆ ทางกฎหมาย” ฟู่อี้ชวนว่า

พูดจบ เขาก็เงียบไปไม่กี่วินาที จากนั้นจึงพูดเสียงอ่อนว่า

“คุณปู่ อย่าเพิ่งโกรธเลย ซูมั่วโกรธผมเลยทำแบบนั้น คุณปู่ไม่ต้องถือเอกสารฉบับนั้นเป็นจริงเป็นจังไป”

“ผมไม่คิดว่าเธอจะส่งไปให้คุณปู่ทั้งอย่างนั้น แถมยังมาเล่นทำเป็นหายตัวไปอีก เธอมีนิสัยเหมือนเด็ก ๆ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ ผมต้องขอโทษแทนเธอด้วย คุณปู่ฉีกเอกสารฉบับนั้นทิ้งไปเลยก็ได้”

ได้ฟังคำพูดนี้ของหลานชายแล้ว คุณท่านฟู่จึงพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ฟู่อี้ชวน แกไม่เคยเข้าใจในตัวมั่วมั่วเลยใช่ไหม?”

“นิสัยเด็กอะไรกัน นี่แกกำลังดูเบาทั้งยังดูแคลนเธอสินะ? เธอเป็นถึงบัณฑิตยอดเยี่ยมจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ เป็นเด็กที่ได้รับทุนการศึกษาระดับประเทศ เธอไม่มีทางปลอมแปลงเอกสารมาให้ฉันหรอก”

ฟู่อี้ชวนได้ฟังแล้วก็ลนลานไม่น้อย ดูท่าคุณปู่จะเห็นเป็นเรื่องจริงแล้ว อย่างนั้นไม่ใช่ว่าเขาจะต้องหย่ากับซูมั่วจริง ๆ หรอกใช่ไหม?

“ไม่ใช่นะ เอกสารนั่น...” เขาพูดขึ้นอีกครั้งด้วยความร้อนรนระคนหวาดกลัว ทว่าอีกฝ่ายกลับพูดตัดรำคาญขึ้นมาว่า

“แกไม่ยอมรับว่าแกเป็นคนเซ็นชื่อลงไปเองสินะ? ดี งั้นวันนี้ก็พาทนายของแกมาชี้พิสูจน์เสีย ทางฉันก็จะเชิญคนมาให้แกเหมือนกัน เผื่อแกไม่เชื่อผลตัดสิน”

ได้ฟังคำพูดนี้แล้ว ฟู่อี้ชวนคิดว่าไม่จำเป็นเลยสักนิด ทำไมคุณปู่ถึงไม่เชื่อเขา? หรือว่าแม้แต่คุณปู่ก็อยากให้เขาหย่ากับซูมั่ว?