บทที่ 94

เมื่อกินมื้อเช้าเสร็จ หลี่หยวนก็พาทนายมาถึงบ้านใหญ่พอดี เจ้าตัวเพิ่งมาถึง ฟู่อี้ชวนก็อยากจะไล่คนกลับไปทันที

“เหอะ ๆ กินปูนร้อนท้อง? ให้อยู่พร้อมหน้ากันทั้งสามฝ่ายนี่แหละ แกจะได้ไม่หาว่ามั่วมั่วปลอมแปลงเอกสารขึ้นมาอีก” คุณท่านฟู่แค่นเสียงร้องเหอะแล้วพูดอย่างเย็นชา

ฟู่อี้ชวนกัดฟัน ส่งสายตาข่มขู่ทนายไม่ให้เขาพูดอะไรส่งเดช ถึงขั้นแอบใช้โทรศัพท์ส่งข้อความไปหาให้เขาบอกว่าลายมือนั่นเป็นของปลอม ทว่าพฤติกรรมนี้ล้วนถูกคุณท่านฟู่มองออก

เขาสั่งให้พ่อบ้านเก็บอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดของทนายทั้งสองฝ่าย ให้พวกเขาเปรียบเทียบเอกสารต้นฉบับกันตรงนี้ ขณะเดียวกันก็ให้ผู้ติดตามไปขวางฟู่อี้ชวนไว้ไม่ให้เข้าใกล้

ท้ายที่สุด ทนายความทั้งสองคนล้วนได้ผลลัพธ์ออกมาเป็นเอกฉันท์ พวกเขาลุกขึ้นแล้วแจ้งว่า

“คุณท่าน นี่คือลายเซ็นที่ประธานฟู่เป็นคนเซ็นด้วยตัวเองจริงครับ”

เกิดเสียงดัง “ครืน” ราวกับท้องฟ้าถล่มลงมาอย่างไรอย่างนั้น ฟู่อี้ชวนยืนอยู่ที่เดิม ตะโกนออกมาทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ

“ผมไม่เคยเซ็น ไม่เคย!”

“นั่นมันของปลอม ผมไม่ยอมรับ!!”

หลี่หยวนมองประธานฟู่ที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปแล้ว เขาส่ายหน้าไปมาพลางถอนหายใจเล็กน้อยอยู่ในใจ

ประธานฟู่เป็นคนเซ็นเอกสารการหย่าเอง ทว่ากลับไม่อยากหย่าขึ้นมา แต่คุณท่านกับคุณนายล้วนเอาจริง

“เรื่องไปจดทะเบียนนี่เดี๋ยวฉันจะให้คนไปจัดการ ทันทีที่หมดช่วงทบทวน ถึงตอนนั้นฉันจะให้คนไปรับใบหย่าแล้วส่งไปที่ออฟฟิศแก” คุณท่านฟู่พูดพลางมองหน้าหลานชาย

“ไม่ได้นะคุณปู่ คุณปู่จะทำแบบนี้ไม่ได้! ผมจะไม่หย่ากับซูมั่ว!!” ฟู่อี้ชวนตะโกน

“ตอนแรกคุณปู่ให้ผมแต่งงานกับเธอ มาตอนนี้ยังจะให้ผมหย่าอีก คุณปู่มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินทุกอย่าง!”

คุณท่านฟู่เงยหน้า แล้วพูดด้วยใบหน้าเย็นชา

“ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนบังคับให้แกแต่งงานกับมั่วมั่ว แต่ลายเซ็นบนหนังสือข้อตกลงการหย่านั่นแกเป็นคนเซ็นด้วยตัวเอง ฉันไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายเลยสักนิดเดียว”

“ตอนนี้ฉันเสียใจมาก การตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียวของฉันคือการที่ให้เด็กสาวคนหนึ่งสละเวลาสองปีมาเติมเต็มความต้องการส่วนตัวของตัวเอง บังคับเธอให้แต่งงานกับแก”

ฟู่อี้ชวนเบิกตากว้างทันที เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อคำพูดของคุณปู่