บทที่ 95

“มั่วมั่ว อี้ชวนมันสำนึกผิดแล้วนะ หลายวันนี้ก็เอาแต่ตามหาเธอ” คุณท่านฟู่เอ่ยปาก

“เดี๋ยวปู่จะให้คนจัดการผู้หญิงคนนั้นเอง มั่วมั่วให้อภัยอี้ชวนสักครั้งเถอะนะ? ให้โอกาสเขาสักครั้ง”

“ที่จริงอี้ชวนก็รักเธอนะ แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ตัว เมื่อครู่ก็เข้ามาบอกปู่ว่าไม่อยากหย่ากับเธอ แถมยังร้องไห้ด้วยนะ ปู่รับปากเลย ว่าต่อไปเขาจะเป็นสามีที่ดี”

อีกฟากหนึ่งของโทรศัพท์ ครั้นได้ฟังคำพูดนี้ของคุณท่านฟู่แล้ว สีหน้าของซูมั่วก็เย็นชาขึ้นทันที ไม่มีคลื่นอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

เธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณปู่ฟู่ไม่มีทางจัดการปัญหาเรื่องการหย่าไม่ได้ เธอไม่น่ารับสายนี้เลย

มาพูดขอร้องแทนฟู่อี้ชวน?

เหอะ เรื่องอย่างพวกโลกถล่ม มนุษยชาติล่มสลาย พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกอะไรพวกนี้ยังน่าเชื่อกว่าฟู่อี้ชวนเสียอีก

“คุณปู่ฟู่ คุณบอกให้ฉันให้โอกาสเขาสักครึ่ง แต่ว่านะคะ ฉันเองก็อยากขอโอกาสให้ฉันได้มีชีวิตบ้างสักครั้ง” ซูมั่วกล่าว

ฟากคุณท่านฟู่ เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักทันที ไม่รู้ว่าซูมั่วหมายความว่าอย่างไร

“คุณเคยเห็นตุ่มน้ำที่ใหญ่เท่ากำปั้นไหมคะ? เวลาเดินก็รู้สึกเหมือนเหยียบย่ำลงบนปลายมีด”

“ไหนยังจะกระดูกก้นกบแตก ฉันต้องนอนโรงพยาบาลอยู่ตั้งครึ่งเดือน แถมนอนไม่หลับเพราะความเจ็บทั้งคืน”

“กระทั่งว่าถูกพิษจากแก๊ส หมอบอกว่าถ้าพาฉันมาส่งช้าไปสักสองสามนาทีละก็ ฉันได้ช็อกหมดสติตายแน่”

ซูมั่วสาธยายด้วยความใจเย็น ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชา

“ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ สัญญาสองปีมาถึงกำหนดแล้ว ฉันยังไม่อยากตาย ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ค่ะ” ซูมั่วกล่าวทิ้งท้ายไว้

ทางฟากนั้นของโทรศัพท์ ครั้นผู้เฒ่าได้ฟังจนจบก็ถึงกับพูดอะไรไม่ออกด้วยความตกใจ เบิกตาโพลงด้วยความงุนงง พลางพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

“...เธอ เธอพูดจริงงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“จริงแน่นอนค่ะ บันทึกการนอนโรงพยาบาลก็มี บนตัวของฉันตอนนี้ยังมีแผลเป็นอยู่ ใช้ทั้งหมดนี้มาพิสูจน์ได้ค่ะ” ซูมั่วว่า

“ในช่วงสองปีมานี้ ความเฉยชา ความเจ็บปวดจากคำด่าทอ ความอับอาย เรียกใช้ฉันเหมือนเป็นแม่บ้านคนหนึ่ง กระทั่งความเคารพในฐานะคนรุ่นเดียวกันฉันยังไม่เคยได้รับเลยสักครั้ง”