บทที่ 92

ด้านข้างประตู ในที่สุดเย่ซินหย่าก็ตื่น พอเห็นว่าฟู่อี้ชวนตื่นแล้ว เลยพยุงกำแพงลุกขึ้นยืน แล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“อี้ชวน... พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ? เรามาลืมเรื่องสองปีนั้นไป เพราะฉันกับนายต่างก็ผิดกันทั้งคู่”

ฟู่อี้ชวนเดินออกมา แขนถูกเย่ซินหย่าคว้าไว้ เขาจึงดึงแขนออกมาด้วยใบหน้าเย็นชาพลางว่า

“ฉันว่าเมื่อคืนฉันบอกเธอไปชัดเจนแล้วนะ ถึงเธอจะทำตัวน่าสงสารไปก็ไม่มีประโยชน์ วันนี้ย้ายข้าวของออกจากบ้านฉันไปซะ”

“อี้ชวน อี้ชวน...” เย่ซินหย่าไล่ตามไป ทว่าเธอนอนอยู่ข้างประตูตลอดทั้งคืนทำให้แขนขาชาไปหมด เลยล้มลงไปกองที่พื้น

เดิมทีหลงคิดว่าชายหนุ่มจะรีบหมุนตัวเข้ามาประคองตัวเธอ พร้อมกับถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเหมือนเมื่อก่อน ผลสรุปคือเขายุ่งอยู่กับการเปลี่ยนรองเท้าโดยที่ไม่แม้แต่จะชะงัก หน้าก็ยังไม่ยอมหันมามองเลยสักนิด

ฟู่อี้ชวนหมุนตัวกลับไปหลังเปลี่ยนรองเท้าเสร็จ เย่ซินหย่าเองก็เงยหน้ามองเขาพอดี ทั้งยังอยู่ในท่าล้มลงกับพื้น น้ำตาคลอเบ้า

“อี้ชวน...” เธอเรียก ทว่าชายหนุ่มมีเพียงแค่สีหน้าเย็นชา พร้อมกับความเย็นชาในดวงตา

“ถ้าวันนี้ยังไม่ย้ายออกไป ก็อย่ามาโทษว่าฉันให้คนมาโยนข้าวของของเธอออกไป” ฟู่อี้ชวนพูดประโยคนี้เสร็จก็เดินออกไป แล้วปิดประตูอย่างไร้เยื่อใย

หลังบานประตู เย่ซินหย่าหมอบตัวร้องไห้อยู่กับพื้น ทั้งยังทุบพื้นด้วยความโมโหอยู่หลายครั้ง

เธอไม่ยอม เธอไม่ยอมจบกับฟู่อี้ชวนทั้งอย่างนี้หรอก!

โรงจอดรถชั้นใต้ดินของคอนโด

ฟู่อี้ชวนขับรถกลับไปบ้านใหญ่ ถามไถ่อาการของคุณปู่กับพ่อบ้านผ่านโทรศัพท์ พอรู้ว่าอีกฝ่ายดีขึ้นมากหลังดื่มยาเข้าไปแล้ว ใจที่เป็นกังวลก็สงบลง

เขามีแค่คุณปู่เท่านั้นที่รักเขา จะให้คุณปู่เป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด

เมื่อคุยโทรศัพท์จบ ก็โทรออกไปหาหลี่หยวน ให้เขาพาทนายเดินทางมาบ้านใหญ่ด้วยกันทันทีที่เข้าไปทำงาน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดลงที่หน้าประตูบ้านใหญ่ตระกูลฟู่ พ่อบ้านรอต้อนรับเขาอยู่ที่หน้าประตูแล้ว

“คุณชาย เตรียมข้าวเช้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว อีกเดี๋ยวก็ไปกินข้าวกับคุณท่านเถอะครับ” พ่อบ้านว่า

ฟู่อี้ชวนอืมทีหนึ่ง เขาเดินผ่านระเบียงทางเดินทอดยาวที่มีกลิ่นอายโบราณ จนมาถึงโถงด้านหน้า